Uzasadnienie
Skarżący w złożonym 16.08.2016 r. piśmie zatytułowanym "Wniosek" zwrócił m.in. się "o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu w celu napisania skargi kasacyjnej (...)" argumentując, że adwokat M. K. bezpodstawnie odmówił napisania skargi kasacyjnej.
Z urzędu stwierdza się, że przed zarządzonym połączeniem skarg do wspólnego rozpoznania (vide: protokół rozprawy z dnia 9.06.2016 r. k.
73) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniami z dnia 15.12.2015 r. r. ustanowił dla skarżącego adwokata (k. 44 akt III SA/Kr 692/15; k. 33 akt III SA/Kr 693/15; k. 33 akt III SA/Kr 694/15; k. 33 akt III SA/Kr 695/15; k. 33 akt III SA/Kr 696/15; k. 33 akt III SA/Kr 697/15), którego Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła w osobie mecenasa M. K. Wyznaczony adwokat podjął czynności przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, za co otrzymał stosowne wynagrodzenie (vide: pkt. II wyroku k. 73 akt III SA/Kr 692/15).
Z urzędu stwierdza się również, iż zarządzeniem z 26.08.2016 r. sędzia sprawozdawca nakazała poinformować skarżącego, że o zmianę pełnomocnika skarżący może zwrócić się do organu samorządu zawodowego, który wyznaczył ustanowionego w sprawie pełnomocnika z urzędu.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 249a ppsa postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się jeżeli rozpoznanie takiego wniosku stało się zbędne.
W realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia z taką sytuacją. Skoro bowiem dla skarżącego ustanowiono już adwokata, którego Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła w osobie mecenasa M. K., to w świetle tego ustalenia przyznanie skarżącemu po raz kolejny prawa pomocy w takim samym zakresie jest bezprzedmiotowe, gdyż prawo to zostało już skonsumowane (por. także post. NSA z 8.11.2007 r. I OZ 795/07 oraz postanowienie WSA w Szczecinie II SA/Sz 24/08).
Z uwagi na przytoczone okoliczności rozpoznanie obecnego wniosku strony o ustanowienie pełnomocnika z urzędu jest zbędne a w związku z tym postanowiono jak w sentencji działając na zasadzie art. 249a ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.
Okoliczność, że wniosek strony nie czyni zadość wymaganiom z art. 252 §2 ppsa ma w realiach tego konkretnego przypadku znaczenie drugorzędne. W sytuacji bowiem gdy z góry wiadomo, że rozpoznanie tego wniosku jest zbędne, działaniem oczywiście bezcelowym byłoby wzywanie strony o wypełnienie formularza PPF. Działanie takie nie przyczyniłoby się do wzmocnienia gwarancji procesowych strony. Przeciwnie jedynym jego refleksem byłoby nieuzasadnione przedłużanie postępowania co stoi w oczywistej sprzeczności z dyspozycją art. 7 ppsa nakładającym na sąd (a w zakresie powierzonych czynności także i referendarza) obowiązek podejmowania czynności zmierzających do szybkiego załatwienia sprawy i podjęcia rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu.
Z przytoczonych względów orzeczono zatem jak w sentencji.