Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 699/12 referendarz sądowy oddalił wniosek adwokata A. Ż. o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną stronie skarżącej pomoc prawną z urzędu. Referendarz sądowy wskazał, iż na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w dniu 28 maja 2013 r. pełnomocnik strony skarżącej ograniczył się do krótkiego wystąpienia, zaś skarga o wznowienie postępowania została odrzucona jako nieopierająca się na ustawowej podstawie wznowienia. Natomiast sporządzona przez adwokata A. Ż. skarga kasacyjna od postanowienia z dnia 28 maja 2013 r. została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny jako niespełniająca wymogów prawem przewidzianych.
W związku z powyższym referendarz sądowy uznał, iż udzielona przez adwokata A. Ż. pomoc prawna była świadczona w sposób sprzeczny z zasadami profesjonalizmu i nie może stanowić podstawy do przyznania wynagrodzenia.
Pismem z dnia 18 kwietnia 2014 r. adwokat A. Ż. wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia referendarza sądowego, domagając się jego uchylenia. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, postanowienie to jest nieuzasadnione, zaś wynagrodzenie za udzieloną pomoc prawną z urzędu przysługuje pełnomocnikowi bez względu na wynik sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461). Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna albo decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 240 zł. Z kolei zgodnie z pkt 2 lit. b omawianego przepisu stawka minimalna w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Pełnomocnik strony skarżącej z urzędu – adwokat A. Ż. – reprezentował skarżącą na rozprawie, która odbyła się w dniu 28 maja 2013 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie. Zgodnie zatem z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. przysługuje mu za to wynagrodzenie w wysokości 240 zł. Ponadto adwokat A. Ż. sporządził skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 699/12 o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania sądowego w sprawie III SA/Kr 685/11. Zgodnie więc z treścią § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b w/w rozporządzenia przysługuje mu za to wynagrodzenie w wysokości 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, tj. 120 zł.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny – na podstawie art. 260 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.