Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 marca 1996r., sygn. akt. SA/Kr 1893/95 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie zawiesił postępowanie sądowe na podstawie art. 174 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 211 Kodeksu postępowania administracyjnego z powodu śmierci strony oraz konieczności wskazania jej następców prawnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w dniu 13 listopada 2008r. zwrócił się do Urzędu Stanu Cywilnego o nadesłanie zupełnego odpisu aktu zgonu skarżącej E. P. oraz o podanie jej następców prawnych.
Urząd Stanu Cywilnego dnia 04 grudnia 2008r. w odpowiedzi na pismo przesłał odpis zupełny aktu zgonu nr [...], w którym widnieje 24 października 1995 r. jako data śmierci skarżącej E. P. Nie stwierdzono danych spadkobierców strony.
Postanowieniem z dnia 14 lipca 2009 r. sygn. akt. SA/Kr 1893/95 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podjął postępowanie sądowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
W myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o Ustroju Sądów Administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1271), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawi przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.). Dlatego też właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) sąd umarza zawieszone postępowanie z powodu śmierci strony jeżeli przedmiot postępowania odnosi się do praw ściśle związanych z osobą zmarłego.
W niniejszej sprawie kwestia dodatku mieszkaniowego wiąże się bezpośrednio z osobą wnioskującą o przyznanie przedmiotowego świadczenia. Organ orzekający bada bowiem konkretną sytuację życiową i mieszkalną wnioskującego, jest ona indywidualna dla każdego wnioskującego i nie może podlegać procesowi dziedziczenia
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.