Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że nie pozostaje z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym.
Określając swój majątek podał, że w jego skład wchodzi część w domu, stodole i polu oraz 20 metrowy pokój (nie przepisany). Nie posiada zasobów pieniężnych a z przedmiotów wartościowych ciągnik C-330 z lat 70-tych..
Uzasadniając swoje starania zaakcentował, że jest na rencie III grupy w wysokości 837 zł po wypadku drogowym. Poza wykazanym dochodem i majątkiem, który chce testamentem przepisać na syna nie ma nic więcej.
Do wniosku dołączył odcinek świadczenia ZUS z marca bieżącego roku.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 1 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym o ile nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa. Oświadczenie to obrazuje, że skarżący nie należy do osób zamożnych. Tak bowiem należy postrzegać osobę z problemami zdrowotnymi, bez oszczędności, utrzymująca się z niskiego świadczenia rentowego. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki jakie skarżący ma do dyspozycji wystarczają na skromną egzystencję. Okoliczność że skarżący posiada wykazany skromny majątek nie zmienia tego spojrzenia. Trudno byłoby bowiem wymagać od skarżącego jego zbycia lub obciążenia celem pozyskania środków na koszty postępowania albowiem rozporządzenia tego rodzaju godziłby w podstawę egzystencji tych osób. Poza tym nie można tracić z pola widzenia tej części wyjaśnieni skarżącego, gdzie wskazuje na nieuregulowany stan prawny nieruchomości.
W takiej sytuacji konieczność wygospodarowania przez skarżącego środków na koszty sądowe i opłacenie pełnomocnika z wyboru jest problematyczne i uzasadnia twierdzenie, że skarżący nie jest w stanie ponieść tych kosztów. Biorąc to pod uwagę udzielono więc skarżącemu zgodnie z wnioskiem pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.