Uzasadnienie
Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art.62 ust.5 w związku z art.5c pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U.2004, nr 256, poz.2572 ze zm.). §1 włącza Gminne Przedszkole w Strzeszynie w istniejący zespół szkół. § 2 ustala granice obwodu jednostek oświatowych wchodzących w skład Zespołu. § 7 przewiduje opublikowanie uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego. § 8 uchwały (objęty skargą) stwierdza: "Uchwała wchodzi w życie z dniem 1 marca 2005 r."
Wojewoda Małopolski w swej skardze domaga się stwierdzenia nieważności cytowanego § 8 uchwały. Ustawa o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych ustala regułę, że przepisy prawne wchodzą w życie po upływie 14 dni od ich ogłoszenia. Zarówno skrócenie 14 dniowego vacatio legis, jak i ustalenie wstecznego działania aktu normatywnego jest dopuszczalne jedynie w wyjątkowych przypadkach (art.4 ust.1 ustawy), które w tym przypadku nie występują.
Gmina wniosła o oddalenie skargi. Zdaniem Przewodniczącego Rady Miejskiej w Bieczu, który podpisał odpowiedź, uchwała w żaden sposób nie narusza uprawnień mieszkańców Gminy Biecz do korzystania ze świadczeń placówek oświatowych. Usprawiedliwiać to ma odwołanie się do art.5 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych, tj. ustalenia wstecznego wejścia w życie przepisów uchwały
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie z powodów wskazanych w skardze Wojewody Małopolskiego.
Akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy. (art.4 ust.1 ustawy). Tymczasem § 8 przewiduje wejście w życie zaskarżonej uchwały z dniem 1 marca 2005 r., mimo że została ona podjęta zaledwie 5 dni wcześniej (w dniu 24 lutego 2005 r.) i wkrótce potem przekazana organowi nadzoru, który mógł ją skierować do publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Gminy wyraźnie potwierdza świadome odejście w § 8 uchwały od zakazu retroakcji, a usiłuje jedynie dowieść, że to wsteczne działanie nie wpływa negatywnie na prawa mieszkańców Gminy do korzystania ze świadczeń oświatowych. Tymczasem ustawa nie ustanawia żadnego związku między dopuszczalnością retroakcji a przekonaniem lokalnego prawodawcy o nieszkodliwości przepisu gminnego. Gmina w istocie próbuje odwrócić sytuację, tj. zastąpić ustawowy zakaz retroakcji —generalną dopuszczalnością retroakcji.
Po pierwsze, nie wymaga w tym miejscu dowodu, że Rada Gminy nie może nowelizować art.4 i 5 ustawy czyli z ustawowego wyjątku czynić dominującą regułę. Po drugie, ani w zaskarżonej uchwale, ani w odpowiedzi na skargę Gmina nie wskazała żadnych nadzwyczajnych okoliczności usprawiedliwiających zaplanowanie wstecznego wejścia w życie uchwały. Po trzecie, Gmina nie określiła co rozumie przez "brak naruszeń uprawnień mieszkańców", ani nie wyjaśniła co ma świadczyć o takiej nieszkodliwości, ani nie wykazała, że zaprezentowaną linię obrony zaskarżonej uchwały podzielają mieszkańcy Gminy. Art.5 ustawy dopuszcza wyjątkowe wejście w życie przepisu prawa przed dniem promulgacji, jeżeli mianowicie zasady demokratycznego państwa prawnego nie stoją temu na przeszkodzie. Tymczasem w odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miejskiej ogranicza się do wyrażenia swego subiektywnego, niczym nie popartego przekonania, że § 8 jest nieszkodliwy. Z całą pewnością nie może to być argument rozstrzygający o zachowaniu przez § 8 zaskarżonej uchwały standardu określonego w art.4 i art.5 ustawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270, zm. Dz.U. 2004, nr 162, poz.1692 i 2005, nr 94, poz.788).