Uzasadnienie
G. K. złożył skargę na decyzję z dnia 20 września 1995r. Wojewody w przedmiocie jego wymeldowania z pobytu stałego.
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie postanowieniem z dnia 13 sierpnia 1996r., sygn. akt. SA/Kr 2622/95 zawiesił postępowanie sądowe na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 59 ustawy z 11.05.1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) z powodu śmierci strony
Postanowieniem z dnia 14 lipca 2009 r. sygn. akt. SA/Kr 2622/95 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podjął zwieszone postępowanie sądowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
W myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o Ustroju Sądów Administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1271), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawi przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Dlatego też właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Zgodnie art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) sąd umarza zawieszone postępowanie z powodu śmierci strony jeżeli przedmiot postępowania odnosi się do praw ściśle związanych z osobą zmarłego.
Dodatkowo wskazać należy, że w myśl art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) zgon zgłoszony w urzędzie stanu cywilnego zastępuję wymeldowanie osoby zmarłej. Nie mogło zatem dojść do wstąpienia w miejsce zmarłego jego spadkobierców, bowiem przedmiot sprawy związany był tylko i wyłącznie z osobą zmarłego i dotyczył jego praw osobistych nieprzechodnich.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 i § 2 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.