Uzasadnienie
Decyzją z dnia 8 maja 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015 r., znak: [...], ustalającą, że świadczenia z funduszu alimentacyjnego przyznane na D. Z., O. Z., E. Z. decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r., znak: [...], wypłacone w okresie od 1 lutego 2014 r. do 30 września 2014 r. w łącznej kwocie 2.000 zł, są świadczeniami nienależnie pobranymi.
W skardze na powyższą decyzję, skarżący działający przez przedstawiciela ustawowego, zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, nie uzasadniając swego żądania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z zasadą postępowania sądowoadministracyjnego, ustaloną w przepisie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.
Podkreślenia wymaga, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, Sąd nie rozstrzyga skargi merytorycznie i nie ocenia zgodności zaskarżonego aktu z prawem, ani też stopnia prawdopodobieństwa jego uchylenia w wyniku przyszłego rozpoznania sprawy, a jedynie bada czy zachodzą wskazane przez ustawodawcę przesłanki pozytywne uwzględnienia wniosku.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że art. 61 § 3 P.p.s.a. rozszerza możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W ocenie Sądu, pojęcie sprawy administracyjnej ujmowane jest w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi szeroko, a ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym. Jej tożsamość wyznaczają zatem elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej.
W okolicznościach niniejszej sprawy oznacza to, że za dopuszczalny należało uznać wniosek o wstrzymanie decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015 r. znak [...], która stanowiła rozstrzygnięcie organu I instancji w administracyjnym toku sprawy.
Dokonując oceny złożonego wniosku w okolicznościach przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, że brak jest uzasadnienia dla wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015 r., znak: [...].
W ocenie Sądu, decyzja uznająca wypłacone świadczenia za nienależnie pobrane i dokonująca ustalenia ich wysokości, nie nadaje się do wstrzymania jej wykonania, gdyż nie generuje obowiązku konkretnego zachowania się (działania, zaniechania) jej adresata. Decyzja ta nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy (por. postanowienie NSA z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt II GZ 190/07).
Ustalenie przez organ wysokości nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych jest w istocie stwierdzeniem pewnego stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania decyzji. Natomiast wykonaniem w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. nie jest z pewnością możliwość przyszłego orzeczenia przez organ o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych. Tym samym rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji nie skutkuje dla skarżących niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. podlega dopiero decyzja o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń.
Mając powyższe na względzie, na mocy art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji.