Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że jest osobą samotnie gospodarującą. Określając swój majątek podał, że w jego skład wchodzi tylko mieszkanie o powierzchni 51 m2. Nie ma zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Swoje dochody oszacował na 574,19 zł renty otrzymywanej z ZUS po potrąceniach. Uzasadniając swoje starania wyjaśnił, że renta z której się utrzymuje obciążona jest egzekucją komorniczą. Z uwagi na problemy zdrowotne dotknięty jest niepełnosprawnością. Jest po rozwodzie. Powiada, że żona zostawiła go z zadłużonym mieszkaniem. Ponosi wydatki związane z utrzymaniem tego mieszkania, za media oraz związane z leczeniem, wykupem leków i dojazdami.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązek uiszczenia kosztów sądowych nie ciąży na stronie skarżącej działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest odmowa przyznania przez organy zasiłku celowego na opłatę do gazu. W postępowaniu sądowoadministracyjnym przedmiot skargi opatrzono symbolem "6320" (vide: zarządzenia z 19.07.2010 2009 r.) opisywanym przez załącznik nr 1 do zarządzenia Prezesa NSA z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych jako sprawa z zakresu pomocy społecznej.
W konsekwencji uznania, że skarżący korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych - co oznacza całkowite zwolnienie skarżącego z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych jak i ponoszenia wydatków - jego wniosek w tym zakresie należało uznać za bezprzedmiotowy a w związku z tym postanowiono jak w sentencji działając na zasadzie art. 161 §1 pkt. 3 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.