Uzasadnienie
wyroku WSA w Krakowie z dnia 8 marca 2012r.
Pismem z dnia 19 maja 2011r. nr [...] Wojewoda zwrócił się do Przewodniczącego Rady Miasta A o podjęcie działań prawem przepisanych zmierzających do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego R. D. Wojewoda wyjaśnił, iż zgodnie z art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być jej przedstawicielem, czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności.
Z kolei w myśl ust. 1a powołanego przepisu jeżeli radny przed rozpoczęciem wykonywania mandatu prowadził działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany do zaprzestania prowadzenia tej działalności gospodarczej w ciągu 3 miesięcy od dnia złożenia ślubowania. Niewypełnienie obowiązku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, stanowi podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego w trybie art. 190 ustawy, o której mowa w art. 24b ust.
6. Wojewoda wskazał, iż w dacie złożenia ślubowania, tj. w dniu 1 grudnia 2010r. R. D. prowadził działalność gospodarczą "A", wynajmując w związku z tym lokal od Miasta. Umowa najmu lokalu została rozwiązana z dniem 7 marca 2011r. Tym samym zdaniem Wojewody, w dacie piastowania funkcji radnego R. D. prowadził działalność gospodarczą z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy i nie zaprzestał prowadzenia tej działalności w ciągu 3 miesięcy od dnia złożenia ślubowania, a zatem zostały spełnione przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia jego mandatu w trybie w art. 190 ustawy Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (Dz. U. z 2010r. nr 176, poz. 1190).
W dniu 30 maja 2011r. Rada Miasta A podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego. Uchwała została podjęta na podstawie art. 190 ust. 1 pkt 2a i ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 1998r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (Dz. U. z 2010r. nr 176, poz. 1190 z późn. zm.) w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 24f ust. 1 i 1a ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). W § 1 przedmiotowej uchwały Rada Miasta A stwierdziła wygaśnięcie mandatu radnego R. D. z powodu naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu radego z prowadzeniem działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego Miasta A. W uzasadnieniu uchwały Rada Miasta A wskazała, iż przed dniem wyborów, które odbyły się w dniu 21 listopada 2010r., R. D. prowadził działalność gospodarczą w lokalu (świetlicy osiedlowej) stanowiącym własność Miasta A, położonym w bloku [...] w A przy ul. B. Powyższy lokal R. D. zajmował na podstawie umowy najmu nr [...] zawartej z Gminą Miasto A w dniu 3 lipca 2006r. Na podstawie aneksu nr [...] z dnia 1 lipca 2009r. umowa została przedłużona do dnia 31 grudnia 2011r., a z dniem 6 kwietnia 2011r. umowa została rozwiązana.
Rada Miasta wskazała, iż w wyjaśnieniu złożonym na posiedzeniu Komisji Rewizyjnej w dniu 15 marca 2011r. R. D. nie zaprzeczył, że prowadził działalność w lokalu Gminy Miasta A i stwierdził, że nie został poinformowany o zakazie prowadzenia przez radnego działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy. W chwili gdy się o tym dowiedział złożył (w dniu 7 marca 2011r.) pisemny wniosek o rozwiązanie umowy najmu lokalu.
W ocenie Rady Miasta A zaistniały więc przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego R. D. w związku z naruszeniem art. 24f ustawy o samorządzie gminny, gdyż prowadził on działalność gospodarczą z wykorzystaniem mienia gminy jeszcze przed wyborem na funkcję radnego i nie zaprzestał tej działalności w terminie 3 miesięcy od złożenia ślubowania, który upłynął w dniu 1 marca 2011r. Nie ma prawnego znaczenia późniejsze usunięcie przeszkody, nawet jeżeli nastąpiło to przed podjęciem niniejszej uchwały. Termin ten jest bowiem nieprzywracalny, a jego naruszenie nie może być usprawiedliwiane jakimikolwiek przyczynami.
Pismem z dnia 9 czerwca 2011r. R. D. wniósł skargę na powyższą uchwałę Rady Miasta A z dnia 30 maja 2010r. Nr [...], domagając się stwierdzenia jej nieważności. Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucił naruszenie art. 190 ust. 6 ustawy Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw przez wydanie uchwały po upływie jednego miesiąca od upływu terminu, o jakim mowa w art. 190 ust. 5 tej ustawy. Zdaniem skarżącego, formułując podstawę prawną zaskarżonej uchwały nieprawidłowo powołano się na art. 190 ust. 2 w/w ustawy. Przepis ten dotyczy wszystkich przyczyn wygaśnięcia mandatu radnego, wymienionych w art. 190 ust. 1 tej ustawy, z wyjątkiem przyczyny związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia gminy. Tej sytuacji dotyczy bowiem oddzielna regulacja, zawarta w art. 190 ust. 5 i ust. 6 ustawy Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw przewidująca, że "rada stwierdza wygaśnięcie mandatu radnego (...) najpóźniej po upływie miesiąca od upływu tego terminu" (3-miesięcznego terminu wyznaczonego w ust. 5 dla zaprzestania działalności).
Skarżący uważa, iż Rada Miasta A nie dotrzymała tego terminu, gdyż zaczął on swój bieg w dniu 1 marca 2011r. i upłynął w dniu 1 kwietnia 2011r. Natomiast zaskarżona uchwała została wydana w dniu 30 maja 2011r.
Skarżący zaznaczył, iż w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały Rada Miasta sama przyznała, że "w terminie, o którym mowa w art. 190 ust. 6 ustawy (...) nie podjęła uchwały o wygaśnięciu mandatu radnego". Powołała się przy tym na pismo Wojewody, zawierające wezwanie do podjęcia działań zmierzających do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego, z którego, zdaniem Rady, jednoznacznie wynikało, że winna stwierdzić wygaśnięcie mandatu. Skarżący uważa, iż posłużenie się przez Radę tego rodzaju argumentacją jest wadliwe. Skarżący stwierdził, iż w demokratycznym państwie prawa, zbudowanym w oparciu o konstytucyjną zasadę decentralizacji (art. 15 Konstytucji RP) nadzór organów administracji rządowej (wojewody) nad organami samorządu terytorialnego jest ograniczony wyłącznie do kryteriów i do środków wyznaczonych przez ustawę. Wojewoda nie ma zatem, zdaniem skarżącego, kompetencji do wyznaczania radom treści podejmowanych przez nie uchwał. Tym samym pismo Wojewody skierowane do Rady Miasta A w tej sprawie nie było dla niej wiążące i nie mogło stanowić elementu podstawy prawnej dla zaskarżonej uchwały.
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta A wniosła o oddalenie skargi. Wskazała, iż w dniu złożenia ślubowania, tj. 1 grudnia 2010r. skarżący prowadził indywidualną działalność gospodarczą z wykorzystaniem mienia Gminy Miasto A jako osoba fizyczna i działalności tej nie zaprzestał w ciągu 3 miesięcy od dnia złożenia ślubowania. Dokonał tego dopiero w dniu 6 kwietnia 2011r. Rada Miasta stwierdziła, iż niewypełnienie wyżej opisanego obowiązku, zgodnie z treścią art. 24f ust. 1a ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) stanowiło podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego w trybie art. 190 ustawy z dnia 16 lipca 1998r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (Dz. U. z 2010r. nr 176, poz. 1190 z późn. zm.), co też nastąpiło zaskarżoną uchwałą.
Rada Miasta A stwierdziła również, iż fakt, że zaskarżona uchwała nie została podjęta z zachowaniem jednomiesięcznego terminu, nie ma w przedmiotowej sprawie znaczenia. Zwróciła przy tym uwagę, że taka uchwała ma charakter deklaratoryjny, stwierdzający wygaśnięcie mandatu ex tunc. Natomiast sam jednomiesięczny termin podjęcia uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu radnego w trybie art. 190 ust. 6 ustawy Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw, jest terminem instrukcyjnym, co oznacza, że organ stanowiący może skutecznie podjąć taką uchwałę również po terminie jednego miesiąca. Zdaniem Rady Miasta, podane w art. 190 ustawy Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw terminy podejmowania uchwał w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatów, należy odczytywać jako werbalne wzmocnienie obowiązku niezwłocznego podjęcia takiej uchwały, po upływie, którego dana rada pozostaje w bezczynności. Nie byłoby uzasadnione i racjonalne przypisywanie temu terminowi charakteru prekluzyjnego. Termin ten ma niewątpliwie charakter procesowy, a nie materialnoprawny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 145, poz. 1270 z późn. zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 tej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Dokonując oceny dopuszczalności niniejszej skargi wniesionej na podstawie art. 191 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 1998r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (t.j. Dz.U. z 2010r., nr 176, poz. 1190 z późn. zm.), Sąd uznał, że została ona wniesiona w wymaganym terminie 7 dni od dnia doręczenia uchwały oraz pochodzi od podmiotu mającego legitymację skargową w rozumieniu art. 191 ust. 1 cyt. ustawy, skarżący jest bowiem podmiotem zainteresowanym w rozumieniu tego przepisu, gdyż zaskarżona uchwała dotyczy wygaśnięcia jego mandatu radnego.
Na podstawie wyżej wskazanych kryteriów kontroli zaskarżonego aktu dokonywanej przez sąd administracyjny należy stwierdzić, że skarga R. D. na uchwałę Rada Miasta A z dnia 30 maja 2011r. Nr [...] w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia jego mandatu radnego nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona uchwała nie jest dotknięta wadą uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności przez Sąd.
Osoby pełniące funkcje publiczne muszą liczyć się z pewnymi ograniczeniami aktywności gospodarczej, których celem jest – jak podkreśla się w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego - zapobieżenie angażowaniu się osób publicznych w sytuacje mogące nie tylko podawać w wątpliwość ich osobistą bezstronność czy uczciwość, ale także podważać autorytet konstytucyjnych organów Państwa oraz osłabiać zaufanie wyborców i opinii publicznej do ich prawidłowego funkcjonowania. Konstytucja RP przewiduje możliwość wprowadzenia wyjątków od zasady zapewniającej każdemu wolność wyboru i wykonywania zawodu oraz wyboru miejsca pracy. Oczywiście te ograniczenia muszą wynikać z ustawy, i tak właśnie jest w niniejszej sprawie. Te ograniczenia są podyktowane interesem publicznym: funkcje i działania nie dające się pogodzić z mandatem przedstawiciela wybranego do władz lokalnych są wyraźnie określone w ustawie z dnia 16 lipca 1998r.
Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw oraz w ustawie z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r., nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). To na tej regulacji ustawowej Rada Miasta A oparła zaskarżoną uchwałę w sprawie mandatu R. D. Zgodnie z art. 24 f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności. Z ustępu 1a cytowanego przepisu wynika, że jeżeli radny przed rozpoczęciem wykonywania mandatu prowadził tego rodzaju działalność gospodarczą, jest obowiązany do zaprzestania prowadzenia tej działalności w ciągu 3 miesięcy od dnia złożenia ślubowania, a niewypełnienie tego obowiązku stanowi podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu w trybie art. 190 ustawy z dnia 16 lipca 1998r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw.
Oceniając stan faktyczny w niniejszej sprawie należy uznać, że radny R. D. naruszył ustawowy zakaz prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której uzyskał mandat. Jak bowiem wynika z akt sprawy, przed dniem wyborów, które odbyły się w dniu 21 listopada 2010r., R. D. prowadził działalność gospodarczą w lokalu stanowiącym własność Gminy A, położonym w bloku [...] w A przy ul. B, zajmowanym na podstawie umowy najmu nr [...] zawartej z Gminą A w dniu 3 lipca 2006r. Na podstawie aneksu nr [...] z dnia 1 lipca 2009r. umowa została przedłużona do dnia 31 grudnia 2011r. Umowa ta została rozwiązana dopiero w dniu 6 kwietnia 2011r., a więc już po upływie wynikającego z przytoczonych powyżej przepisów terminu 3 miesięcy od złożenia ślubowania. R. D. złożył ślubowanie w dniu 1 grudnia 2011r., termin do zaprzestania działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia gminnego upłynął mu zatem w dniu 1 marca 2011r.
Okoliczności faktyczne niniejszej sprawy były niesporne. Na posiedzeniu Komisji Rewizyjnej w dniu 15 marca 2011r. R. D. potwierdził, że prowadził działalność w lokalu Gminy Miasta A, a wniosek o rozwiązanie umowy najmu złożył dopiero w dniu 7 marca 2011r., gdyż dopiero wtedy dowiedział się, że nie może takiej działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia gminnego prowadzić. Rady Miasta A prawidłowo przyjęła zatem w zaskarżonej uchwale, że zaistniały przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego R. D. Nieuzasadnione są zarzuty skarżącego naruszenia art. 190 ust. 6 ustawy Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw przez wydanie uchwały po upływie jednego miesiąca od upływu terminu, o jakim mowa w art. 190 ust. 5 tej ustawy.
Odnosząc się do tego zarzutu skargi należy na wstępie stwierdzić, że w niniejszej sprawie prawidłowo przyjęto za podstawę rozstrzygnięcia ustawę Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw. Przepisy tej ustawy znajdują zastosowanie do postępowań w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnych kadencji 2010-2014, na podstawie art. 16 w związku z art. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. Przepisy wprowadzające ustawę – Kodeks wyborczy (Dz.U. Nr 21, poz. 113 z późn. zm.). Kwestie intertemporalne związane z datą wejścia w życie ustawy – Kodeks wyborczy były przedmiotem rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny (wyrok TK z dnia 20 lipca 20011r., K 9/11). Przytoczone przepisy ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Kodeks wyborczy, w brzmieniu nadanym po wejściu w życie cytowanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, nakazują stosowanie do niniejszego postępowania przepisów ustawy Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw.
Wbrew twierdzeniom skarżącego, upływ przewidzianego w art. 190 ust. 6 ustawy Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw miesięcznego terminu nie pozbawia rady możliwości podjęcia uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela poglądy przyjmowane w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, że termin ten jest terminem instrukcyjnym (por. uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 23 października 2000r., OPS 13/00 oraz wyrok NSA z 11 grudnia 2003r., SA/Rz 925/03). Uchwała w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego ma charakter deklaratoryjny, pełni funkcję porządkującą, autorytatywnie wyjaśniając sytuację prawną radnego spełniającego przesłanki uzasadniające wygaśnięcie jego mandatu. Wykładania celowościowa tego przepisu nakazuje traktowanie przewidzianego dla rady terminu miesięcznego jedynie jako terminu procesowego, wzmacniającego obowiązek rady niezwłocznego uporządkowania stanu prawnego związanego z mandatem radnego.
Po upływie tego terminu rada mnie traci możliwości podjęcia uchwały deklaratoryjnej, potwierdzającej zaistnienie przesłanek wygaśnięcia mandatu oraz nastąpienie skutku prawnego wynikającego z mocy prawa. Powyższy sposób interpretacji art. 190 ust. 6 ustawy Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw potwierdza dodatkowo treść art. 98a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, który przewiduje, że jeżeli właściwy organ gminy, wbrew obowiązkowi wynikającemu z odrębnych przepisów (w niniejszej sprawie – z art. 190 ustawy Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw), nie podejmuje uchwały w zakresie dotyczącym wygaśnięcia mandatu radnego, wojewoda wzywa organ gminy do podjęcia odpowiedniego aktu w terminie 30 dni. Obowiązujące przepisy nie ograniczają wojewody żadnym terminem, co jest niesporne w doktrynie i orzecznictwie. Wezwanie przez wojewodę rady gminy do podjęcia uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu jej radnego może zatem nastąpić w każdym czasie, a rada gminy nie tylko może, ale ma obowiązek, w wyznaczonym przez wojewodę terminie, podjąć uchwałę, niezależnie od upływu terminu wynikającego z 190 ust. 6 ustawy Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw.
W niniejszej sprawie Wojewoda pismem z dnia 19 maja 2011r. nr [...], wezwał Radę Miasta A do podjęcia uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego R. D. Wezwanie zostało doręczone Radzie Miasta A w dniu 24 maja 2011r. Rada Miasta podjęła zaskarżoną uchwałę w dniu 30 maja 2011r., a więc w 30-dniowym terminie wyznaczonym przez Wojewodę, o którym mowa w art. 98a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Trafnie zauważa skarżący, że w demokratycznym państwie prawa, zbudowanym w oparciu o konstytucyjną zasadę decentralizacji (art. 15 Konstytucji RP) nadzór organów administracji rządowej nad organami samorządu terytorialnego jest ograniczony wyłącznie do kryteriów i do środków wyznaczonych przez ustawę. Na podstawie przytoczonego przepisu wojewoda rzeczywiście nie ma kompetencji do wyznaczania radom gmin treści podejmowanych przez nie uchwał, jednakże ma kompetencję do wiążącego zobowiązania rady gminy do podjęcia w wyznaczonym terminie uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu (stwierdzającej wygaśnięcie mandatu albo odmawiającej stwierdzenia wygaśnięcia mandatu).
Tym samym pismo Wojewody skierowane do Rady Miasta A uznać należy za wiążące dla Rady Miasta A w tym sensie, że Rada winna była podjąć uchwałę w sprawie wygaśnięcia mandatu w terminie wyznaczonym w wezwaniu. Należy zatem uznać, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia w niniejszej sprawie art. 190 ust. 6 ustawy Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw są w niniejszej sprawie nieuzasadnione.
Trafnie natomiast wskazuje skarżący, że formułując podstawę prawną zaskarżonej uchwały nieprawidłowo powołano się na art. 190 ust. 2 ustawy Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw. Przepis ten nie dotyczy bowiem przyczyny wygaśnięcia mandatu radnego wymienionej w art. 190 ust. 1 pkt 2a, związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia gminy. To uchybienie zaskarżonej uchwały nie może być jednak kwalifikowane jako istotne naruszenie prawa w rozumieniu art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 147 ust. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powodujące uwzględnienie skargi poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Przesłanka do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały zachodziłaby tylko wtedy, gdyby nie istniała w systemie prawnym podstawa prawna do wydania zaskarżonego aktu. Tylko bowiem wówczas można byłoby mówić o braku więzi formalnej zaskarżonej uchwały z podstawą prawną na podstawie której został wydany.
Tymczasem w niniejszej sprawie istniała podstawa prawna do wydania zaskarżonej uchwały, nie została ona tylko w sposób prawidłowy wyartykułowana w zaskarżonej uchwale. Tę podstawę prawną w niniejszej sprawie stanowi art. 190 ust. 1 pkt 2a, ust. 5 i ust. 6 ustawy Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw oraz art. 24f ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.
Bez wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest także powołana przez skarżącego okoliczność, że nie wiedział o zakazie łączenia mandatu radnego w wykorzystywaniem w prowadzonej działalności gospodarczej mienia gminnego. Jak trafnie wskazuje organ w niniejszej sprawie, trzymiesięczny termin dla radnego do zaprzestania działalności jest nieprzywracalny, a jego naruszenie nie może być usprawiedliwiane jakimikolwiek przyczynami. Jedyny dodatkowy wymóg formalny, jaki formułują obowiązujące przepisy wobec uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego, dotyczy umożliwienia radnemu złożenia wyjaśnień przed podjęciem uchwały. Wymóg ten został w niniejszej sprawie spełniony, przed podjęciem zaskarżonej uchwały radny R. D. miał bowiem możliwość składania wyjaśnień na posiedzeniu Komisji Rewizyjnej Rady Miasta A w dniu 15 marca 2011r. (Protokół nr [...] wraz z załącznikami) oraz na sesji Rady Miasta A w dniu 30 maja 2011r. (protokół sesji, k. 52).
W niniejszej sprawie dochowane zostały także inne warunki formalne podjęcia zaskarżonej uchwały, wynikające z ustawy o samorządzie gminnym oraz ze statutu Gminy A, dotyczące sporządzenia projektu zaskarżonej uchwały, zwołania sesji rady, na której podjęto tę uchwałę oraz wymogów formalnych dotyczących kworum i głosowania nad uchwałą. Projekt zaskarżonej uchwały wprowadzono pod obrady Rady Miasta A dopiero na sesji w dniu 30 maja 2011r., jednak odbyło się to zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 20 ust. 1a ustawy o samorządzie gminnym. W sesji uczestniczyli wszyscy radni, spełniony został zatem ustawowy wymóg minimalnego kworum wymagany do zmiany porządku obrad – obecności co najmniej połowy ustawowego składu rady. Wprowadzenie projektu zaskarżonej uchwały do porządku obrad tej sesji przegłosowano jednogłośnie, spełniony został zatem również ustawowy wymóg zmiany porządku obrad - uzyskania bezwzględnej większości głosów.
Dokonana przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej uchwały nie wykazała zatem istnienia naruszeń prawa materialnego lub procesowego uzasadniających uwzględnienie skargi. Mając na uwadze przedstawione powyżej argumenty należy uznać, że R. D. utracił z mocy prawa mandat radnego Rady Miasta A wskutek naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z wykonywaniem działalności określonej w art. 24f ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, albowiem nie zaprzestał w przewidzianym ustawie trzymiesięcznym terminie prowadzenia wskazanej powyżej działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia gminy, w której został wybrany. W związku z niewypełnieniem przez R. D. powyższego obowiązku, Rada Miasta A podjęła zgodną z prawem uchwałę o wygaśnięciu jego mandatu. Z tego powodu skarga została oddalona, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.