Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że zamieszkuje samotnie.
Określając swój majątek zadeklarował brak nieruchomości, zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych.
Swoje miesięczne dochody oszacował na 537 zł renty.
Uzasadniając swoje starania podniósł, że jest rencistą, inwalidą II grupy z niedowidzeniem. Postrzega siebie jako osobę bezdomną. Jego łączny miesięczny dochód wynosi 550 zł z tytułu renty inwalidzkiej. Powiada, że całość przeznacza na lekarstwa i koszty wyżywienia. Nie stać go więc ani na opłacenie wpisu od skargi ani na opłacenie pełnomocnika. Wymieniając zobowiązania i stałe wydatki podał, że na lekarstwa przeznacza 200 zł, na wyżywienie 300 zł, na środki czystości 50 zł.
Do wniosku dołączył fotografię postanowienia SO w K. z 4.05.2016 r. skazującą skarżącego na kare porządkową grzywny w wysokości 2 tyś. zł,, kopię decyzji ZUS o waloryzacji renty z której wynika, że z uwagi na zajecie wierzytelności od 1.03.2016 r. skarżący otrzymuje do wypłaty 527,74 zł, kopie pism składanych przez niego w sprawach cywilnych – w jednym z nich podał, że jest po zwale serca i koronarografii, leczy się psychiatrycznie i z powodu niedowidzenia.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 1 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym o ile – poza samym wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży również oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył wymagane oświadczenie które jest wystarczające do oceny możliwości płatniczych strony. Te nie rysują się szczególnie. Skarżący należy do osób ubogich. Nie posiada majątku. Utrzymuje się z niskiego świadczenia rentowego. Boryka się z nałożonymi grzywnami. Sam zauważa swoje problemy zdrowotne. Z zasad doświadczenia życiowego wynika zaś, że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki jakimi skarżący dysponuje wystarczają z trudem na opędzenie podstawowych potrzeb życiowych.
Uwzględniając to wszystko, udzielono więc skarżącemu wnioskowanej pomocy, o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.