Uzasadnienie
Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich działający z upoważnienia Prezydenta Miasta decyzją z dnia [...] 2005 r., nr [...], wyraził zgodę na umieszczenie przez E[...] kabla energetycznego niskiego napięcia w pasie drogowym drogi gminnej ul.H., na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obr. [...], Kabel miał zasilać halę handlowo-magazynową, zlokalizowaną na działce nr [...] w obr. [...] przy ul. H. Za umieszczenie kabla w pasie drogowym inwestor zobowiązany został do corocznego uiszczania kwoty [...] zł. W podstawie prawnej tej decyzji wymieniono art.39 ust.3, art.40 ust.1, ust.2 pkt 2 oraz ust.3, 5, 10 i 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. r.2004, nr 204, poz.2086 ze zm.) oraz art.104 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Od decyzji tej odwołał się wnioskodawca (E.), kwestionując dopuszczalność nałożenia na spółkę obowiązku corocznego uiszczania opłaty. Art.40 ust.3 i ust.11 ustawy o drogach publicznych przewiduje w sprawach tego rodzaju opłaty 1-razowe. Coroczne uiszczenie owej opłaty czyniłoby z niej kolejny podatek (obok podatku od nieruchomości) płacony przez E. z tego samego tytułu.
Działając w sprawie jako organ II instancji, decyzją z dnia 13 maja 2005 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpoznania. Jako podstawę prawną decyzji odwoławczej powołano art.138 § 2 K.p.a., art.39 ust.3, art.40 ust.2 pkt 2 oraz ust.3 i ust.5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. r.2004, nr 204, poz.2086 ze zm.) oraz art.2 i art.17 ust.1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. r.2001, nr 79, poz.856 ze zm.) i § 1 pkt 6 lit c. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 21 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. r.2003, nr 198, poz.1925 ze zm.). SKO podzieliło stanowisko odwołującej się strony, tj. uznało, że nałożona na wnioskodawcę opłata jest 1-razowa.
Tak jak w swej decyzji z dnia [...] 2005 r. Dyrektor ZDM powołał się na upoważnienie udzielone przez Prezydenta Miasta, tak w skardze do sądu administracyjnego, Dyrektor ZDM stwierdził, że działa z upoważnienia Gminy Miasta. Skarżący zakwestionował interpretację SKO, jakoby opłata była jednorazowa.
Odpowiadając na skargę SKO domaga się jej odrzucenia. Skarga została bowiem wniesiona przez ten sam organ, który załatwiał sprawę w I instancji. Organowi temu nie służy legitymacja skargowa, na co wskazał NSA w uchwale z dnia 19 maja 2003 r. OPS 1/03.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Prawidłowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło brak legitymacji skargowej po stronie Dyrektora Zarządu Dróg działającego w imieniu Prezydenta Miasta.
Po pierwsze, zasadą utrwaloną w orzecznictwie i niebudzącą wątpliwości w nauce prawa, jest brak legitymacji skargowej po stronie organu, który załatwił sprawę w I instancji. Trafnie SKO podniosło ten zarzut w swej odpowiedzi na skargę, cytując uchwałę NSA (7) z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03, ONSA 2003, nr 4, poz.115: Rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa jednak może organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art.5 § 2 pkt 3 k.p.a. Wtedy będzie on reprezentował interes jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie.
Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma w takim postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do NSA ani legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego. Podobne stanowisko zajął Andrzej Kabat [w:] B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Kraków 2005, s.132).
Po drugie, takie rozstrzygnięcie narusza prawo przedmiotowe mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Opłatę za zajęcie pasa drogowego drogi gminnej, ustala jej zarządca, którym jest wójt gminy (art.40 ust.3 w zw.z art.19 ust.2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych). Nie przeczy temu Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich, który zarówno w decyzji z dnia [...] 2005 r., jak i później w skardze do sądu administracyjnego, powołał się na upoważnienie udzielone mu przez Prezydenta Miasta (w skardze nazwane upoważnieniem Gminy Miasta).
Brak legitymacji podmiotu wnoszącego skargę, stanowi bezwzględną przeszkodę prowadzenia postępowania sądowego. Sąd odrzucił skargę, gdyż zakwestionowanie legitymacji jednostki wnoszącej skargę nie jest efektem badania indywidualnej sprawy, lecz — efektem zastosowania ogólnej reguły o niedopuszczalności zaskarżania decyzji odwoławczej przez organ administracyjny, który w sprawie działał w I instancji.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art.58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270, zm.: Dz.U. 2004, nr 162, poz.1692 oraz 2005, nr 94, poz.788 i nr 169, poz. 1417 i nr 250, poz. 2118 oraz 2006, nr 38, poz. 268).