Uzasadnienie
T. C. prowadzący działalność gospodarcza pod nazwą P.P.H.U. "A" w S w dniu 15 czerwca 2011 r. (data stempla pocztowego) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 maja 2011r. sygn. akt [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy B z dnia [...] 2011r. znak: [...] cofającej zezwolenie na prowadzenie przez skarżącego działalności gospodarczej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu gminy B. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wstrzymanie realizacji odbioru odpadów komunalnych byłoby utrudnieniem i dyskomfortem dla odbiorcy odpadów i konsumentów, którzy mają zagwarantowane prawo oczekiwania na odbiór nieczystości z ich nieruchomości. Wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków zarówno dla skarżącego jak i jego kontrahentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§4). Postanowienia, o których mowa w §3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§5).
Należy podkreślić, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z wymienionego przepisu wynika, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni ona istnienie przesłanek, wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przepis zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. Uprawdopodobnienie nie może jednak opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym pozwalającym zająć w sprawie stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która ze swych twierdzeń wywodzi określone skutki prawne.
Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd bierze pod rozwagę również te okoliczności, które nie zostały powołane przez skarżącego. Niemniej jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do przerzucania ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny.
W sprawie uzasadnienie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zasadzie ogranicza się do powtórzenia przesłanek ustawowych. Utrudnienia i dyskomfort dla odbiorcy odpadów i konsumentów, którzy mają zagwarantowane prawo oczekiwania na odbiór nieczystości z ich nieruchomości, nie mogą być uznane za okoliczności wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Nie uprawdopodobnił on bowiem, iż wykonanie decyzji objętej wnioskiem wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia konkretnie wskazanej znacznej szkody lub spowoduje precyzyjnie określone, trudne do odwrócenia skutki.
Dlatego też podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.