Uzasadnienie
Wojewoda decyzja z dnia 6 kwietnia 2005 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j.: Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania B. G. - administratora, oraz przez M. B. -właścicielkę lokalu od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] odmawiającej wymeldowania z pobytu stałego E. B. z lokalu przy Alei [...] w K. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji działając na podstawie art. 15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zaskarżoną decyzją odmówił wymeldowania z pobytu stałego E. B. z lokalu przy Alei [...] w K., uznając, że brak jest przesłanki, która pozwoliłaby na wymeldowanie wyżej Wymienionego w drodze decyzji administracyjnej w oparciu o przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Przesłanką tą jest opuszczenie lokalu.
Decyzję powyższą do Wojewody zaskarżyły B. G. - sprawująca zarząd budynkiem [...] przy Alei [...] w K. oraz M. B. - właściciel lokalu nr [...] przedmiotowego budynku. Strony odwołujące się podkreślają, iż E. B. jako osoba nie posiadająca tytułu prawnego do lokalu, po śmierci głównego najemcy powinien stosownie do obowiązujących przepisów opuścić lokal, a tym samym wymeldować się z niego, czego jednak nie uczynił. Nie wyraził chęci podpisania umowy najmu przedmiotowego lokalu, a ponadto lokalu tego nie zamyka na klucz. Za zajmowanie lokalu czynsz jest przez administrację pobierany. Obydwie odwołujące się osoby twierdzą, że E. B. w lokalu nie zamieszkuje. Twierdzą również, że postępowanie dowodowe nie było przeprowadzone wnikliwie. Wnoszą zatem o uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjnej jako wadliwej, rażąco naruszającej prawo.
Organ odwoławczy po rozpatrzeniu sprawy stwierdził, że wymeldowanie osoby w drodze decyzji administracyjnej w oparciu o przepis art. 15 ust. 2 ustawy czy bez oświadczenia jej woli jest instytucją wyjątkową możliwą do wykorzystania jedynie w przypadku zaistnienia specyficznych okoliczności ściśle określonych przez przepisy prawa. Ustalenia organu gminy powinny więc zmierzać w tym kierunku, aby wykazać w sposób bezsprzeczny fakt opuszczenia lokalu - opuszczenia definitywnego. Zachodzi więc zasadnicze pytanie czy w przedmiotowej sprawie takie definitywne opuszczenie lokalu nr [...] przy Alei [...] w K. po śmierci najemcy tegoż lokalu nastąpiło przez osobę tam zameldowaną. Otóż nie-stwierdza organ. Nadal w lokalu znajdują się rzeczy, które tam były, nadal E. B. może do lokalu tego przychodzić i z niego korzystać według własnego uznania. Czynsz za lokal jest uiszczany i przyjmowany. Nadal lokal ten więc pozostaje w dyspozycji E. B. Administrator – B. G. działająca w imieniu współwłaścicieli twierdzi, że lokal powyższy chce odzyskać, ale jak dotychczas działań żadnych nie podjęła.
Organ odwoławczy podnosi, że rozpatrując niniejszą sprawę odnosi wrażenie, że B. G. -administrator usiłuje rozwiązać kwestię odzyskania lokalu o którym stale mowa przy pomocy przepisów ustawy meldunkowej, a to nie jest możliwe. Decyzje o wymeldowaniu osoby w trybie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie mogą być drogą zmuszającą do opuszczenia i opróżnienia lokalu. Decyzje o wymeldowaniu nie są tożsame z wyrokiem eksmisyjnym nakazującym opróżnienie lokalu z osób i rzeczy. Dalej organ podnosi, że po rozprawie administracyjnej w dniu [...] lutego 2005 r. została przeprowadzona niezapowiedziana wcześniej wizja lokalna przedmiotowego lokalu w którym wzięli udział Pani B. G. i Pan E. B. Wizja ta miała na celu ustalenie na miejscu stanu faktycznego. Z protokołu sporządzonego z tej wizji wynika, że mieszkanie wygląda na zamieszkałe, na stole znajdowała się żywność, w mieszkaniu było ciepło. E. B. potwierdził, że umeblowanie mieszkania pozostało po zmarłej Z. B., z którego korzysta, wskazał również rzeczy, które należą do niego i które on tam przyniósł. B. G. zgadzając się z ustaleniami wizji nie wnosząc zastrzeżeń do ustaleń, protokół - podpisała. B. G. na rozprawie administracyjnej w dniu [...] lutego 2005 r. przyznała, że wezwała E. B. do opuszczenia lokalu, zapowiedziała również, że w miesiącu marcu będzie wnioskować o jego eksmisję.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła M. B. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez wydanie decyzji o odmowie wymeldowania mimo zaistnienia ustawowych przesłanek do jego orzeczenia, oraz art. 7, 8 i 10 kpa poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa oraz zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu.
Zdaniem skarżącej organ wbrew zebranemu materiałowi dowodowemu, który wskazywał na fakt niezamieszkiwania E. B. w przedmiotowym lokalu, a w szczególności zeznaniom świadków, jak też przeprowadzonej przez Policję kontroli dyscypliny meldunkowej, wydaje decyzje o odmowie wymeldowania. Nadto skarżąca uważa, że została pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu, gdyż nie brała udziału w postępowaniu przed organem l instancji.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 5 art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych jako jedną z przesłanek do wymeldowania wskazuje opuszczenie miejsca pobytu stałego. Przez opuszczenie miejsca pobytu stałego w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć dobrowolne wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego, bez dopełnienia obowiązku meldunkowego.
W ocenie Sądu organ naruszył przepisy art. 7, 77 i 107 § 3 kpa i to w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik postępowania.
Z zebranego materiału dowodowego nie wynika wprost aby E. B. faktycznie mieszkał w K. przy al. [...] w K. W tym przedmiocie sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona. Organy wydające decyzje oparły swoje orzeczenia jedynie na przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2005 r. wizji lokalnej, pomijając znajdujące się w aktach administracyjnych inne dowody, jak kontrolę dyscypliny meldunkowej przeprowadzonej przez Policję.
Z przeprowadzonej przez Policję dyscypliny meldunkowej wynika, iż mimo kilkakrotnej kontroli w przedmiotowym lokalu nikogo nie zastano. Również z pisma Policji wynika, iż sąsiedzi oświadczyli, że E. B. od ok. 2 lat nie mieszka w przedmiotowym lokalu.
Do tej okoliczności nie ustosunkował się ani organ I ani II instancji.
Stwierdzić należy, iż nie zostało w sposób jednoznaczny ustalone czy E. B. faktycznie mieszka w przedmiotowym lokalu, co musiało skutkować uchyleniem decyzji obu instancji.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie przeprowadzenie wszystkich dowodów, w tym przesłuchania świadków wymienionych w piśmie Policji i dokonanie oceny całego zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 80 kpa. Ocena zebranego materiału dowodowego dokonana przez organ winna być swobodna, lecz nie dowolna.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.