Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2010 r. ustanowiono dla skarżącego radcę prawnego (k. 55 i n.), którego Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczyła w osobie dr T. D. (vide: k. 100).
Wyznaczony radca prawny sporządził i złożył skargę kasacyjną od wyroku. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W treści skargi kasacyjnej radca prawny zawarł żądanie przyznania mu nieopłaconych w całości kosztów pomocy prawnej.
Postanowieniem z dnia 1 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyznaczony radca prawny zaskarżył to orzeczenie zażaleniem wnosząc jednocześnie o przyznanie pełnomocnikowi z urzędu nieopłaconych w całości kosztów pomocy prawnej. Wojewódzki Sąd administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 27 lipca 2011 r. uchylił swoje wcześniejsze postanowienie i przywrócił termin do wniesienia skargi kasacyjnej.
Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2012 r. l OSK 1961/11 Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił sporządzoną przez wyznaczonego radcę prawnego skargę kasacyjną uchylając zaskarżony wyrok i przekazując sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania.
W dniu 22 czerwca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęło pismo zatytułowane "Wniosek pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia", w którym wyznaczony radca prawny ponowił swój wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej w całości pomocy prawnej wg. norm przepisanych oraz doliczenie do wynagrodzenia kwoty podatku od towarów i usług wg. stawki obowiązującej w dniu orzekania.
Postanowieniem z dnia 27 lipca 2012 r. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oddalił wniosek radcy prawnego T. D. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku z przygotowaniem zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 lipca 2011 r. sygn. akt. III SA/Kr 922/10 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, przyznał od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na jego rzecz kwotę 270 zł tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 października 2010 r. sygn. akt. III SA/Kr 922/10 oraz podwyższył kwotę tego wynagrodzenia o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
Od powyższego postanowienia radca prawny T. D. wniósł skutecznie sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 270) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 02/163/1349 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (§1 rozp.).
Wskazując na powyższe regulacje podkreślić należy, że zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w § 16 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów, nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części.
W realiach rozstrzyganego przypadku należy przyjąć, że wyznaczony radca oświadczenie takie złożył w treści sporządzonej skargi kasacyjnej oraz zażalenia wzmiankując o "nieopłaconych w całości kosztach pomocy prawnej". W konsekwencji zachodzą więc warunki do przyznania radcy prawnemu należnego wynagrodzenia.
Z akt sprawy wynika, że wyznaczony przez Okręgową Izbę Radców Prawnych, jako pełnomocnik z urzędu Z. B., radca prawny sporządził i wniósł skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, a następnie, po odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej postanowieniem WSA w Krakowie z dnia 1 lipca 2011 r., wniósł zażalenie na to postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tym samym pełnomocnik dokonał czynności, których koszt ponosi Skarb Państwa według zasad określonych w cytowanym wyżej rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
W myśl § 14 ust. 2 pkt 1 tego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 240 zł.
W myśl zaś § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "b" ww. rozporządzenia, stawka minimalna, w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Natomiast, zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "d" tegoż rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu zażaleniowym wynosi 120 zł.
W niniejszej sprawie wynagrodzenie radcy prawnego ustanowionego z urzędu wynosi łącznie 300 zł, bowiem radca prawny, sporządził i wniósł skargę kasacyjną nie występując uprzednio przed Sądem l instancji, a następnie zaskarżył w drodze zażalenia wydane przez Sąd l instancji postanowienie o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Z kolei, stosownie do treści § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Z tych względów, uznano, że pełnomocnikowi należy przyznać wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 300 zł podwyższając powyższą kwotę o stawkę podatku od towarów i usług w oparciu o art. 19 pkt 5 ustawy z dnia 26 listopada 2010r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. Nr 238, poz. 1578) w zw. z powołanym § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia.
Wobec powyższego, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 w zw. z art. 260 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.