Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" domagał się przyznania prawa pomocy.
Oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z dorosłą córką.
Określając swój majątek uwidocznił, że w jego skład wchodzi dom o powierzchni 70 m2. Posiada także zasoby pieniężne w kwocie 8000 zł. Nie ma żadnych przedmiotów wartościowych.
Wskazując na stałe miesięczne dochody swego gospodarstwa domowego skarżący podał, że składa się na to 716 zł jego renty oraz 539 zł renty rodzinnej pobieranej przez córkę.
Uzasadniając swoje starania zaakcentował, że jest na niskiej rencie i ma trudności z dorobieniem do niej.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zacząć wypada od wyjaśnienia jakie są granice żądania skarżącego. W rubryce 4 formularza nie poczynił on bowiem potrzebnych skreśleń. Zasadą jest zaś, że rozpoznając wniosek ani sąd ani referendarz nie mogą wyjść poza jego ramy. Oznaczałoby to bowiem przyznanie prawa pomocy z urzędu czemu sprzeciwia się wprost dyspozycja art. 243 §1 ppsa. Równocześnie nie można tracić z pola widzenia ani zalegającego na karcie 51 akt pisma skarżącego zatytułowanego "wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu", które odczytano na rozprawie w dniu 21 lutego 2008 r. ani oświadczenia skarżącego z tej daty, że wniosek taki podtrzymuje (protokół k. 59). Wreszcie nie bez znaczenia pozostaje i to, że w sprawie skarżący korzysta ze zwolnienia przedmiotowego (art. 239 pkt. 1 lit. c ppsa w związku z art. 241 ppsa). Przytoczone okoliczności faktyczne i wskazane determinanty prawne pozwalają więc przyjąć, że wbrew pierwotnemu wrażeniu wniosek skarżącego został skonkretyzowany w sposób zbliżony do tego jaki dopuszcza praktyka orzecznicza sądów administracyjnych (por. postan. WSA w W-wie z 18 sierpnia 2004 r. III SA/Wa 632/04).
Z kolei zwrócenia uwagi wymaga, że przed złożeniem obecnego wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący już wcześniej domagał się przyznania tego prawa (k. 12-14). Poprzednie jego starania nie odniosły jednak zamierzonego skutku albowiem postanowieniem referendarskim z dnia 26 października 2007 r. (k 32-36) prawomocnie umorzono postępowanie co do kosztów oddalając jednocześnie jego wniosek o ustanowienie radcy prawnego.
Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego jakkolwiek przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ppsa" dopuszczają możliwość wielokrotnego składania wniosku o przyznanie prawa pomocy tak przez osoby fizyczne jaki i osoby prawne to jednak odmienna ocena sytuacji materialnej wnioskodawcy przy rozpatrywaniu kolejnego wniosku możliwa jest wyłącznie po zmianie istotnych okoliczności mających wpływ na tę ocenę (sygn. akt. I OZ 416/05). Sam wniosek powinien zaś zawierać twierdzenia, że od chwili prawomocnej odmowy przyznania prawa pomocy nastąpiła zmiana okoliczności (por. także uzasadnienie postan. SN z 23 lutego 1999 r. I CKN 1064/97 OSNC 1999/9/153).
W aktualnym wniosku skarżący nie powołał jednak żadnych nowych okoliczności w stosunku do tych, które ujawniał poprzednio. Nadto z treści złożonego wniosku w żaden sposób nie da się też wyinterpretować twierdzenia skarżącego jakoby od chwili prawomocnego oddalenia jego poprzedniego wniosku nastąpiła istotna zmiana okoliczności znanych sądowi. Skarżący cały czas wykazuje ten sam majątek, takie same dochody bieżące i posiadane oszczędności. Ogólnikowa wzmianka o potrzebie posiadania lokaty bankowej jako "zabezpieczenia na przyszłość" jest zaś dalece niewystarczająca.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 165, art. 243 §1 oraz art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 2i art. 245 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).