Uzasadnienie
W piśmie opatrzonym datą 25 czerwca 2013 r. Z.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na "decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 18.06.2013 r.". W treści skargi Z.S. powołał znak sprawy [....] oraz podał, że zaskarżona "decyzja" została mu doręczona 24 czerwca 2013 r. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej "decyzji" ze względu na opisane w skardze nieprawidłowości, a także wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę SKO w T. wniosło o jej odrzucenie, podnosząc, że zaskarżone przez Z.S. pismo z dnia 18 czerwca 2013 r. nie mieści się w katalogu aktów i czynności zaskarżalnych do sądu administracyjnego zawartego w art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Poddanie wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza jednak, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie "ppsa"), który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli przez sądy administracyjne. W myśl art. 3 § 2 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Z przytoczonego przepisu wynika, że nie w każdej sytuacji, w której jednostka jest niezadowolona z działalności organów administracji publicznej, dopuszczalne jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Podkreślić trzeba, że skargę można wnieść tylko w sytuacjach opisanych w powołanym wyżej przepisie. Jeżeli zaś skarga dotyczy przypadku niewymienionego w art. 3 § 2 ppsa, sąd administracyjny zobowiązany jest do jej odrzucenia, gdyż rozpatrując taką skargę wykroczyłby poza swoje kompetencje powierzone mu przez ustawodawcę.
Odnosząc powyższe rozważania do skargi wniesionej przez Z.S., stwierdzić należy, że pismo SKO w T. z dnia 18 czerwca 2013 r. nr [....] ma charakter informacyjny. Treść tego pisma stanowi odpowiedź Kolegium udzieloną Z.S., że jego wniosek dowodowy z dnia 28 maja 2013 r. "o ukaranie zarządcy w myśl ustawy o danych osobowych za łamanie prawa" pozostaje poza kompetencjami SKO w T. W ocenie Sądu pismo SKO w T. z dnia 18 czerwca 2013 r. nr [....] nie może być zakwalifikowane do żadnej z kategorii aktów lub czynności, na które, zgodnie z art. 3 § 2 ppsa, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Dlatego też należało uznać przedmiotową skargę za niedopuszczalną i odrzucić ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 ppsa.