Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 817/16

Uzasadnienie

Skarżąca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy objaśniając swoją sytuację rodzinną podała, że w skład jej majątku wchodzi jednopokojowe mieszkanie i udział ½ cz. w samochodzie Citroen z 1998 r. Swoje dochody oszacowała na 1520 zł otrzymywanej renty.

Uzasadniając swoje starania wyjaśniła przede wszystkim że prosi o zwolnienie z opłat sądowych (kosztów sądowych) ponieważ sprawa – jej zdaniem – wynikła z błędu administracji popełnionego jeszcze w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Stąd uważa, że ponieważ nie ma w tym jej winy to tym samym nie powinna ponosić kosztów sadowych z tym związanych. Jednocześnie nadmieniła, ze jest rencistką utrzymującą się z wykazanej renty. Powiada, że połowę tej renty wydaje na leki.

Wobec tego, że oświadczenia zwarte we wniosku były niewystarczające zarządzeniem z dnia 14.07.2016 r. Referendarz sądowa wezwała skarżącą:

1. – oświadczenie, czy skarżącą prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe czy może wspólnie z innymi osobami a jeśli tak to jakimi?
2. – potwierdzenie wysokości deklarowanej renty poprzez przedstawienie odcinka wypłaty lub wyciągu z rachunku bankowego,
3. – oświadczenie, czy skarżąca posiada inne źródła dochodu a jeśli tak to na ile należy szacować ich wysokość,
4. – złożenie odpisu zeznania podatkowego ze wszystkich źródeł za rok 2015,
5. – oświadczenie, czy skarżąca dysponuje oszczędnościami, papierami wartościowymi i innymi prawami majątkowymi a jeśli tak to jaki jest ich rodzaj i wartość,
6. – przedstawienie wykazu wszystkich posiadanych przez skarżącą rachunków bankowych i wyciągów obrazujących ich historię za okres ostatnich trzech miesięcy wraz z aktualnym saldem,
7. – udokumentowanie rachunkami za ostatni okres rozliczeniowy wysokości wydatków za prąd, gaz, wodę itp. a także określenie wysokości wydatków ponoszonych na wyżywienie, ubranie, ubezpieczenie, podatki, telefon, utrzymanie samochodu itp.
8. – udokumentowanie wydatków ponoszonych na leki.

Zarządzenie nie zostało wykonane przez skarżącą. W piśmie datowanym na dzień 5 sierpnia 2016 r. które do tut. sądu wpłynęło 08 sierpnia 2016 r. skarżąca poprzestała na powtórzeniu swojej prośby i pierwotnej argumentacji oraz dołączeniu kserokopii decyzji ZUS o waloryzacji renty.

Zbyła milczeniem pytania o to czy:

1. – prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe czy może wspólnie z innymi osobami a jeśli tak to jakimi?
2. – posiada inne źródła dochodu a jeśli tak to na ile należy szacować ich wysokość,
3. – dysponuje oszczędnościami, papierami wartościowymi i innymi prawami majątkowymi a jeśli tak to jaki jest ich rodzaj i wartość,

Nie udokumentowała wysokości wydatków związanych z jej koniecznym utrzymaniem ani wydatków ponoszonych na leki.

Nie złożyła odpisu zeznania podatkowego za rok 2015r ani nie przedstawiała wykazu posiadanych rachunków bankowych o co była wzywana.

Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:

Stosownie do art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej "ppsa", osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym m.in. poprzez zwolnienie od kosztów sądowych o ile nie jest w stanie ponieść tych kosztów bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Oświadczenie strony zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne", a owa "dokładność" stopniowana jest przeświadczeniem sądu, że strona okoliczności te wykazała, czyli przedstawiła je w sposób przekonywujący, bo generalnie ciężar dowodu co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 18 czerwca 2004 r. FZ 165/04).

W realiach niniejszej sprawy oświadczenie strony zawarte we wniosku było niewystarczające. Stąd wezwano ją w trybie art. 255 ppsa o złożenie dodatkowych oświadczeń i przedstawienie wskazywanych dokumentów źródłowych. Skarżąca nie udzieliła jednak na wezwanie dodatkowych wyjaśnień o które była proszona. To powoduje, że przyznanie stronie w takich warunkach prawa pomocy nie znajduje dla siebie wystarczających podstaw. W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym powtórzyć trzeba, że ponieważ prawo do sądu nie ma charakteru absolutnego i może być przedmiotem uzasadnionych prawnie ograniczeń (postan. NSA z 15 marca 2006 r. II OZ 258/06), to sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy (por. postan. NSA z 31 marca 2005 r. I FZ 63/05). Równocześnie skarżąca powinna sobie uzmysłowić, że niedostosowanie się do wezwania o którym mowa w art. 255 ppsa należy interpretować na niekorzyść wnioskodawcy (por. postan. NSA z 12 stycznia 2006 r. II OZ 1405/05).

Mając to wszystko na uwadze należało więc odmówić wnioskowi strony a w związku z tym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 243 §1 oraz art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 2 i art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.