Uzasadnienie
Skarżąca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się zwolnienia od kosztów sądowych.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną wpisała w rubryce 6 tylko siebie.
Zadeklarowała brak nieruchomości, zasobów i przedmiotów wartościowych.
Swoje miesięczne dochody oszacowała na 200 zł otrzymywanych do córki.
Uzasadniając swoje starania ograniczyła się od wzmianki, iż jej sytuacja majątkowo-finansowa uzasadnia złożenie wniosku. Twierdzi, że koszty utrzymania mieszkania w którym zamieszkuje ponoszą jej znajomi.
Zarządzeniem z dnia 14.07.2016 r. Referendarz sądowa wezwała skarżącą dodatkowo o:
- – oświadczenie, gdzie aktualnie zamieszkuje i czyją własność stanowi ta nieruchomość,
- – oświadczenie czy prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe czy też wspólnie z innymi osobami,
- – wyjaśnienie czy jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna a jeśli tak przedstawienie stosownego zaświadczenia,
- – oświadczenie czy a jeśli tak to jak często korzysta z pomocy społecznej,
- – przedstawienie wykazu wszystkich posiadanych przez skarżącą rachunków bankowych i wyciągów obrazujących ich historię za okres ostatnich trzech miesięcy,
- – spisu miesięcznych wydatków popartego rachunkami,
- – pisemnych oświadczeń osób, które udzieliły skarżącej pomocy w pokryciu kosztów jej utrzymania.
Zarządzenie nie zostało wykonane przez skarżącą. Wezwanie pozostało bez odpowiedzi.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej "ppsa", osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym m.in. poprzez zwolnienie od kosztów sądowych o ile nie jest w stanie ponieść tych kosztów bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Oświadczenie strony zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne", a owa "dokładność" stopniowana jest przeświadczeniem sądu, że strona okoliczności te wykazała, czyli przedstawiła je w sposób przekonywujący, bo generalnie ciężar dowodu co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 18 czerwca 2004 r. FZ 165/04).
W realiach niniejszej sprawy oświadczenie strony zawarte we wniosku było niewystarczające. Stąd wezwano ją w trybie art. 255 ppsa o złożenie dodatkowych oświadczeń i przedstawienie wskazywanych dokumentów źródłowych. Skarżąca nie udzieliła jednak na wezwanie dodatkowych wyjaśnień o które była proszona. To powoduje, że przyznanie stronie w takich warunkach prawa pomocy nie znajduje dla siebie wystarczających podstaw. W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym powtórzyć trzeba, że ponieważ prawo do sądu nie ma charakteru absolutnego i może być przedmiotem uzasadnionych prawnie ograniczeń (postan. NSA z 15 marca 2006 r. II OZ 258/06), to sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy (por. postan. NSA z 31 marca 2005 r. I FZ 63/05). Równocześnie skarżąca powinna sobie uzmysłowić, że niedostosowanie się do wezwania o którym mowa w art. 255 ppsa należy interpretować na niekorzyść wnioskodawcy (por. postan. NSA z 12 stycznia 2006 r. II OZ 1405/05).
Mając to wszystko na uwadze należało więc odmówić wnioskowi strony a w związku z tym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 243 §1 oraz art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 2 i art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.