Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 19 października 2016 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] 2016 r. nr [...] odmawiającą przyznania A. P. (dalej skarżącej) świadczenia wychowawczego na dzieci W. P. i G. P. Jako podstawa prawna decyzji wskazany został przepis art. 2 pkt 1, 2, 4, 14 i 16, art. 4, 5 ust. 1 i 3, art. 13 ust. 1 i 4, art. 48 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (Dz.U. z 2016 r., poz. 195) w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. jedn., Dz.U. z 2015 r., poz. 114 ze zm.).
Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika następujący stan faktyczny:
Skarżąca zwróciła się wnioskiem z dnia 19 kwietnia 2016 r. o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze i drugie dziecko w wieku poniżej 18 roku życia: W. P. (ur. [...] 2002 r.) oraz G. P. (ur. [...] 2016 r.).
Wójt Gminy decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...] odmówił przyznania skarżącej świadczenia wychowawczego na dzieci W. P. i G. P. Dokonał ustaleń, iż w dniu 21 października 2015 r. zapadł wyrok Sądu Okręgowego Wydział Cywilny z dnia 21 października 2015 r. sygn. akt: [...] w sprawie o rozwód z powództwa A. P. przeciwko T. P. Wykonywanie władzy rodzicielskiej nad synem G. P. powierzono wnioskodawczyni a ojcu T. P. powierzono wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnią W. P., ograniczając skarżącej zakres decyzyjny w powyższym zakresie do współdecydowania w najważniejszych sprawach w życiu dziecka związanych z wyborem szkoły, zawodu, sposobem leczenia w przypadku poważniejszych chorób.
Ponadto w wyroku tym orzeczono o sposobie kontaktów matki A. P. z córką W. P. Z uwagi na zaistniałe rozbieżności wynikające z ustaleń, iż skarżącej wypłacane są świadczenia rodzinne jedynie na dziecko: G. P., przeprowadzony został w miejscu zamieszkania skarżącej wywiad środowiskowy. Córka skarżącej W. P. nie przebywała w dniu wywiadu w jej domu. Skarżąca wyjaśniła, że córka przebywa w szkole i na co dzień uczęszcza do szkoły w K, oddalonej od miejsca zamieszkania skarżącej o 50 km.
W dniu 21 czerwca 2016 r. skarżąca złożyła do Sądu Rejonowego wniosek o zmianę ww. wyroku rozwodowego Sądu Okręgowego z dnia 21 października 2015 r. w części wykonywania władzy rodzicielskiej nad małoletnią W. P. poprzez powierzenie jej atrybutów związanych z wykonywaniem oraz sprawowaniem bezpośredniej pieczy nad W. P. Organ przyjął, że miejsce zamieszkania skarżącej nie jest tożsame z miejscem zamieszkania córki W. P. Wiążący w tym względzie jest ww. wyrok, który powierzył wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnią córką W. P. T. P. Sam fakt przebywania dziecka w miejscu zamieszkania skarżącej nie może stanowić podstawy do obalenia ustaleń prawomocnego wyroku sądu. W przypadku, gdy sąd powierza władzę rodzicielską nad dzieckiem jednemu z rodziców, a rodzice zamieszkują w dwóch różnych miejscach, w procesie rozstrzygania o jego miejscu zamieszkania prymat ma orzeczenie sądu, w przeciwnym razie przejściowe zmiany w zamieszkaniu dziecka wpływałyby na treść uprawnień i obowiązków.
Postępowanie sądowe zainicjowane wnioskiem skarżącej o zmianę ww. wyroku Sądu na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie zostało jeszcze zakończone.
Okoliczność, że córka dojeżdża do szkoły oddalonej od miejsca zamieszkania skarżącej o 50 km w ocenie organu uzasadnia tezę, że W. P. jedynie czasowo przebywa w miejscu zamieszkania skarżącej.
Ostatecznie, W. P. nie została ujęta w składzie rodziny skarżącej, a co za tym idzie G. P. został uznany za pierwsze dziecko w rodzinie.
Miesięczny dochód na członka rodziny skarżącej wg organu stanowi kwotę 837,29 zł, i przekroczył o 37,29 zł kryterium dochodowe, w związku z czym dodatkowo ze względów dochodowych skarżącej nie przysługuje świadczenie wychowawcze na pierwsze dziecko.
W odwołaniu od ww. decyzji A. P. podniosła, że córka W. P. uczęszcza do szkoły w K oddalonej o 40 km od jej miejsca zamieszkania. Jedynie z uwagi na dobro dziecka postanowiła nie przenosić córki do nowej szkoły. Nauczycielem w tej samej szkole jest ojciec wnioskodawczyni, z którym córka W. przebywa drogę z miejsca zamieszkania w M do szkoły. Wywiad środowiskowy prowadzony był w godzinach, w których córka przebywała jeszcze w szkole.
Odwołująca zarzuciła organowi pierwszej instancji błędną interpretację przepisów, w szczególności art. 26 § 2 Kodeksu cywilnego. W następstwie wyroku rozwodowego żadne z rodziców nie zostało pozbawione władzy rodzicielskiej, należało więc jej zdaniem uznać, że władza rodzicielska przysługuje na równi. Aktualnie, rodzice mają różne miejsca zamieszkania. Wnioskodawczyni wraz z synem G. i córką W. zamieszkuje w M, natomiast były mąż w K. W związku ze stałym przebywaniem córki W. i koncentracją jej aktywności życiowej w miejscu zamieszkania odwołującej się, wywodzi, że ich miejsca zamieszkania są tożsame.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji odwoławczej podniosło, że warunki nabywania prawa do świadczenia wychowawczego zostały uregulowane w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Na mocy przepisu art. 4 ustawy celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych (ust. 1). Świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka (ust. 2). Świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w ust. 2, do dnia ukończenia przez dziecko 18 roku życia (ust. 3). Według przepisu art. 2 pkt 14 ustawy pierwszym dzieckiem jest jedyne lub najstarsze dziecko w rodzinie w wieku do ukończenia 18 roku życia; w przypadku dzieci urodzonych tego samego dnia, miesiąca i roku, będących najstarszymi dziećmi w rodzinie w wieku do ukończenia 18 roku życia, pierwsze dziecko oznacza jedno z tych dzieci wskazane przez osobę, o której mowa w art. 4 ust.
2. Przepis art. 2 pkt 16 ustawy stanowi, że przez rodzinę należy rozumieć małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25 roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25 rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2016 r. poz. 162); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku, gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców. Zgodnie z przepisem art. 26 § 1 Kodeksu cywilnego miejscem zamieszkania dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską jest miejsce zamieszkania rodziców albo tego z rodziców, któremu wyłącznie przysługuje władza rodzicielska lub któremu zostało powierzone wykonywanie władzy rodzicielskiej. Z kolei zgodnie z przepisem art. 26 § 2 Kodeksu cywilnego, jeżeli władza rodzicielska przysługuje na równi obojgu rodzicom mającym osobne miejsce zamieszkania, miejsce zamieszkania dziecka jest u tego z rodziców, u którego dziecko stale przebywa. Jeżeli dziecko nie przebywa stale u żadnego z rodziców, jego miejsce zamieszkania określa sąd opiekuńczy.
Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż małżeństwo skarżącej oraz T. P. zostało rozwiązane przez rozwód w dniu 21 października 2015 r. W wyroku rozwodowym Sąd stwierdził, że prawo wykonywania władzy rodzicielskiej nad synem G. powierzono skarżącej. W odniesieniu do małoletniej córki W. Sąd postanowił powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej ojcu T. P., ograniczając skarżącej zakres decyzyjny w powyższym zakresie do współdecydowania w najważniejszych sprawach w życiu dziecka związanych z wyborem szkoły, zawodu, sposobem leczenia w przypadku poważniejszych chorób.
Ponadto w wyroku tym orzeczono o sposobie kontaktów matki A. P. z córką W. P. Ustalono, że małoletnia W. P. nie przebywa stale w miejscu zamieszkania skarżącej. Kolegium podważyło wiarygodność twierdzenia skarżącej, że dziecko, zamieszkując u matki, dojeżdża do szkoły oddalonej o 50 km od miejscowości, w której zamieszkuje. Odległość ta, w zestawieniu z faktyczną obecnością dziecka w trakcie zajęć w szkole, pozwala uznać (co pozostaje w zgodzie z rozstrzygnięciem Sądu), że małoletnia W. P. jedynie czasowo przebywa w miejscu zamieszkania matki, z różną częstotliwością oraz intensywnością.
Z powyższego wynika, że dziecko skarżącej W. P. nie może być ujęta w składzie rodziny skarżącej, tym samym G. P. zostaje uznany za pierwsze dziecko w rodzinie, w skład której wchodzi skarżąca oraz syn G. P. Skoro córka W. P. nie została uwzględniona w składzie rodziny skarżącej, wniosek w sprawie należy rozpatrzyć negatywnie także w części obejmującej prawo do korzystania ze świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko uzależnione od kryterium dochodowego, wynoszące 800.00 zł. W świetle akt sprawy miesięczny dochód (w przeliczeniu na jednego członka rodziny) skarżącej wynosi 837,29 zł i przekracza kryterium dochodowe o kwotę 37,29 zł.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzuciła niewłaściwą interpretację przepisu art. 26 § 2 Kodeksu cywilnego, powtarzając argumentację zarzutów zawartych w odwołaniu.
Dodatkowo podniosła okoliczności wynikające z załączonego do skargi postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 24 października 2016 r. sygn. akt [...], który w pkt I zmienił pkt II wyroku Sądu Okręgowego Wydział Cywilny z dnia 21 października 2015 r. sygn. akt [...] w ten sposób, iż wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnią W. P. powierzył matce A. P., ograniczając wykonywanie tej władzy T. P. do decydowania o istotnych sprawach dziecka tj. wybór szkoły, zawodu, sposobu leczenia w przypadku poważniejszych chorób.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Na rozprawie w dniu 7 marca 2017 r. skarżąca podniosła, że były mąż zrzekł się opieki nad córką zaraz po rozwodzie, co przyznał w trakcie rozprawy przed Sądem Rejonowym. Rodzice skarżącej kupili w roku 2002 dom w M i od tego czasu codziennie dojeżdżają do pracy w K. Ojciec skarżącej jest nauczycielem i wychowawcą klasy, do której uczęszcza W. P., a matka skarżącej prowadzi w K sklep. Skarżąca nie podejmuje starań o zmianę szkoły dla córki, gdyż uważa, że w dotychczasowej czuje się bezpiecznie. Ponadto skarżąca oświadczyła, że nie wie na jakiej podstawie i w jaki sposób obliczono jej dochód.
Prokurator Prokuratury Rejonowej wniosła o oddalenie skargi ze względu na okoliczność, że wyrok rozwodowy nie pozostawił wątpliwości co do sposobu sprawowania opieki nad dziećmi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016, poz. 1066) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 tej ustawy, by wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo stwierdzenia nieważności decyzji. Przystępując do oceny legalności zaskarżonych decyzji i postanowień sąd bada, czy zaskarżona decyzja bądź postanowienie nie naruszają prawa oraz czy zostały wydane w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu.
Kierując się powyższymi kryteriami należy stwierdzić, że skarga A. P. podlega uwzględnieniu.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2016 r., poz. 195).
W przepisie art. 4 ust. 1 i 2 ustawa stanowi, że celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 i 3 ustawy świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, w wysokości 500,00 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie. Świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł.
Stosownie do definicji legalnych zawartych w art. 2 ustawy "dochód" oznacza dochód w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych (pkt 1), "dochód członka rodziny" oznacza przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1-3 (pkt 2), "dochód rodziny" oznacza zaś sumę dochodów członków rodziny (pkt 4).
Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1518) precyzuje w art. 3 pojęcie dochodu, stanowiąc, że ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie, oznacza to po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób:
- a) przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), pomniejszo koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne (art. 3 punkt 1 lit. a),
- b) deklarowany w oświadczeniu dochód z działalności podlegającej opodatkowaniu na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, pomniejszony o należny zryczałtowany podatek dochodowy i składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, (art. 3 punkt 1 lit. b),
- c) inne dochody niepodlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych (art. 3 punkt 1 lit. c).
W zależności od tego, czy wnioskodawca podlega obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym oraz tego, w jakiej formie to opodatkowanie następuje, ustawa w szczegółowy sposób określa sposób wyliczenia kwoty dochodu dla potrzeb ustalenia przez organ prawa wnioskodawcy do świadczeń rodzinnych (w niniejszej sprawie świadczenia wychowawczego).
Z konstrukcji przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci wynika, że zasadą jest nieprzyznawanie świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko, chyba, że dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł (art. 5 ust. 3 ww. ustawy).
Pierwsze dziecko oznacza jedyne lub najstarsze dziecko w rodzinie w wieku do ukończenia 18 roku życia; w przypadku dzieci urodzonych tego samego dnia, miesiąca i roku, będących najstarszymi dziećmi w rodzinie w wieku do ukończenia 18 roku życia, pierwsze dziecko oznacza jedno z tych dzieci wskazane przez osobę, o której mowa w art. 4 ust. 2 (art. 2 ust. 14 ustawy).
Wyniki przeprowadzonego przez orzekające w sprawie organy postępowania dowodowego doprowadziły do wniosku, że w skład rodziny skarżącej wchodzi ona sama oraz małoletni G. P., który w rozumieniu ww. przepisów stanowi "jedyne" dziecko w rodzinie. Małoletnia W. P. według ustaleń organów nie przebywa stale w miejscu zamieszkania skarżącej, w związku z czym nie należy do rodziny skarżącej. Przyznanie świadczenia wychowawczego na małoletniego G. P. obwarowane jest, jak słusznie stwierdziły organy dodatkowym kryterium – dochodowym. Zarówno w decyzji pierwszej, jak i drugiej instancji zawarte jest stwierdzenie, że skarżąca przekroczyła próg dochodowy uprawniający do otrzymania świadczenia wychowawczego na "pierwsze dziecko" o kwotę 37,29 zł. Organ odwoławczy rozwinął stwierdzenie w ten sposób, iż uznał, że "skoro córka W. P. nie została uwzględniona w składzie rodziny A. P., wniosek w sprawie należy rozpatrzyć negatywnie także w części obejmującej prawo do korzystania ze świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko uzależnione od kryterium dochodowego, wynoszące 800,00 zł. Tymczasem w świetle akt sprawy miesięczny dochód (w przeliczeniu na członka rodziny) A. P. wynosi (...). Dochód ten przekracza więc kryterium dochodowe o kwotę 37,29 zł, zaś okoliczność ta obliguje do odmowy przyznania świadczenia wychowawczego także na pierwsze dziecko".
W ocenie Sądu rozstrzygnięcie w zakresie świadczenia wychowawczego na G. P. obarczone jest wadami proceduralnymi.
Organ drugiej instancji naruszył bowiem zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego w zakresie w jakim stanowi ona o obowiązku merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, który nie może ograniczyć się do kontroli zaskarżonej decyzji. Postępowanie odwoławcze nie może polegać tylko na kontroli postępowania organu I instancji, ale powinno mieć miejsce ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", bowiem organ odwoławczy nie jest związany poczynionymi przez organ I instancji ustaleniami i dokonaną oceną dowodów. Po raz drugi rozpatrując sprawę, organ odwoławczy zobowiązany jest uwzględnić zasady wynikające z przepisów art. 7 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz.U. z 2016 r., poz.
23) oraz przepisów Rozdziału 4 tej ustawy, regulujących zasady prowadzenia postępowania dowodowego, oraz oceny dowodów w sprawie zgromadzonych. Te bowiem przepisy gwarantują stronom postępowania wyjaśnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, czyli jej "załatwienia", o którym mowa w art. 104 K.p.a. Szczególnie istotne znaczenie ma przepis art. 77 § 1 w brzmieniu: organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Za wadliwe należy uznać ograniczenie się przez organ drugiej instancji do przedstawienia wyników postępowania w zakresie dochodów uzyskanych przez rodzinę skarżącej.
z uzasadnienia decyzji nie wynika, który rok kalendarzowy został przyjęty do ustalenia się kwoty dochodu przypadającego na członka rodziny skarżącej oraz jakiego rodzaju dochód i jakiej wysokości osiągnęła skarżąca w tym roku. Przepis art. 3 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, do którego odsyła w zakresie pojęcia dochodu ustawa o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, definiuje trzy rodzaje dochodów (przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, dochód z działalności podlegającej opodatkowaniu na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne i inne enumeratywnie wyliczone dochody niepodlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych). Zgodnie z ustawą o pomocy państwa w wychowaniu dzieci materiał źródłowy ustaleń w zakresie dochodu zależy od jego rodzaju.
Organ powinien pozyskać zaświadczenia lub oświadczenia dokumentujące wysokość innych dochodów niż dochody podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) każdego członka rodziny lub oświadczenie o deklarowanych dochodach osiąganych przez osoby podlegające przepisom o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, zawierające informacje wymienione w przepisie art. 13 ust. 4 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Strona została natomiast zwolniona z załączenia dokumentów stwierdzających wysokość dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych każdego członka rodziny.
Zgodnie z przepisem art. 17 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy to organ właściwy oraz marszałek województwa prowadzący postępowanie w sprawie świadczenia wychowawczego obowiązani do samodzielnego uzyskania lub weryfikacji od organów podatkowych lub ministra właściwego do spraw finansów publicznych, organów emerytalno-rentowych oraz z rejestrów publicznych, w tym z rejestru PESEL, o którym mowa w przepisach o ewidencji ludności, drogą elektroniczną, za pośrednictwem ministra właściwego do spraw rodziny, lub drogą pisemną informacji w podanym zakresie.
Zaskarżona decyzja w zakresie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego na G. P. nie poddaje się z podanych względów kontroli Sądu. Sąd nie jest w stanie ocenić, czy zapadła w zgodzie z prawem. Co prawda wynika z uzasadnienia decyzji, że organ ustalił dochód w oparciu o założenia, że rodzina skarżącej składa się z dwóch osób, niemniej organ nie przedstawił wymaganych danych (w tym wyliczeń matematycznych), z których w sposób wyraźny wynikałoby jakie składniki przychodu (względnie innego rodzaju dochodu) zostały uwzględnione, a jakie nie.
Przedstawiony w zaskarżonej decyzji sposób rozstrzygnięcia nosi cechy arbitralności i nie spełnia wymagań postępowania administracyjnego, które zakłada, że strona postępowania otrzyma zrozumiałe rozstrzygnięcie. Skarżąca podniosła podczas rozprawy dniu 7 marca 2017r., że nie zna sposobu obliczenia jej dochodu przez orzekające w sprawie organy.
Jako prawidłowe co do zasady należy uznać stanowisko organów, że decydująca w przypadku ustalenia miejsca pobytu W. jest treść wyroku Sadu Okręgowego I Wydział Cywilny z dnia 21 października 2015 r. sygn. akt [...]. Sąd Okręgowy wykonywanie władzy rodzicielskiej nad W. P. powierzył ojcu T. P. (ograniczając matce – skarżącej wykonywanie tej władzy do wskazanych w wyroku atrybutów). W świetle ustaleń, że skarżąca pobiera świadczenia rodzinne jedynie na młodsze dziecko –istotne znaczenie może mieć przeprowadzenie wywiadu środowiskowego nie tylko w miejscu zamieszkania skarżącej, lecz także ojca W., celem ustalenia czy faktycznie opiekę nad dzieckiem wbrew ustaleniom ww. wyroku sprawuje A. P. czy jej były mąż.. Przedłożone wraz ze skargą postanowienie Sądu Rejonowego Wydział III Rodzinny i Nieletnich z dnia 24 października 2016 r. zmieniające wyrok rozwodowy w pkt II podpunkt I powierza wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnią W. P. matce, zostało wydane już po wydaniu zaskarżonej decyzji i wprawdzie kształtuje stosunki rodzicielskie na przyszłość, jednakże o ile istniało wcześniejsze porozumienie rodzicielskie w tym zakresie, jak sugeruje skarżąca, to wymaga to także ustalenia w oparciu choćby o oświadczenia stron i rodziców skarżącej co do okoliczności dojazdu małoletniej do szkoły w której pracuje jej dziadek, a ojciec skarżącej, a także istnieje możliwość ustalenia w oparciu o akta sprawy, jakiej treści zeznania czy oświadczenia złożone zostały w sprawie opiekuńczej.
Wypada jednak w tym miejscu zauważyć, iż przyjąwszy nawet, że W. P. wchodzi w skład rodziny skarżącej uprawnienie do świadczenia wychowawczego na to dziecko musiałoby być rozpatrzone w sposób tożsamy jak obecnie wobec G. P. – pod kątem spełnienia kryterium dochodowego.
Wobec powyższego, należy przyjąć, że organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania art. 7 i 77 § 1 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy uwzględni zawarte w niniejszym uzasadnieniu wskazówki.