Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną, majątkową i dochody uwidocznił brak osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, brak nieruchomości, zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych i stałych dochodów.
Uzasadniając swoje starania wyjaśnił, że jest całkowicie niezdolny do pracy zgodnie z orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS. Utrzymuje, że nie posiada żadnych dochodów gdyż ZUS odmawia mu przyznanie renty. Nie posiada też żadnego majątku ani oszczędności. Otrzymuje zasiłek z MOPS w wysokości 529 zł oraz cząstkową rentę z C. w wysokości 137 zł co nie wystarcza mu na utrzymanie i zakup leków. Powiada, że nie stać go na zapłacenie badań, pokrycia kosztów przejazdu ani opłacenie adwokata. Mieszka w użyczonym mieszkaniu bez możliwości zameldowania się i praktycznie jest bezdomny.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 1 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym o ile nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa. Oświadczenie to obrazuje, że skarżący nie należy do osób zamożnych. Tak bowiem należy postrzegać osobę samotnie gospodarującą, bez majątku i stałych dochodów, zmuszoną korzystać z pomocy MOPS, z problemami zdrowotnymi, bez własnego mieszkania. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki jakie skarżący ma do dyspozycji wystarczają z trudem na skromną egzystencję. W takiej sytuacji konieczność wygospodarowania przez skarżącego środków na koszty sądowe i opłacenie pełnomocnika z wyboru jest problematyczne i uzasadnia twierdzenie, że skarżący nie jest w stanie ponieść tych kosztów. Biorąc to pod uwagę udzielono więc skarżącemu zgodnie z wnioskiem pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.