Uzasadnienie
Skarżąca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się zwolnienia od kosztów sądowych.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną zakreśliła rubrykę 6.
Określając swój majątek swój uwidoczniła, że w jego skład wchodzi dom o powierzchni 80 m2 na 313 metrowej działce o szacunkowej wartości ok. 70 tyś. zł (łącznie z działką), nieruchomość rolna stanowiąca nieużytki o pow. 0,2201 ha i wartości szacunkowej 22 tys. zł. Nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Swoje miesięczne dochody oszacowała na kwotę 1380,41 zł emerytury.
Uzasadniając swoje starania podniosła, że jest osobą samotną i chorą. Powiada, że ma problemy z nadciśnieniem, kardiologiczne, neurologiczne, laryngologiczne i dermatologiczne. Wykazana emerytura jest jej jedynym dochodem. Po opłaceniu stałych miesięcznych wydatków sięgających kwoty 725 zł pozostaje skarżącej ok. 655 zł na wyżywienie i ewentualny zakup odzieży. Wymieniając zobowiązania i stałe wydatki podała, że koszty związane z utrzymaniem mieszkania to 350 zł, mediów 200 zł, leczenia 150 zł, ubezpieczenia 25 zł.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 2 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych o ile nie jest w stanie ponieść tych kosztów bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania.
W realiach niniejszej sprawy wnioskodawczyni złożyła oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa, które jest wystarczające do oceny aktualnych możliwości finansowych strony. Te nie rysują się dobrze. Wnioskodawczyni nie należy do osób zamożnych. Tak bowiem należy postrzegać osobę utrzymującą się tylko ze stosunkowo niskiej emerytury. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki jakimi skarżąca dysponuje przy wykazanych zobowiązaniach i wydatkach wystarczają z trudem na opędzenie podstawowych potrzeb. W takiej sytuacji konieczność wygospodarowania przez nią środków na koszty sądowe jest problematyczne i uzasadnia twierdzenie, że wnioskodawca nie jest w stanie ponieść tych kosztów, bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania. Okoliczność, że do skarżącej należy wykazany majątek nie zmienia tego spojrzenia. Obciążenia lub zbycia domu w którym skarżącą zamieszkuje trudno wymagać albowiem rozporządzenia tego rodzaju godziłyby w podstawy jej egzystencji.
Co się zaś tyczy nieruchomości rolnej stanowiącej obecnie nieużytki to z zasad doświadczenie życiowego wynika, że osoby starsze i schorowane powinny dysponować pewnym zabezpieczeniem, nawet gdy Państwo deklaruje powszechny oraz bezpłatny dostęp do świadczeń zdrowotnych. Pozostaje bowiem cały szereg kosztów dodatkowych choćby na część leków nierefundowanych czy zaordynowanej diety.
Biorąc to pod uwagę udzielono wnioskodawczyni zgodnie z wnioskiem pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.