Uzasadnienie
W dniu 6 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem na posiedzeniu niejawnym po rozpoznaniu wniosku Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia 19 czerwca 2016 r. w przedmiocie uchylenia zakazu zawarcia umowy koncesji w sprawie ze skargi Spółki A sp. z o.o. na czynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia 25 maja 2016 r. znak [...] w przedmiocie wyboru najkorzystniejszej oferty – postanowił wyrazić zgodę na zawarcie umowy koncesji.
Postanowienie to bez uzasadnienia doręczono pełnomocnikowi Spółki A sp. z o.o., radcy prawnemu R. M. w dniu 13 lipca 2016 r.
W dniu 20 lipca 2016 r. Spółka A sp. z o.o. wniosła o sporządzenie uzasadnienia ww. postanowienia, uzasadniając to przepisami konstytucyjnymi. Podniosła, że z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wynika prawo każdego do sprawiedliwego i jawnego rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, a jednym z wymogów zasady "prawa do sądu" jest poznanie motywów jakimi kierowa się sąd wydając dane orzeczenie.
Dalej Spółka A sp. z o.o. powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 stycznia 2006 r. sygn. akt SK 30/05 z którego wynika, w o cenie wnioskującej Spółki, że nawet niezaskarżalne postanowienie może być uzasadniane, gdyż tylko w ten sposób możliwym jest weryfikacja sposobu myślenia sądu. Spółka wskazała – za stanowieniem przedstawicieli doktryny prawa - że nawet istniejące ograniczenia w zakresie zasady uzasadnień orzeczeń sądowych wymagają dokładnej analizy wszystkich czynników, uwarunkowań i kryteriów.
Spółka A sp. z o.o. podniosła, że niezbędnym jest sporządzenie w tej sprawie uzasadnienia, ponieważ pozwoli to Naczelnemu Sądowi Administracyjnego na ocenę legalności tak wydanego postanowienia mimo, że nie jest ono odrębnie zaskarżalne. Pozwoli nadto na ujawnienie podstawy prawnej i jej rozumienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Stosownie do art. 163 § 2 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", postanowienie wydane na posiedzeniu niejawnym sąd doręcza z urzędu stronom. W przypadku, gdy stronie przysługuje środek zaskarżenia, postanowienie należy doręczyć wraz z uzasadnieniem. Z analizy powyższego przepisu wynika, że Sąd ma nie tylko obowiązek doręczenia z urzędu postanowienia wydanego na posiedzeniu niejawnym, ale również obowiązek sporządzenia jego uzasadnienia i jego doręczenia, gdy postanowienie to podlega zaskarżeniu.
Sąd nie ma obowiązku sporządzenia uzasadnienia postanowienia, które nie podlega zaskarżeniu. (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 385 i T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, s. 583).
Zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w tym paragrafie.
W tej sprawie Sąd postanowieniem z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 705/16 wyraził, na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 9 stycznia 2009 r. o koncesji na roboty budowlane lub usługi (Dz. U. z 2015 r., poz. 113), zgodę na zawarcie umowy koncesji. Tak wydane postanowienie jest niezaskarżalne, co wprost wynika z art. 29 ust. 3 ustawy o koncesji na roboty budowlane lub usługi.
Tym samym skoro ani art. 194 P.p.s.a., ani inne przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują dopuszczalności zaskarżania postanowienia w przedmiocie wyrażenia zgody na zawarcie umowy koncesji, a przy tym wyraźnie art. 29 ust. 3 ustawy o koncesji na roboty budowlane lub usługi wprost stwierdza, że na takie postanowienie nie przysługuje zażalenie – to Sąd nie może wbrew treści art. 163 § 2 P.p.s.a. sporządzać uzasadnienia do postanowienia niezaskarżalnego. Sąd doręczył jedynie sam odpis postanowienia w przedmiocie wyrażenia zgody na zawarcie umowy koncesji, ponieważ tak stanowi art. 163 § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a.
Sąd nie podziela także argumentacji Spółki A sp. z o.o. zawartej we wniosku o sporządzenie uzasadnienia ww. postanowienia. Poprzez odmowę sporządzenia postanowienia nie nastąpiło naruszenie konstytucyjnego prawa do sądu. Sprawa ze skargi tej Spółki będzie poddana rozpoznaniu i nie można wiązać treści rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 705/16 w przedmiocie uchylenia zakazu zawarcia umowy koncesji z przyszłym rozstrzygnięciem skargi.
Przywołany przez Spółkę A sp. z o.o. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 stycznia 2006 r. sygn. akt SK 30/05 nie dotyczy materii objętej tą sprawą. W tym wyroku Trybunał Konstytucyjny rozważał zgodność przepisu ustawowego (art. 535 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 z póżn. zm.) z Konstytucją, a ponadto kanwą rozpoznania skargi konstytucyjnej w ww. sprawie był fakt wydania przez Sąd Najwyższy postanowienia oddalającego kasację od wyroku Sądu Okręgowego bez sporządzenia pisemnego uzasadnienia rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy. Tym samym analizowany przez Trybunał Konstytucyjny w podanym wyroku stan prawny dotyczył braku uzasadniania orzeczenia (postanowienia) rozstrzygającego merytorycznie sprawę. Taka zaś sytuacja (ani nawet podobna) nie zachodzi w tej sprawie.
Sąd nie może zgodzić się także i z tą argumentacją Spółki A sp. z o.o., że ewentualne zaskarżenie przez stronę orzeczenia kończącego sprawę wymaga już teraz sporządzenia uzasadnienia niezaskarżalnego postanowienia, ponieważ w przeciwnym razie nie będzie możliwym ocena trafności wydanego już postanowienia. Taki pogląd wprost powodowałby naruszenie wymienionego art. 163 § 2 P.p.s.a. a ponadto zakłada, że zapadnie orzeczenie zostanie zaskarżone i w uzasadnieniu wydanego w przyszłości orzeczenia w tej sprawie nie znajdzie się żadna argumentacja dotycząca uzasadnienia postanowienia z dnia 6 lipca 2016 r. wydanego w tej sprawie. Takie założenia są stanowczo przedwczesne i niczym nie uzasadnione.
Mając to na uwadze Sąd postanowił odmówić sporządzenia uzasadnienia, na zasadzie art. 29 ust. 3 ustawy o koncesji na roboty budowlane lub usługi w związku z art. 163 § 2 P.p.s.a. i art. 166 P.p.s.a.