Uzasadnienie
Wójt Gminy decyzją z [...] 2014r. nr [...] na podstawie art. 33 ust. 1, 2, 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 1 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oraz art. 104 K.p.a. orzekł o rozgraniczeniu nieruchomości położonych we wsi O gmina M pomiędzy działkami ewidencyjnymi nr [...] i [...] na odcinku przylegającym do działek ewidencyjnych numer [...], [...], [...], [...] na odcinku od punktu A poprzez punkt B, C, D i do punktu E zgodnie z mapą uzupełniającą rozgraniczenia nieruchomości oraz protokołem granicznym sporządzonym w dniach 8 października 2013 r. a przyjętym do Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 27 stycznia 2014 r. za numerem [...].
W uzasadnieniu organ stwierdził, że upoważniony geodeta wyznaczył na dzień 8 października 2013 r. na ustalenie przebiegu granic pomiędzy nieruchomością będącą własnością M. N., oznaczoną jako działki ewidencyjne numer [...] i [...], a działkami ewidencyjnymi nr [...] i [...] stanowiącymi współwłasność S. M. i B. M., działką nr [...], która jest współwłasnością K. K. i J. K. oraz działką nr [...] stanowiącą współwłasność Ł. M. i S. M. Krąg stron ustalono na podstawie wypisów z rejestru ewidencji gruntów oraz odpisów z ksiąg wieczystych. We wskazanej dacie na nieruchomości stawił się tylko M. N., B. M., J. K. i K. K. Z treści protokołu granicznego wynika, że przesłanką do ustalenia przedmiotowej granicy była obowiązująca mapa ewidencji gruntów i budynków w skali 1:2000, odpisy z ksiąg wieczystych oraz operat podziału działki ewidencyjnej nr [...] przyjęty do zasobów materiałów geodezyjnych pod numerem [...], oświadczenie stron dotyczące przebiegu granic oraz wyniki wywiadu terenowego.
Geodeta stwierdził, że wzdłuż północnej granicy działek nr [...] i [...] biegnie ogrodzenie z siatki na podmurówce betonowej, wzdłuż wschodniej granicy biegnie krawędź skarpy, natomiast w pkt C, D i E odnaleziono stalowe rurki. Przebieg granicy na odcinkach oznaczonych na szkicu granicznym literami od pkt A-B-100-C-D-E ustalono na podstawie zebranych dowodów i dla tak ustalonych punktów geodeta dokonał stabilizacji w ten sposób, że w pkt A, 100, D i E wkopano betonowe graniczniki, a jako znaku podziału podziemnego użyto betonowych płytek z krzyżem. W pkt C wkopano graniczniki bez znaku, natomiast w pkt B wbito rurę.
J. K. i K. K. oświadczyli, że nie zgadzają się z ustaloną granicą.
Organ pouczył strony postępowania o tym, że strona niezadowolona z przebiegu granicy może żądać w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia przekazania sprawy sądowi.
Od powyższej decyzji odwołanie złożył K. K. Odwołujący się zarzucił, że nie był powiadomiony o zgromadzonej dokumentacji rozgraniczeniowej i nie miał możliwości wglądu w dokumentację przed wydaniem decyzji. Stwierdził, że przy rozgraniczaniu oświadczył do protokołu, iż nie zgadza się na ustaloną granicę pomiędzy działkami nr [...], [...], a działką nr [...]. W konkluzji domagał się uchylenia decyzji i poprawnego oznaczenia granicy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 11 marca 2014 r. nr [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania.
W uzasadnieniu organ podał, że od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] 2014 r. odwołanie nie przysługuje. Zgodnie z art. 33 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego strona niezadowolona z przebiegu ustalenia granic może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi. Cytowany przepis, jako stanowiący wyjątek od ogólnej zasady, nie przewiduje dalszego postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczeniowej, w której wydano decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, gdyż strona może żądać przekazania sprawy sądowi. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 listopada 2000 r. sygn. akt V SA 235/00 stwierdził, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji.
W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z niedopuszczalnością odwołania z przyczyn przedmiotowych, gdyż cytowany przepis szczególny nie przewiduje odwołania od decyzji orzekającej o rozgraniczeniu, lecz przyznaje stronie niezadowolonej z przebiegu ustalenia granicy prawo złożenia żądania przekazania sprawy sądowi, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie. Zatem SKO zobligowane było do wydania rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 134 K.p.a., czyli stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.
K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższe postanowienie SKO. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił niezgodność z prawem. Podniósł, że nie zapoznał się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i nie miał możliwości wglądu do akt sprawy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 ustawy - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Kontrolując zaskarżone postanowienie zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami, sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim stwierdzić należy, że stan faktyczny w sensie proceduralnym sprawy nie budzi wątpliwości.
K. K. złożył odwołanie od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] 2014 r. orzekającej o rozgraniczeniu nieruchomości położonych we wsi O. Zgodnie z ogólną zasadą postępowania administracyjnego zawartą w art. 127 § 1 K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Jednakże kontrolowane postępowanie administracyjne toczyło się w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości na podstawie przepisów ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Stosownie zaś do art. 33 ust. 3 tej ustawy strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy, może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi. Przepis ten stanowi wyjątek odnośnie do art. 127 § 1 K.p.a. i dlatego Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo uznało, że odwołanie K. K. od decyzji Wójta Gminy z [...] 2014 r. było niedopuszczalne.
W związku z jednoznacznym brzmieniem przepisu art. 33 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego pogląd o niedopuszczalności odwołania w trybie administracyjnym od decyzji organu I instancji orzekającej o rozgraniczeniu jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie prawa. Został on wyrażony m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 1998 r. sygn. akt II SA 497/98 (Lex Omega nr 41762), w którym Sąd stwierdził, że "szczególny przepis art. 33 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie przewiduje dalszego postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczeniowej, w której wydano decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości. Strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi (Sądowi Rejonowemu).
Takie samo stanowisko wyraził NSA w wyroku z 22 maja 2003 r. sygn. akt II SA 2678/01 (Lex Omega nr 148847). Jeżeli chodzi o poglądy doktryny, to pogląd taki został zawarty m.in. w artykułach Dariusza Felcenlobena pt. "Rektyfikacja decyzji zatwierdzającej granice nieruchomości" (Samorząd Terytorialny z 2008 nr 12 str. 50, Lex Omega nr 94438/4) oraz Jacka Gudowskiego pt. "Droga sądowa w sprawach o rozgraniczenie nieruchomości" (Przegląd Sądowy z 1995r. Nr 2 poz. 68, Lex Omega nr 9216/3). W świetle powyższej regulacji, decyzja wójta oparta na przepisie art. 33 ust. 1 ustawy ma z mocy tego przepisu w związku z ust. 3 charakter decyzji ostatecznej w rozumieniu art. 16 § 1 K.p.a, tj. takiej od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Decyzja taka załatwia sprawę merytorycznie.
Decyzja Wójta Gminy z [...] 2014 r. zawierała prawidłowe, aczkolwiek lakoniczne, pouczenie o trybie zaskarżenia z powołaniem się na treść art. 33 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Dlatego też nieuzasadnione są zarzuty skarżącego jakoby nie był o niczym informowany w toczącym się postępowaniu.
Wyjaśnić też należy, że zarzuty skargi odnoszące się do prawidłowości dokonanego przez Wójta Gminy rozgraniczenia nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, ponieważ w niniejszej sprawie kontroli Sądu podlegała zgodność z prawem rozstrzygnięcia Kolegium, czyli kwestia dopuszczalności odwołania skarżącego. Skoro zaś, jak stwierdzono wyżej, odwołanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie było niedopuszczalne, to należało uznać, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.
Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.