Uzasadnienie
Przedmiotem skargi Wojewody Małopolskiego jest uchwała Rady Gminy w Czarnym Dunajcu z dnia 9 czerwca 2004 r., nr XVII/162/2004 w przedmiocie ustalenia opłat za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych na terenie Gminy Czarny Dunajec na cele nie związane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg. W uchwale podano, że podjęta ona została na podstawie art.18 ust.1 pkt 8 oraz art.40 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art.40 ust.8 ustawy o drogach publicznych.
Wojewoda Małopolski zaskarżył powyższą uchwałę z wnioskiem o stwierdzenie nieważności §§3 i 6 uchwały. § 3 różnicuje stawki za zajęcie pasa drogowego w zależności czy pas ten znajduje się na obszarze zabudowanym czy poza takim obszarem. Zdaniem Wojewody Małopolskiego takie zróżnicowanie nie znajduje oparcia w art.40 ust.8 i 9 ustawy o drogach publicznych. Również zwolnienie od opłaty właścicieli gruntów przyległych do pasa drogowego (§ 6 uchwały) nie ma oparcia w ustawie, taksatywnie ustalającej okoliczności, które mogą powodować zróżnicowanie stawek za zajęcie pasa drogowego. Dodatkowo, zróżnicowanie mieszkańców gminy na mieszkających przez drodze i pozostałe osoby narusza konstytucyjną zasadę równości (art.32 ust.1 Konstytucji RP).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Skarga Wojewody Małopolskiego zasługuje na uwzględnienie.
Prawidłowo skarga argumentuje, że art.40 ust.9 ustawy o drogach publicznych zawiera zamknięty katalog okoliczności, które mogą być uwzględniane przy ustalaniu przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego stawek opłat za zajęcie pasa drogi gminnej. W katalogu tym nie znalazło się odniesienie do zabudowanego bądź niezabudowanego charakteru obszaru, przez który przebiega zajęta droga.
Na tej podstawę skarga zasadnie zarzuciła, że ustalając treść § 3 uchwały Rada Gminy przekroczyła swe kompetencje. Nie może konwalidować § 3 uchwały samo tylko odwołanie się do takiego samego naruszenia art.40 ust.9 ustawy o drogach publicznych przez Ministra Infrastruktury. Organ ten w § 3 ust.1 rozporządzenia z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz.U.nr 129, poz.1369) zróżnicował opłaty w zależności od tego czy zajęty pas drogowy znajduje się na terenie zabudowanych czy niezabudowanym. Ani Rada Gminy podejmując zaskarżoną uchwałę, ani żaden inny organ publicznym nie może konwalidować swego działania przez samo tylko wskazanie na wady działania podmiotu trzeciego.
Trafna jest również argumentacja skargi na poparcie wniosku o stwierdzenie nieważności § 6 uchwały. Art.40 ust.9 ustawy o drogach publicznych nie usprawiedliwia podmiotowego różnicowania opłat, co można połączyć z konstytucyjną zasadą równości podmiotów prawa (art.32 ust.1 Konstytucji RP).
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270).