Uzasadnienie
Starosta decyzją z dnia 6 lutego 2013 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 104 i art. 108 § 1 kpa oraz art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. nr 1, poz. 7 ze zm.), zatrzymał Z. M. prawo jazdy prawo jazdy kategorii AB nr [...] nr druku B 0311068 wydane w dniu 3 kwietnia 2000 r. przez Urząd Gminy.
W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 8 stycznia 2013 r. do Wydziału Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego Referat Zamiejscowy wpłynął wniosek z Urzędu Gminy o zatrzymanie prawa jazdy. Zdaniem organu l instancji zostały spełnione przesłanki dotyczące zatrzymania prawa jazdy, ponieważ, pomimo wezwania, dłużnik alimentacyjny odmówił przeprowadzenia wywiadu środowiskowego oraz złożenia oświadczenia majątkowego. Podano też, że decyzją Burmistrza Gminy z dnia [...] 2012 r. znak: [...] uznano dłużnika alimentacyjnego Z. M. za osobę uchylającą się od zobowiązań alimentacyjnych i decyzja ta stała się ostateczna. Zobowiązano stronę do zwrotu prawa jazdy i nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł Z. M., zarzucając, że zatrzymanie prawa jazdy było wynikiem "nieporozumień i nieścisłości urzędowych". Odwołujący się podał, że sprawa dotycząca alimentów toczy się przed sądem i podkreślił, że płacił pieniądze żonie na dzieci, która to pieniądze dostała w roku 2011 i 2012. Odwołujący się wyjaśnił, że posyłał pieniądze Pocztą Polską, a żona je odsyłała. Ponadto w odwołaniu obszernie opisano sytuację rodzinną, finansową i zdrowotną odwołującego się.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 29 kwietnia 2013r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 5 ust. 3, 3a, 3b i 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Kolegium wskazało, że Burmistrz Gminy pismem z dnia 17 grudnia 2012 r. zawnioskował o zatrzymanie prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu Z. M. W piśmie tym powołano się na art. 5 ust. 3b ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, stwierdzając, że decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stała się ostateczna. Jako załącznik do wniosku dołączono odpis decyzji z dnia [...] 2012 r. [...] o uznaniu Z. M. za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych na rzecz osób uprawnionych A. M. i M. M. W decyzji tej podano, że z informacji otrzymanej od Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym wynika, iż w okresie ostatnich 6 miesięcy Z. M. nie dokonywał w każdym miesiącu wpłaty co najmniej 50% kwoty bieżąco zasądzonych alimentów. Kolegium podkreśliło, że dokonało również weryfikacji pod kątem wpływu ewentualnego odwołania od tej decyzji, w wyniku, czego ustaliło, iż do dnia orzekania przez Kolegium brak jest sprawy dotyczącej odwołania Z. M. od decyzji z dnia [...] 2012 r. Dlatego Kolegium uznało, że brak było podstaw do uchylenia decyzji Starosty.
Kolegium wyjaśniło, że ustalenia faktyczne dokonane przez organ l instancji, czyli wpływ uzasadnionego wniosku właściwego organu wraz z powołaniem się na ostateczną decyzję w przedmiocie uznania dłużnika za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, uzasadniały orzeczenie o zatrzymaniu dłużnikowi alimentacyjnemu prawa jazdy. Kolegium zaznaczyło, że sytuacja zdrowotna matki, na którą powoływał się Z. M., nie mogła skutkować uchyleniem decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy.
Skargę na decyzję SKO złożył Z. M., który wskazał, że z żądań Urzędu Gminy wywiązał się, choć z opóźnieniem. Skarżący podkreślił, że prawo jazdy jest dokumentem i zaświadczeniem o zdobytych zdolnościach do prowadzenia pojazdów. Zaznaczył, że nie naruszył przepisów ruchu drogowego, a więc nie było podstaw do odebrania mu tego uprawnienia.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Sąd z urzędu ustalił, że przed Trybunałem Konstytucyjnym toczy się sprawa z wniosku Prokuratora Generalnego o zbadanie konstytucyjności art. 5 ust. 3b ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Przepis ten stanowi, że jeżeli decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stanie się ostateczna, organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, dołączając odpis tej decyzji oraz składa wniosek o ściganie za przestępstwo. Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 5 tej ustawy na podstawie wniosku, o którym mowa w ust. 3b, starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Zatem treść tego przepisu nie pozwala na uznanie administracyjne.
Wniosek Prokuratora Generalnego zmierza do eliminacji z porządku prawnego całej instytucji zatrzymania prawa jazdy z powodu uchylania się dłużnika alimentacyjnego od zobowiązań alimentacyjnych, bez względu na sposób uregulowania trybu zatrzymania i zwrotu prawa jazdy. We wniosku został zakwestionowany art. 5 ust. 3b ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, gdyż przepis ten reguluje rozpoczęcie całej procedury zatrzymania prawa jazdy. W ocenie wnioskodawcy, cel, jakim jest zapewnienie osobom uprawnionym do alimentów skuteczności w egzekwowaniu tego świadczenia, nie pozostaje w adekwatnym związku ze stosowaniem nakazu zatrzymania prawa jazdy dłużnikom alimentacyjnym.
Skoro w rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy, Sąd uznał, że rozstrzygnięcie tej sprawy zależy od tego, jakie rozstrzygnięcie podejmie Trybunał Konstytucyjny w sprawie zgodności art. 5 ust. 3b ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z informacji dostępnych na stronie internetowej Trybunału Konstytucyjnego wynika, że wniosek Prokuratora Generalnego był rozpoznawany na rozprawie w dniu 20 grudnia 2012 r, jednak Trybunał odroczył rozprawę bezterminowo (sygn. akt K 23/10).
W związku z powyższym Sąd uznał za celowe zawieszenie postępowania z urzędu do czasu rozpatrzenia przez Trybunał Konstytucyjny wskazanego wyżej wniosku Prokuratora Generalnego. Dlatego orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa.