Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 maja 2015r. E. N. wniosła skargę na decyzję Wojewody z dnia 22 kwietnia 2015r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2015r. nr [...] o odmowie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia, tj. zasiłku dla bezrobotnych za okres od 25 lutego 2012r. do 25 lipca 2012r. w kwocie 3541,70 zł oraz dodatku aktywizacyjnego za okres od 31 lipca 2012r. do 14 sierpnia 2012r. w kwocie 198,70 zł brutto.
Z kolei pismem z dnia 9 lipca 2015r. E. N. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Swój wniosek skarżąca uzasadniała tym, że obecnie pracuje w firmie K, a jej wynagrodzenie wynosi 1500 zł netto. Ponadto od byłego męża skarżąca otrzymuje 200 zł tytułem alimentów. Skarżąca dodała, że wynajmuje mieszkanie, a na opłaty wydaje 1100 zł miesięcznie, na życie pozostaje jej więc 600 zł. Zdaniem skarżącej, jeżeli komornik zajmie jej część pensji to pozbawi ją środków do życia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przesłanki powyżej wskazane nie zachodzą w sprawie niniejszej przede wszystkim z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2006r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z dnia 14 września 2005r., sygn. akt II FZ 580/05, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2006r., sygn. akt I FZ 281/06, OSP 2007, Nr 6, poz. 76). Co do zasady zatem przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo decyzje, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych, np. postanowienie o zawieszeniu postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2004r., sygn. akt OZ 805/04, LEX nr 837880). Do wykonania nie kwalifikują się więc wszelkie odmowne akty administracyjne (vide: T. Woś (red.): Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis, Warszawa 2008, s. 338). Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne.
Nie można mówić o wykonywaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu. W literaturze zwraca się uwagę na fakt, iż nie kwalifikuje się do wykonania większość orzeczeń rozstrzygających określone kwestie proceduralne w toku postępowania administracyjnego, a więc nie przyznające uprawnień i nie nakładające obowiązków, które wymagałyby wykonania.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji orzekającej o odmowie umorzenia nienależnie pobranych świadczeń. Zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Negatywne ustosunkowanie się właściwego organu do starań skarżącej o umorzenie wcześniej powstałych należności nie wykreowało nowej sytuacji skarżącej w sferze ich obowiązków.
W świetle powyższego stwierdzić należy, iż zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja orzekająca o odmowie umorzenia nienależnie pobranych świadczeń nie rodzi po stronie skarżącej żadnych uprawnień, ani obowiązków. Zatem w okolicznościach tej sprawy nie zachodzi również niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a tym samym brak jest podstaw do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a. – Sąd orzekł jak w sentencji.