Uzasadnienie
Rozkazem personalnym nr [...] z dnia 4 czerwca 2004r. do [...] [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. po rozpatrzeniu odwołania P. K. od Rozkazu Personalnego nr [...] z dnia [...] marca 2004r. Komendanta Miejskiego Policji w K. dotyczącego zwolnienia go ze służby w Policji z dniem [...] marca 2004r. - utrzymał w mocy zaskarżony Rozkaz Personalny.
Na uzasadnienie decyzji [...] Komendant Wojewódzki podał, że ostatecznym i prawomocnym Orzeczeniem Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] marca 2004r. (nie zaskarżonym) P. K. został uznany winnym zarzuconych mu czynów, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. W związku z powyższym zaistniała obligatoryjna przesłanka do wydania przez organy administracyjne rozkazu personalnego o zwolnieniu wymienionego ze służby, a to w związku z treścią art. 41 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 19990r. o Policji (Dz.U. z 2002r. nr 7, poz. 58 z późn. zm.). W tej sytuacji - zdaniem organu II instancji - podniesione w odwołaniu od tego rozkazu zarzuty w stosunku do zakończonego postępowania dyscyplinarnego nie mogą podlegać rozpatrzeniu w tej sprawie.
Z decyzją tą - Rozkazem Personalnym Nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji nie zgodził się P. K., który w skardze zarzucił naruszenie prawa procesowego w przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym i przedstawił zastrzeżenia w tym zakresie mające mieć miejsce w zakończonego wydaleniem go ze służby postępowaniu dyscyplinarnym.
W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki w Krakowie wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. nr 153, poz.1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi - zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga nie jest uzasadniona.
Ma rację - zdaniem Sądu - organ administracyjny stwierdzając, że konsekwencją prawomocnego orzeczenia o wydaleniu policjanta ze służby jest rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta ze służby, a to w oparciu o treść art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 19990r. o Policji (Dz.U. z 2002r. nr 7, poz. 58 z późn. zm.), który brzmi: "Policjanta zwalnia się ze służby w przypadkach (...) wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby". W takim wypadku, z uwagi na literalne brzmienie tego przepisu, organ administracyjny nie ma możliwości wyboru i zobowiązany jest do wydania decyzji - rozkazu personalnego o charakterze ewidencyjnym. Taki ewidencyjny charakter tej decyzji prowadzi nawet do poglądów wyrażających brak możliwości jej zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę stanął na stanowisku już wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25.10.1999r. sygn. akt II SA 1610/99 (opubl. LEX nr 47421), które podzielił w całości: "Stosownie do art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji policjanta zwalnia się ze służby w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby w Policji. Tzw. decyzje kadrowe są jedynie obligatoryjnymi aktami wykonania kary dyscyplinarnej. Postępowanie dyscyplinarne jest badane przez sąd administracyjny w zakresie sprowadzonym jedynie do właściwości organów, zastosowanej kary i wykonalności orzeczenia."
Mając powyższe na względzie - Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że wydając zaskarżone rozkazy personalne organy administracyjne obu instancji nie naruszyły prawa, a przeto Sąd skargi nie uwzględnił i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.