Uzasadnienie
Zarządzeniem zastępczym z dnia 8 maja 2006r., nr 1/06, Wojewoda Małopolski stwierdził wygaśnięcie mandatu Burmistrza Gminy i Miasta Miechów
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Wojewody Małopolskiego złożył Burmistrz Gminy i Miasta Miechów. Do skargi zostało dołączone zarządzenie Burmistrza Gminy i Miasta w Miechowie z dnia [...] 2006r. w sprawie zaskarżenia przedmiotowego zarządzenia zastępczego.
W odpowiedzi na tę skargę Wojewoda Małopolski wniósł o odrzucenie skargi z powodu braku legitymacji burmistrza do wniesienia skargi, bądź też w razie nieuwzględnienia powyższego wniosku o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia skargi na w/w rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Małopolskiego przez Burmistrza Gminy. Uruchomienie bowiem powierzonej sądowi administracyjnemu kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego poprzedzać musi konstatacja, że skarga w niniejszej sprawie pochodzi od uprawnionego podmiotu.
Zgodnie z brzmieniem art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z §2 zaś tego przepisu wynika, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
W niniejszej sprawie zastosowanie będzie miał cytowany powyżej §2, albowiem w przypadku zaskarżania rozstrzygnięć nadzorczych obowiązujące przepisy odmiennie regulują legitymację skargową, wprowadzając dopuszczalny na podstawie §1 wyjątek od wyrażonej w art. 50 §1 zasady ogólnej. Wyjątek ten został przewidziany w art. 98 w związku z art. 98a ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym. Z art. 98 ustęp 3 wyraźnie wynika, że legitymację do zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego ma gmina, której interes prawny, uprawnienie lub kompetencja zostały naruszone, a podstawą prawną do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. Ustawodawca wyraźnie zatem ustanawia wyjątek od ogólnej zasady dotyczącej legitymacji skargowej przewidzianej w ustawie prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wyróżnia przy tym dwie czynności: "złożenie skargi" (do którego uprawniona jest gmina) oraz "podstawę do wniesienia skargi", którą jest uchwała lub zarządzenie właściwego organu. Należy zatem uznać, że z przepisu powyższego wynika zasada, iż skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze wnieść może gmina, a podstawą do jej wniesienia jest uchwała lub zarządzenie właściwego organu (rady lub wójta).
Powyższy sposób interpretacji potwierdza też treść kolejnego ustępu cytowanego artykułu, a mianowicie treść ustępu 3a. Ustawodawca przewidział w nim bowiem wyraźnie, że w sytuacji o której w nim mowa (zakończenie kadencji rady) skargę wnosi rada kolejnej kadencji. W przepisie tym ustanowiono zatem wyjątek od zasady ogólnej wyrażonej we wcześniejszym ustępie 3. W przypadku bowiem opisanym w ust. 3a skargę składa nie gmina, lecz rada gminy. Podstawowe reguły interpretacyjne nakazują interpretować tekst aktu prawnego z uwzględnieniem różnego znaczenia użytych przez ustawodawcę różnych sformułowań. Skoro zatem ustawodawca używa w ust. 3 sformułowania że "do złożenia skargi uprawniona jest gmina", a "podstawą do jej wniesienia" jest uchwała rady gminy, natomiast w ust. 3a zawiera sformułowanie, że "do złożenia skargi uprawniona jest rada gminy (...)", to trzeba tym różnym sformułowaniom przypisać różną treść.
Należy zatem uznać, że zasadą ogólną jest, że skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze wnieść może gmina, a podstawą do jej wniesienia jest uchwała lub zarządzenie właściwego organu (rady lub wójta), natomiast w sytuacji opisanej w ust. 3a przewidziano od tej zasady wyjątek i skargę w takim przypadku wnosi nie gmina, lecz jeden z jej organów - rada gminy kolejnej kadencji.
Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, że w niniejszej sprawie upoważnioną do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody była Gmina Miechów, a nie Burmistrz tej Gminy działający w imieniu własnym jako jej organ wykonawczy, a nie jako reprezentujący Gminę. Stronami postępowania sądowego w sprawie zaskarżenia zarządzenia zastępczego są bowiem wyłącznie jednostka samorządu terytorialnego i organ nadzoru. Pogląd ten uzasadnia dodatkowo treść art. 148 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który mówi wyraźnie o skardze "jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru". Pogląd powyższy jest też prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2005r., OSK 1417/04, LEX nr 169440).
Należy zatem przyjąć, że Burmistrz Gminy nie jest uprawniony do wniesienia skargi na zarządzenie zastępcze stwierdzające wygaśnięcie jego mandatu. Stwierdzenie to prowadzi do wniosku, że skarga w niniejszej sprawie pochodzi od podmiotu nieuprawnionego. Z tego względu, mając na uwadze treść art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270) stanowiącego, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne oraz treść art. 58 §1 pkt 3 tej ustawy, Sąd postanowił o odrzuceniu skargi z powodu jej wniesienia przez podmiot do tego nieuprawniony.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.