Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 maja 1999 r., sygn. akt. II SA/Kr 1174/97 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie zawiesił postępowanie sądowe na podstawie art. 97 § 1 kpa w związku z art. 59 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, z powodu śmierci uczestnika postępowania R. Z. Pismem z dnia 28 kwietnia 1999r. pełnomocnik skarżącej w odpowiedzi na wezwanie sądu podał, iż skarżąca najprawdopodobniej opuściła Polskę udając się do Australii i nie ustanowiła pełnomocnika do doręczeń w kraju ani nie podała swojego adresu za granicą. Nie upoważniła go także do cofnięcia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o Ustroju Sądów Administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1271), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Dlatego też właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Zgodnie art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) sąd umarza zawieszone postępowanie z powodu śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się do praw ściśle związanych z osobą zmarłego. W rozpoznawanej sprawie skarżąca domagała się wymeldowania uczestnika R. Z., który po wniesieniu skargi zmarł.
Dodatkowo wskazać należy, że w myśl art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) zgon zgłoszony w urzędzie stanu cywilnego zastępuję wymeldowanie osoby zmarłej. Nie mogło zatem dojść do wstąpienia w miejsce zmarłego jego spadkobierców, bowiem przedmiot sprawy związany był tylko i wyłącznie z osobą zmarłego i dotyczył jego praw osobistych nieprzechodnich.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 i § 2 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.