Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2011 r. ustanowiono dla skarżącego adwokata (k. 115), którego, Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła w osobie mecenas M. K. (k. 126). Wyznaczona adwokat sporządziła i wniosła skargę kasacyjną (k. 129-136) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 16.11.2011 r. (k. 91).
W dniu 28 stycznia 2014 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismo adwokat zatytułowane "Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej" w którym rzeczona domaga się przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu według norm przepisanych oraz zwrotu kosztów dojazdu pełnomocnika do siedziby Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie z dołączonym rachunkiem. Stosownie do wymogów §20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu adwokat oświadczyła, że opłaty te nie zostały uiszczone w całości. Jednocześnie adwokat zaznaczyła, że pełnomocnik skarżącego osobiście uczestniczył w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 4 grudnia 2013 r.
Do wniosku dołączyła kopie biletów PKP na trasie K– W - K. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.)
Zgodnie z §20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku należy przyjąć, że zostało ono złożone przez adwokat.
Podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5 (§2 ust. 2). Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 5 rozporządzenia przepis §18 ust. 1 różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez adwokata aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje adwokatowi, który nie prowadził sprawy w I instancji opłata w wysokości 240 zł stosownie do §18 ust. 1 pkt. 2 lit. a). Kwota ta odpowiada bowiem 100% stawki określonej w §18 ust. 1 pkt. 1 lit. c). Na mocy § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega jednak powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
Co się natomiast tyczy zwrotu adwokat kosztów związanych z podrożą pełnomocnika rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym to podnieść należy, że choć koszty te zostały udokumentowane to jednak trudno uznawać je za wydatki niezbędne. Prawodawca nie sprecyzował co prawda bliżej użytego w § 19 pkt. 2 powoływanego rozporządzenia określenia "niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata" ale w orzecznictwie wypowiedziano swego czasu pogląd zgodnie z którym nie mogą być uznane za niezbędne i udokumentowane wydatki związane z przyjazdem obrońcy w sytuacji gdy obrońca nie skorzysta z przewidzianej prawem możliwości złożenia wniosku o zwolnienie go z obowiązków obrony gdy czynność ma być dokonana w miejscowości innej niż siedziba kancelarii lub miejsce zamieszkania obrońcy. Jedynie bowiem wtedy, gdyby obrońca wniosek taki złożył, zaś wniosek ten nie zostałby uwzględniony, wydatki związane z przyjazdem obrońcy do siedziby sądu byłby wydatkami niezbędnymi (wyrok SA w Katowicach z dnia 4 grudnia 2003 r. sygn. II AKa 365/2003 Lex Polonica 369927).
Pogląd ten wypowiedziany został co prawda na gruncie procedury karnej nie można jednak tracić z pola widzenia zbieżności uregulowań zawartych w art. 84 §2 kpk i w art. 253 zd. 2 ppsa. Na uwagę zasługują ponadto postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2007 r. sygn. akt. II FSK 1197/05 a także z dnia 13 marca 2012 r. sygn. II FZ 30/12. Wypływa bowiem z nich jednoznaczny wniosek, że w sytuacji gdy nie było nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony na rozprawie zwrot kosztów podroży adwokata na rozprawę trudno uznawać za wydatki niezbędne. Wreszcie nie można tracić z pola widzenia, że okoliczność ta znalazła już odzwierciedlenie przy ustaleniu wysokości wynagrodzenia należnego adwokat poprzez dokonanie subsumpcji wskaźnika z przepisu §18 ust. 1 pkt. 2 lit. a) nie wskaźnika niższego z przepisu §18 ust. 1 pkt. 2 lit. b). Także więc i z tego względu brak jest podstaw aby okoliczność tę uwzględniać jeszcze raz.
Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji.