Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] 2009r. znak [...] wydanym na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954) w zw. z § 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002r. w sprawie rozciągnięcia przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002r., Nr 50, poz. 449) przyznał A Sp. z o.o. zwrot wydatków związanych z przechowywaniem samochodów wymienionych w załączonym wykazie w kwocie 231.890,49 zł.
Postanowieniem z dnia [...] 2010r. znak [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego, po rozpoznaniu wniosku skarżącej spółki o uzupełnienie w/w orzeczenia o odsetki, na podstawie art. 111 i 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w zw. z art. 18 i 102 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uzupełnił rozstrzygnięcie z [...] 2009r. znak [...] w ten sposób, że po słowach: postanawia przyznać A Sp. z o.o. zwrot wydatków związanych z przechowywaniem samochodów wymienionych w załączonym wykazie w kwocie 231.890,49 zł dodaje treść: i odmawia przyznania odsetek ustawowych liczonych w stosunku do należności za każdy deponowany pojazd. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że między A Sp. z o.o. a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego nie została spisana umowa cywilnoprawna, z której by wynikał termin zapłaty, a co za tym idzie wymagalność roszczenia.
W zakresie przechowywania pojazdów między jednostką prowadzącą parking a Naczelnikiem Urzędu istnieje stosunek administracyjny, a brak jest przepisów, na podstawie których dochodziłoby do nawiązania stosunku cywilnoprawnego w zakresie przechowywania pojazdów.
Organ pouczył, że postanowienie jest ostateczne a termin do wniesienia zażalenia na uzupełnione postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2009r. znak [...] biegnie od dnia doręczenia w/w postanowienia.
Postanowienie uzupełniające zostało doręczone skarżącej spółce w dniu 12.01.2010r.
W dniu 19.01.2010r. A Sp. z o.o. wniosło zażalenie od postanowienia z dnia [...] 2010r., wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie w części odsetek bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, przy czym Spółka wyjaśniła na wstępie, że nie składa zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2009r. W uzasadnieniu zażalenia podtrzymała stanowisko, w myśl którego opóźnienie w zapłacie należności przez dany podmiot prawa cywilnego, a takim jest Skarb Państwa, skutkuje możliwością żądania odsetek przez danego wierzyciela –w tym przypadku spółkę.
Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2010r. znak [...] wydanym na podstawie art. 17 § 1, 18 i 23 § 1 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził niedopuszczalność zażalenia A Sp. z o.o. od postanowienia z dnia [...] 2010r. znak [...].
W uzasadnieniu zaznaczył, że zażalenie na postanowienie wydane w trybie art. 111 § 1 kpa jest niedopuszczalne. W przepisie tym ani też w żadnym innym postępowania administracyjnym nie zostało przewidziane zażalenie na postanowienie stanowiące uzupełnienie. Tu organ powołał się na treść art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym art. 111 § 1 i 2 kpa ma zastosowanie w sprawach załatwianych w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skoro z art. 111 § 2 kpa wynika, że termin do wniesienia zażalenia od postanowienia uzupełnianego biegnie od dnia doręczenia stronie uzupełnienia, należy przyjąć, że nie zostało przewidziane zażalenia od postanowienia uzupełniającego. Z tego też wynika, że spółka miała prawo skarżyć postanowienie z [...] 2009r. znak [...] po otrzymaniu postanowienia z dnia [...] 2010r. natomiast postanowienie z [...] 2010r. nie podlega zaskarżeniu. Co więcej, spółka w zażaleniu jednoznacznie podkreśliła, że nie zaskarża postanowienia z [...] 2009r. Brak podstaw do zaskarżenia powoduje niedopuszczalność zażalenia w rozumieniu art. 134 kpa.
Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej stało się przedmiotem skargi A Sp. z o.o. do Sądu, w której wniosła o uchylenie postanowienia, zarzucając organowi naruszenie art. 481 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) i niewłaściwą interpretację art. 17 § 1ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji powołanego w związku z art. 111, 134, 141 § 1 i 144 kpa.
W uzasadnieniu skargi spółka nawiązała na wstępie do kwestii obowiązku doliczenia przez organ do kwoty wydatków związanych z przechowywaniem samochodów odsetek, przyjmując, że Skarb Państwa ma obowiązek ich zapłaty w razie opóźnienia w zapłacie należnego świadczenia, co wynika z art 481 § 1 i 2 kodeksu cywilnego. Następnie podniosła, że organ niezasadnie powołał się na przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wobec spółki w sprawie dotyczącej należności za przechowywanie samochodów nie toczy się żadne administracyjne postępowanie egzekucyjne.
Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, odpowiadając na zarzuty skargi w ten sposób, że nie można przyjąć, iż art. 481 § 1 kc ma zastosowanie w odniesieniu do zwrotu koniecznych wydatków związanych z przechowywaniem ruchomości Skarbu Państwa, gdyż tę kwestię regulują przepisy szczególne w sposób nie pozostawiający miejsca na zastosowanie art. 481 kc Przepisy szczególne, o których mowa to przepisy działu II rozdziału 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, których stosowanie zostało rozciągnięte min w odniesieniu do przedmiotowego przechowywania ruchomości w drodze rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002r w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 50, poz. 449).
W związku z tym w sytuacji, gdy dochodzi do uiszczania opłat wymienionych w art. 130a ust. 5c Prawo o ruchu drogowym za przechowywanie pojazdów na parkingu strzeżonym wyznaczonym przez starostę, które to samochody stały się własnością Skarbu Państwa, to zachodzi obowiązek stosowania w/w przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nie narusza to art. 130a ust. 6 dotyczącego ustalania opłat.
Odnośnie zarzutu spółki o niestosowaniu przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – organ zauważył, że z uwagi na stosowanie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do zobowiązań Skarbu Państwa takich jak opłaty za parkowanie, w związku z którymi działa w imieniu Skarb Państwa naczelnik urzędu skarbowego, przepis art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ma zastosowanie do formy wypowiedzi naczelnika skarbowego w w/w zakresie, analogicznie jak ma zastosowanie w przypadku, gdy naczelnik urzędu skarbowego pełni inne funkcje przewidziane przepisami o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Bez względu na to, w jakim zakresie stosowane są w danej sprawie przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ma zastosowanie także art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w którym zawarte jest odesłanie do przepisów kpa. Konsekwencją tego jest zasadność stosowania art. 141 § 1, 144, 134 i 111 kpa w odniesieniu do zwrotu koniecznych wydatków związanych z przechowywaniem pojazdów Skarbu Państwa na parkingu strzeżonym wyznaczonym przez organ samorządowy dla celów określonych w art. 130 a ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Całokształt procedur stosowanych w odniesieniu do usuwania pojazdów z drogi na parking strzeżony, wyznaczony przez starostę, w odniesieniu do przechowywania tych pojazdów i innych pojazdów Skarbu Państwa na parkingu oraz w odniesieniu do opłat za przedmiotowe parkowanie ma charakter administracyjny. To także przesądza o zasadności stosowania przepisów kpa. Dyrektor Izby Skarbowej zauważa, że mimo, ze skarga spółki z 6.06.2010r. została wniesiona na postanowienie, którego przedmiotem jest stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia na uzupełnienie z dnia [...] 2010r. postanowienia z [...] 2009r. to spółka nie postawiła żadnego zarzutu na okoliczność niezasadności stwierdzenia przedmiotowej niedopuszczalności.
Ponadto, błędne pouczenie zawarte w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2010r. nie spowodowało szkody, o której mowa w art. 112 kpa. Biorąc pod uwagę, że przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mają zastosowanie nie tylko w postępowaniu egzekucyjnym, lecz również stanowią narzędzie prawne realizacji odrębnych zadań publicznych a przepis art. 481 kc nie ma zastosowania oraz, fakt, że spółka nie wniosła zarzutów przeciw stwierdzonej niedopuszczalności zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej ostatecznie wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz.169/ nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi, zarzutami, wnioskami oraz powołana podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu.
Skarga w przedmiotowej sprawie jest zasadna, aczkolwiek na tym etapie sprawy Sąd nie rozważał zasadności podniesionych w skardze zarzutów merytorycznych dotyczących żądanych odsetek. Natomiast podstawowym zagadnieniem, które wymaga rozstrzygnięcia na tym etapie sprawy jest ustalenie jaki środek prawny złożyła spółka skarżąca po otrzymaniu postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2009r. znak [...], a w konsekwencji, czy złożony środek prawny został prawidłowo rozpoznany i przez właściwy organ. Wyjaśnienie tej kwestii miało pierwszorzędne znaczenie w sprawie tym bardziej, że stanowisko strony skarżącej nie było jednoznaczne i ulegało zmianie. O ile wniosek spółki skarżącej z dnia 4 października 2009r. został sformułowany jako wniosek o uzupełnienie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2009r. złożony w trybie art. 111 § 1 k.p.a., to mając na uwadze treść następnego pisma z dnia 26 października 2009r. jakie złożyła spółka skarżąca zasadnym jest pytanie o charakter prawny złożonego środka.
W piśmie z dnia 26 października 2009r. pełnomocnik strony skarżącej, nawiązując m.in. do swojej wizyty w organie I instancji w dniu 21 października 2009r., która miała miejsce na wezwanie do sprecyzowania wniosków zawartych w piśmie z dnia 4 października podaje, " że pismo z 4.10.2009r. traktuje jako zażalenie i takie oświadczenie składam". Mimo złożenia powyższego oświadczenia, co do charakteru prawnego pisma z dnia 4 października 2009r., Naczelnik Urzędu Skarbowego nadal traktuje pismo strony skarżącej z dnia 4 października 2009r. jako wniosek o uzupełnienie postanowienia z dnia [...] 2009r., a nie jako zażalenie na postanowienie z dnia [...] 2009r. Konsekwencją tej błędnej oceny charakteru prawnego złożonego przez stronę środka prawnego jest rozpoznanie niewłaściwego środka. Z powyższych względów skarga zasługiwała na uwzględnienie. W takich okolicznościach pozostaje do rozpoznania złożone przez stronę skarżącą zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2009r.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 ustawy powołanej wyżej.