Uzasadnienie
Skarżący S. M. w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Oświadczył, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku stałego. Obecnie korzysta z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. W dniu 17 stycznia 2014 r. utracił zasiłek dla osób bezrobotnych i od tego czasu jest bez środków do życia. Wskazał, że posiada mieszkanie typu kwaterunkowego pochodzące z zasobów Gminy, o powierzchni 36 m2. Nie posiada oszczędności ani innych przedmiotów wartościowych. Na jego dochód składa się dodatek mieszkaniowy w kwocie 277, 87 zł, zasiłek za styczeń 2014 r. w kwocie 385, 71 zł. Łączny dochód określił na kwotę 663, 58 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej "P.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353).
Z drugą z wymienionych sytuacji mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Skoro bowiem miesięczny dochód gospodarstwa domowego strony skarżącej nie wystarcza na zakup żywności po poniesieniu opłat za media, to przyjąć należy, że dochody gospodarstwa domowego S. M. nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym.
W ocenie Sądu przyjąć należy, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, co wykazał w sposób niebudzący wątpliwości i okoliczność ta jest wystarczająca do przyznania mu adwokata.
Odnośnie wniosku skarżącego dotyczącego zwolnienia od ponoszenia kosztów sądowych wskazać należy, że zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. obowiązek uiszczenia kosztów sądowych nie ciąży na stronie skarżącej działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest decyzja SKO w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia w formie zasiłków celowych. Tym samym wniosek w tym zakresie należało uznać za bezprzedmiotowy, a w związku z tym postanowiono jak w pkt 1 sentencji, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt. 7 P.p.s.a.
Orzekając o przyznaniu adwokata Sąd działał w oparciu o przepis art. 246 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.