Uzasadnienie
Wnioskodawczyni w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się dla strony skarżącej zwolnienia od kosztów sądowych. Objaśniając sytuację rodzinną strony wskazała na siebie, syna teściową i męża jako osoby pozostające we wspólnym gospodarstwie domowym. Opisując sytuacją majątkową podała, że nie mają nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Do ojca należy natomiast mieszkanie o powierzchni 48 m2. Powiada, że źródłem utrzymania jest wynagrodzenie męża za pracę w wysokości 1600 zł gdyż prowadzona przez wnioskodawczynię działalność gospodarcza nie przynosi zysku.
Uzasadniając wniosek podała, że na żywność przeznaczają ok. 800 zł miesięcznie, na czynsz i ogrzewanie 380 zł, na odzież ok. 200 zł, na prąd ok. 200 zł, na telefon 142 zł, na gaza 173 zł. Na lekarstwa (raz na trzy miesiące) 100 zł.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązek uiszczenia kosztów sądowych nie ciąży na stronie skarżącej działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. W postępowaniu sądowoadministracyjnym przedmiot skargi opatrzono symbolem "6329" (vide: zarządzenie z 22.05..2014 r.) opisywanym przez załącznik nr 1 do zarządzenia Prezesa NSA z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych jako sprawa z zakresu pomocy społecznej.
W konsekwencji uznania, że strona korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych - co oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych jak i ponoszenia wydatków - wniosek należało uznać za bezprzedmiotowy a w związku z tym postanowiono jak w sentencji działając na zasadzie art. 161 §1 pkt. 3 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.