Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania M. P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza z dnia [...] Nr [...] orzekającą - po wznowieniu postępowania - o odmowie uchylenia decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] znak [...], którą rozgraniczono objętą KW [...] nieruchomość własności S. P. stanowiącą wówczas działkę ewid. 1 z nieruchomościami sąsiednimi, stanowiącymi działki: Nr 2 własności Gminy, Nr 3, własności K. J., Nr 4 własności J. W., Nr 5 własności Lasów Państwowych – Nadleśnictwa C. i Nr 6 własności J. i D. C. W podstawie prawnej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało przepisy art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art.145 § 1 pkt 5 i 146 § 1 kpa.
Uzasadniając decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało następujące okoliczności faktyczne i motywy prawne rozstrzygnięcia.
Decyzją z dnia [...] Kierownik Urzędu Rejonowego rozgraniczył na wniosek S. P. ówczesnego właściciela - nieruchomość stanowiącą działkę Nr 1 z nieruchomościami sąsiednimi, stanowiącym działki 2, 3, 4, 5, 6 będące przedmiotem prawa własności ówczesnych właścicieli, a to odpowiednio, Gminy, K. J., J. W., Nadleśnictwa C. oraz J. i D. C. Rozpatrując wniosek S. P. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...], Burmistrz decyzją z dnia [...] - po wznowieniu postępowania - orzekł o uchyleniu w całości decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego oraz o umorzeniu postępowania administracyjnego i przekazaniu z urzędu sprawy do rozpatrzenia sądowi powszechnemu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołań S. P. i M. P., jako właścicieli powstałych z podziału działki 7 (dawna 1) działek 8 (wł. S. P.) i 9 (własność M. P.) decyzją z dnia [...] [...] uchyliło zaskarżona decyzję Burmistrza z dnia [...] w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Skarga S. P. i M. P. na tę decyzję SKO została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 czerwca 2006 r (sygn. akt [...]).
Ponownie rozpatrując sprawę Burmistrz decyzją z dnia [...] - po wznowieniu postępowania - z powołaniem na art. 146 kpa – odmówił uchylenia decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] rozgraniczającej ówczesną działkę 1 z sąsiednimi nieruchomościami. Organ I instancji uzasadniając swoją decyzję stwierdził, że od wydania i doręczenia decyzji upłynęło 9 lat a zatem stosownie do przepisu art. 146 § 1 kpa nie można jej uchylić. Zarazem organ I instancji, przyjął, że wskazana jako podstawa żądania wznowienia postępowania okoliczność, że po rozgraniczeniu stwierdzono nieznane organowi błędy w dokumentacji geodezyjnej z rozgraniczenia, dotyczyła obliczeń powierzchni oraz współrzędnych jednego punktu granicznego i nie mogła mieć żadnego wpływu na ustalenie granic nieruchomości. Organ podkreślał, że ustalone na podstawie zebranych dowodów granice obecny na gruncie S. P., jako właściciel działki 1 uznał za obowiązujące, a powierzchnia działki jest tylko następstwem przebiegu granic.
W odwołaniu od tej decyzji M. P. (co do odwołania S. P. stwierdzono jego niedopuszczalność, gdyż przestał być właścicielem także powstałej z podziału działki 7, dawna 1 - działki 8) podnosił, że dokonując rozgraniczenia organ popełnił błąd i przestępstwo zatwierdzając sfałszowaną dokumentację geodezyjną bez sprawdzenia jej merytorycznej treści. Odwołujący wskazywał, że w toku rozgraniczenia szerokość parceli 1 wyznaczono na 22.80 m, a później został poinformowany przez Urząd, że szerokość rozgraniczanej parceli wynosi 21.80, przy czym po dokonaniu wglądu do dokumentacji geodezyjnej okazało się, że parcela posiada szerokość 23.80 m.
Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że podstawę wznowienia postępowania stanowił przepis art. 145 § 1 pkt 5 kpa a jako okoliczność stanowiącą podstawę wznowienia przyjęto ujawnienie, że podane na szkicu polowym z dnia 5.05.1997 r odległości są niezgodne ze stanem faktycznym na gruncie, co potwierdziła kontrola dokumentacji geodezyjnej rozgraniczenia.
Przytaczając treść przepisu art. 151 § 1 kpa i podkreślono, że zarazem przepisy art. 146 § 1 i 2 kpa zawierają ujemne przesłanki wykluczające możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej, nawet gdyby istniały wady postępowania określone przepisem art. 145 § 1 kpa.
Wskazano, że zgodnie z przepisem art. 146 § 1 kpa uchylenie decyzji z przyczyn określonych art. 145 § 1 pkt 1 i 2 kpa nie może nastąpić jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 10 lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3- 8 oraz w art. 145 a, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło lat 5.
Zdaniem Kolegium podana przez skarżącego jako podstawa wznowienia okoliczność mieści się w podstawie objętej art. 145 § 1 pkt 5 kpa, co oznacza, że, nie jest dopuszczalne wzruszenie ostatecznej decyzji o rozgraniczeniu z dnia [...] – przez jej uchylenie i wydanie nowej decyzji, gdyż od doręczenia jej stronom w lipcu 1997 r, upłynęło już w lipcu 2002 r pięć lat.
Zdaniem Kolegium w tej sytuacji organ I instancji nie mógł uchylić opisanej wcześniej decyzji, a mógł co najwyżej - zgodnie z art. 151 § 2 kpa - stwierdzić jej wydanie z naruszeniem prawa, gdyby w istocie prawo zostało naruszone.
Analizując postępowanie rozgraniczeniowe organ odwoławczy doszedł do przekonania, że wydanie decyzji z dnia [...] nastąpiło bez naruszenia prawa, a zatem brak było podstaw do wydania decyzji opartej na przepisie art. 151 § 2 kpa i zaakceptował identyczne stanowisko organu I instancji.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko Burmistrza, że wykryte w dokumentacji geodezyjnej rozgraniczenia błędy, nie miały wpływu na ustalenie przebiegu granicy w terenie, gdyż dotyczyły one obliczeń powierzchni oraz współrzędnych jednego punktu a nie faktycznego wyznaczenia granicy w terenie. Podkreślono, że przedmiotem postępowania rozgraniczeniowego jest ustalenie przebiegu granicy między sąsiednimi nieruchomościami, a nie rozstrzyganie o ich powierzchni i zasadnicze znacznie mają dowody, które stanowią podstawę do ustalenia przebiegu granicy, a powierzchnia działki jest wtórna względem jej granic.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze nawiązując do przeprowadzonego w postępowaniu odwoławczym dowodu z postanowień Prokuratury Rejonowej z dnia [...] 2001 r i [...] 2004 r wydanych w sprawach objętych nadzorem do sygn. [...] Prokuratury Okręgowej, na które powoływało się odwołanie stwierdziło, iż wynik postępowań prokuratorskich nie daje podstaw do przyjęcia, że decyzja o rozgraniczeniu wydana została w oparciu o fałszywe dowody jak to zarzuca odwołanie.
Powyższe motywy organ odwoławczy uznał za uzasadniające utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji.
Skargę nazwaną odwołaniem na powyższą decyzję, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. P. Nie formułując wniosków procesowych i nie wskazując naruszonych przepisów prawa, skarżący podtrzymał zarzut, iż w postępowaniu rozgraniczeniowym nastąpiło sfałszowanie dokumentacji geodezyjnej. Przedkładając postanowienie Sądu Rejonowego z dnia [...] 2001 r sygn. [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prokuratora Rejonowego z dnia [...] 2001 r sygn. [...], którym umorzono dochodzenie w sprawie o przestępstwo z art. 270 § 1 k k polegające na sfałszowaniu map na szkodę S. P., skarżący powoływał się na pismo Prokuratury Okręgowej z dnia [...] 2006 r, które w jego przekonaniu potwierdza fakt przestępstwa.
Skarżący podnosił, że dopiero po interwencji Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia [...] 2001 r uzyskał wgląd w dokumentację rozgraniczenia, a pismem z 16.05.2001 r geodeta, który wykonywał prace przyznał się do błędu.
W przekonaniu skarżącego, geodeta skłamał, gdy wyznaczył w terenie szerokość parceli na 22.80 m, a winien wyznaczyć na 23.80 m, oraz gdy w dokumentacji wpisał, że parcela ma szerokość 21.,80 m skutkiem czego,, ukradziono ‘’ 186 m2 powierzchni parceli na szerokości 2 metrów. Podnosił też, że w,, tabeli ‘’ mapy zasadniczej dla działki 7 wpisano powierzchnię 11179 a winno być 11365 m2.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, że istniały podstawy do odmowy uchylenia - po wznowieniu postępowania - decyzji o rozgraniczeniu, oraz, że brak było podstaw do stwierdzenia, iż wydana została z naruszeniem prawa.
Na rozprawie dnia 20 grudnia 2007 r pełnomocnik skarżącego złożył pismo uzupełniające zarzuty skargi.
Zdaniem pełnomocnika skarżącego, wydanie przez Burmistrza postanowienia – decyzji o wznowieniu postępowania - prowadziło do stworzenia podstawy do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, a postępowanie, w którym wydawane były przez organ I instancji decyzje z [...] (uchylona), czy z [...] (utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją SKO) było bezprzedmiotowe, co do ustalenia czy postępowanie może zostać wznowione.
Pełnomocnik zajął stanowisko, że wydanie w sprawie pierwszej decyzji w dniu "[...] przerwało bieg terminu z art. 146 kpa".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270 z poźn. zm.) - dalej ustawy p.p.s.a. – przedmiotem kontroli wywołanej skargą jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. W sprawowaniu tej kontroli zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonana wedle powyższych zasad kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do konstatacji, że skarga jest uzasadniona aczkolwiek z przyczyn innych niż przytoczone na jej poparcie.
Podniesione w skardze a zwłaszcza jej uzupełnieniu w piśmie złożonym na rozprawie w dniu 20 grudnia 2007 r zarzuty, wymagają przybliżenia przepisów regulujących instytucję wznowienia postępowania.
Wznowienie postępowania jako instytucja procesowa stwarza prawną możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej już zakończonej decyzją ostateczną. Wznowienie postępowania, w następstwie którego dochodzi do rozstrzygnięcia sprawy już raz rozpatrzonej co do istoty, stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 kpa zasady trwałości decyzji administracyjnych.
Przewidziana przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego procedura mająca doprowadzić do ponownego merytorycznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy w następstwie wznowienia postępowania ma dwa etapy. Zgodnie z art. 149 § 1 kpa wznowienie postępowania (a właściwie wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania) zakończonego decyzją ostateczną następuje w drodze postanowienia. Natomiast odmowa wznowienia postępowania (a w istocie odmowa wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia), stosownie do przepisu art. 149 § 3 kpa następuje w drodze decyzji. Oba rodzaje wskazanych rozstrzygnięć tj. wznowienie postępowania na podstawie art. 149 § 1 kpa lub odmowa wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 kpa właściwe są dla etapu (fazy) pierwszego,w którym organ właściwy (tj. zgodnie z art. 150 kpa § 1 kpa - zastrzeżeniem § 2 i 3 - w zasadzie organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji), bada czy istnieją przedmiotowe i podmiotowe przesłanki do wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia.
Złożenie przez stronę żądania wznowienia postępowania (a w istocie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia), rodzi obowiązek organu wydania opartego na przepisie art. 149 § 1 kpa postanowienia o wznowieniu postępowania ale tylko wówczas, gdy nie zachodzą przesłanki podmiotowe i przedmiotowe do wydania opartej na przepisie art. 149 § 3 kpa decyzji odmawiającej wznowienia postępowania.
Do negatywnych przesłanek, uzasadniających odmowę wznowienia postępowania decyzją opartą na przepisie art. 149 § 3 kpa należą: wniesienia podania przez podmiot nie będącą stroną, brak zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie określonego przepisami art. 148 § 1 i 2 kpa - jeżeli wznowienia postępowania ma nastąpić na wniosek, oraz wskazanie podstawy faktycznej wznowienia nie odpowiadającej co najmniej jednej z wyczerpująco wymienionych przepisami art. 145 § 1 pkt 1- 8 oraz art. 145 a podstaw wznowienia. Brak spełnienia, którejkolwiek z tych przesłanek, tzn. złożenie podania przez podmiot nie będący stroną, po upływie terminu do złożenia podania, czy bez wskazania okoliczności, która mieściłaby się w którejkolwiek z wyczerpująco wymienionych podstaw wznowienia, musi zaowocować wydaniem opartej na przepisie art. 149 § 3 decyzji odmawiającej wznowienia postępowania.
Gdy nie zachodzą przesłanki negatywne opisane wyżej, organ wydając oparte na przepisie art. 149 § 1 kpa postanowienie w przedmiocie wznowienia postępowania. Jest to termin nieco mylący, gdyż zgodnie z art. 149 § 2 wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania stanowi dopiero podstawę do przeprowadzania przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Przedmiotem takiego postępowania jest po pierwsze, ustalenie czy postępowanie w którym zapadła decyzja ostateczna, było rzeczywiście dotknięte jedną z wad wyliczonych w przepisach art. 145 § 1 lub 145 a, a po drugie – przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną.
Z tych względów wydane na podstawie art. 149 § 1 kpa postanowienie w przedmiocie wznowienia w istocie tylko wszczyna postępowanie w sprawie wznowienia w zakresie określonym art. 149 § 2 kpa, a nie wywołuje skutku równoważnego ze stwierdzeniem zaistnienia podstawy wznowienia, jak zdaje się odczytywać skarżący te przepisy.
Przedmiotem sprawy było żądanie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...], oparte na twierdzeniu, że zachodzi podstawa wznowienia przewidziana art. 145 § 1 pkt 5 kpa w postaci wyjścia na jaw istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nie znanych organowi, który wydał decyzję.
Postanowieniem (a nie decyzją) z dnia [...] opartym na przepisie art. 149 § 1 i § 2 kpa, Burmistrz, jako organ funkcjonalnie właściwy do rozstrzygania o rozgraniczeniu w miejsce dawnego Kierownika Urzędu Rejonowego wznowił postępowanie, a w istocie wszczął postępowanie w sprawie przyczyn wznowienia. Pomijając okoliczności, iż w sprawie nie była wydawana decyzja z dnia [...] (jak to określił na rozprawie pełnomocnik skarżącego), całkowicie błędne jest stanowisko skarżącego, iż wydanie tego postanowienia bezprzedmiotowym czyniło dalsze postępowanie, co do ustalenia podstaw wznowienia. Brak również przepisu prawa, który z wydaniem postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 1 kpa łączył by skutek przerwy biegu terminu.
Wydanie postanowienia opartego na przepisie art. 149 § 1 kpa, rozpoczęło drugą fazę (etap) postępowania wznowieniowego. Po przeprowadzeniu bowiem postępowania określonego powołanym przepisem art. 149 § 2 kpa, a więc co do przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, stosownie do przepisu art. 151 § 1 pkt 1 i 2 organ wydaje merytoryczne rozstrzygnięcie dwojakiego rodzaju. Albo bowiem (art. 151 § 1 pkt 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub 145 a albo też (art.151 § 1 pkt 2) uchyla decyzję dotychczasową gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 (lub 145 a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.
Badanie zatem czy zaistniały podstawy wznowieniowe określone art. 145 § 1 lub 145 a jest obligatoryjnym elementem postępowania, poprzedzającego wydanie decyzji opartej na przepisie art. 151 § 1 pkt 1 - a więc odmawiającej - po wznowieniu postępowania - uchylenia decyzji, której postępowanie dotyczyło jak też decyzji opartej na przepisie art. 151 § 1 pkt 2 kpa.Oparta na tej drugiej podstawie decyzja - również wydana po wznowieniu postępowania - uchyla (wobec stwierdzenia podstawy wznowieniowej tj. z art. 145 § 1 lub 145) - decyzję dotychczasową, której dotyczyło postępowanie wznowieniowe) i zawiera rozstrzygnięcie o istocie sprawy w miejsce decyzji dotychczasowej.
Z powyższych regulacji wynika, że badanie istnienia lub braku podstaw wznowienia - podstaw uchylenia decyzji dotychczasowej określonych art. 145 § 1 lub 145 a, musi poprzedzić wydanie decyzji opartej na przepisie 151 § 1 pkt 1 lub 2 kpa. Obowiązek badania czy zachodzi w sprawie rzeczywiście powołana przez stronę w podaniu o wznowienie postępowania podstawa wznowieniowa nie jest ograniczony żadnym terminem.
Jeśli organ ustali, że nie występuje podstawa wznowienia to nie przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, bowiem nawet w przypadku, gdyby istniały inne rodzaje wadliwości nie może decyzja uchylić w trybie wznowieniowym.Wydaje wówczas decyzję opartą na przepisie art. 151 § 1 pkt 1 kpa odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej. Przepis art. 146 nie ma w tej sytuacji w ogóle zastosowania.
Dopiero w przypadku, gdy organ stwierdzi istnienie podstaw wznowieniowych, a zatem gdy co do zasady istnieją przesłanki do wydania decyzji opartej na przepisie art. 151 § 1 pkt 2 kpa,w grę wchodzi przepis art. 151 § 2 kpa.
Nakazuje on organowi ograniczenie się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, oraz wskazania okoliczności z powodu, których nie uchylił decyzji w sytuacji, gdy mimo zaistnienia podstaw wznowienia nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146.
Przepis art. 146 kpa zawiera tzw. negatywne przesłanki uchylenia decyzji administracyjnej. Pierwszą z nich jest przesłanka terminu (art. 146 § 1). Przepis art. 146 § 1 stanowi, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 10 lat, zaś z przyczyn określonych a w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz 145 a jeżeli od doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło lat pięć.
Według art. 146 § 2 kpa nie uchyla się decyzji także w przypadku jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogła by zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej. Oznacza to, że po przeprowadzeniu postępowania co do istoty sprawy, organ dochodzi do ustalania, że mimo zaistnienia podstawy wznowieniowej, merytoryczne rozpoznanie sprawy prowadzi do takiego samego rozstrzygnięcia jak zawarte w decyzji dotychczasowej.
Wzajemna relacja przepisów art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 oraz art. 146 § 1 kpa prowadzi do wniosku, że przewidziane art. 146 § 1 kpa negatywne przesłanki uchylenia decyzji z powodu upływu terminu od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, mogą mieć zastosowanie tylko względem takich decyzji, co do których - po wznowieniu postępowania - stwierdzono podstawy wznowieniowe, o których mowa w art. 145 § 1 lub 145 a kpa.
Taka regulacja oznacza, że stwierdzenie przez organ w toku postępowania po jego wznowieniu, że upłynął termin przewidziany art. 146 § 1 kpa od doręczenia lub ogłoszenia decyzji, nie zwalnia tego organu od przeprowadzenia zgodnego z regułami art. 7 i 77 kpa postępowania co do przyczyn wznowienia. Stwierdzenie ich braku daje podstawę do oparcia decyzji na podstawie art. 151 § pkt 1 kpa. Stwierdzenie zaś zaistnienia takich podstaw, obliguje organ do wydania decyzji określonej art. 151 § 2 a więc stwierdzającej wydanie decyzji z naruszeniem prawa i wskazującej - w uzasadnieniu – okoliczności (objęte przepisem art. 146 § 1 lub 146 § 2), z powodu których nie uchylił decyzji. Skutkiem takiego rozstrzygnięcia, jest pozostawienie w obrocie prawnym decyzji, co do której zaistniały podstawy wznowienia lecz nie można jej uchylić.
Na tle powyższego stanu prawnego organy nie zachowały właściwej sekwencji ustaleń, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jako pierwszoplanową przesłankę swojej decyzji z [...] organ I instancji potraktował bowiem ustalenie, że od wydania i doręczenia decyzji z dnia [...] upłynęło ponad 9 lat, a przy powołanej podstawie wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, nie można takiej decyzji uchylić po upływie 5 lat od jej doręczenia.
Organ I instancji, w odniesieniu do powołanej podstawy wznowienia ograniczył się do ogólnikowych stwierdzeń, że "po przeprowadzonej wizji na gruncie i kontroli dokumentów stwierdzono, że zawiera ona błędy i zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawo geodezyjne i kartograficzne została ona zwrócona geodecie uprawnionemu do poprawy", oraz, że,,w trakcie postępowania ustalono, że błędy wykryte w dokumentacji geodezyjnej z rozgraniczenia dotyczyły obliczeń powierzchni oraz współrzędnych jednego punktu, zatem nie miały one żadnego wpływu na ustalenie granic nieruchomości ‘’.
W istocie zatem nie sprecyzował organ jakie to okoliczności lub dowody istniały w dniu wydania decyzji z [...], a nie były znane organowi, który wydał decyzję, natomiast sformułował stanowisko, że nie miały wpływu na rozgraniczenie.
Konsekwencją takiego podejścia było wyrzeczenie o odmowie uchylenia decyzji bez rozważania czy zachodzi podstawa wznowieniowa i przesłanki do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa.
Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze aprobowało przyjęty przez Burmistrza pogląd, że po upływie terminu 5 lat od doręczenia decyzji, wobec wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, nie można uchylić decyzji nawet przy stwierdzeniu istnienia przesłanek wznowienia.
Co prawda Kolegium dostrzegło, że gdyby "w istocie prawo zostało naruszone", to organ I instancji mógłby co najwyżej zgodnie z art. 151 § 2 kpa stwierdzić wydanie decyzji z naruszeniem prawa, ale zarazem przyjęto stanowisko tego organu, że,, wykryte w dokumentacji błędy nie miały żadnego wpływu na ustalenie granic nieruchomości". Konkluzję stanowiska stanowi stwierdzenie, że nie nastąpiła przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa tj. nie zostały ujawnione istotne dla rozstrzygnięcia sprawy nowe okoliczności, które istniały w dacie wydania decyzji i nie były znane organowi.
Należy tu wskazać, że stwierdzenie braku podstawy wznowieniowej uzasadniałoby oparcie decyzji organu odwoławczego na przepisach art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1, a zatem na odmowie uchylenia decyzji wobec braku podstaw wznowienia bez potrzeby odwołania się w podstawie prawnej do art. 146 § 1 kpa.
Uzasadniając swoją decyzję, Kolegium Odwoławcze odniosło się zarazem do podnoszonej w toku sprawy przez skarżącego innej okoliczności faktycznej określanej jako oparcie decyzji na sfałszowanych dowodach, uznając, iż taka podstawa wznowieniowa nie zaistniała. W świetle przepisu art. 145 § 2 kpa i treści znajdujących się w aktach orzeczeń prokuratury a także przedłożonej przy skardze kserokopii postanowienia Sądu Rejonowego Wydział II Karny z dnia [...] 2001 r [...] utrzymującego w mocy postanowienie Prokuratora Rejonowego z [...] 2001 r sygn. [...] o umorzeniu dochodzenia w sprawie sfałszowania map, stanowisko to jest prawidłowe. Wbrew skarżącemu Prokurator Okręgowy w piśmie z 21.08.2006 r nie zawarł innej oceny.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, będą organy miały na uwadze, że decyzją z dnia [...] w istocie rozgraniczono nieruchomość poprzednika prawnego skarżącego, z szeregiem innych nieruchomości. Jedną decyzją rozstrzygnięto zatem w kilku sprawach administracyjnych, z których każda toczyła się oddzielnie.
Wprawdzie postanowieniem o wznowienie postępowania objęto rozgraniczenie z nieruchomościami wymienionymi w decyzji z [...], to w toku postępowania jego inicjatorzy w pismach zawężali zakres żądania wznowienia.
S. P. - poprzednik prawny skarżącego, wnosił "o skorygowanie linii granicznej między działkami 9 (powstała z działki rozgraniczanej) a działką 3 (Tom I k.29) i podtrzymał to stanowisko w piśmie z 4.04. 2001 r (k. 142).
Na okoliczność tę wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu (str. 4) swej decyzji z dnia [...] uchylającej w całości zaskarżoną przez S. P. i M. P. decyzję Burmistrza z dnia [...] uchylającą w całości decyzję [...] i umarzającą postępowanie o rozgraniczenie działki 1 z sąsiednimi nieruchomościami i przekazującą sprawę do Sądu Rejonowego.
Skarga S. P. i M. P. na powyższą decyzję SKO z dnia [...] została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13.06. 2006 r sygn. [...] (k. 280 akt adm.). Wyrok uprawomocnił się bez sporządzenia uzasadnienia.
Ponownie rozpatrując sprawę Burmistrz nie poprzedził decyzji z dnia [...] ustaleniem, czy następca prawny S. P., skarżący M. P., który jest właścicielem działki 9 graniczącej z działką 3, domaga się wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] co do granic tych nieruchomości, z wszystkimi objętymi decyzją, czy z niektórymi tylko nieruchomościami.
Po sprecyzowaniu stanowiska skarżącego co do zakresu żądanego wznowienia postępowania w sprawach o rozgraniczenie zakończonych decyzją z [...], ustalą organy dokładnie na czym polegały błędy w dokumentacji sporządzonej i przyjętej za podstawę rozgraniczenia i jaka była relacja tych błędów do wyznaczonych na gruncie punków (punktu) granicznego.
W oparciu o te ustalenia, które winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, dokonają organy oceny czy ujawnione okoliczności lub dowody istniały w dniu wydania decyzji, są istotne dla sprawy i mają charakter podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, czy też podstawa taka nie zachodzi.
Konsekwencją ustaleń w powyższym przedmiocie winno być podjęcie decyzji, przy uwzględnieniu wskazanej oceny prawnej.
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z poźn. zm.).
Wobec treści uchylonych decyzji brak było podstaw do stosowania art. 152 powołanej ustawy.
O kosztach nie orzeczono wobec braku wniosku przed zamknięciem rozprawy.