Uzasadnienie
Decyzją z dnia 17 marca 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania W. K. (dalej jako skarżący) utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2019 r., nr [...] orzekającego o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kat. B, nr [...] wydanego przez Starostę w dniu 3 października 2011 r. na druku seria M nr [...], do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie prawnym i faktycznym:
Decyzją z dnia [...] 2019 r. organ I instancji orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kat. B, do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że 5 września 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji wystąpił z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych kategorii prawa jazdy w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.
W odwołaniu skarżący zarzucił, że organ I instancji nie wyznaczył mu terminu do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i nie dał mu możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Wskazał również, że w przedmiotowej decyzji nastąpiła pomyłka w jego nazwisku.
Decyzją z dnia 17 marca 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji we wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżącego w ramach posiadanych uprawnień, ze względu na przekroczenie liczby 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego poinformował organ, że skarżący w dniach od 21 sierpnia 2018 r. do 17 sierpnia 2019 r. otrzymał łącznie 30 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego.
Kolegium powołując się art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 541), § 4 ust. 1 i § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r. poz. 488) uznało, że zaskarżona decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Jest to decyzja związaną, ponieważ starosta ma obowiązek wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia przez kierowcę 24 punktów karnych otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
W opinii Kolegium bezsporna w rozpatrywanej sprawie jest okoliczność, że skarżący przekroczył dopuszczalny limit punktów karnych, ponieważ za poszczególne naruszenia przepisów ruchu drogowego w okresie krótszym niż 1 rok otrzymał łącznie 30 punktów, przy czym pierwsze naruszenie przepisów miało miejsce w dniu 21 sierpnia 2018 r., natomiast ostatnie, powodujące przekroczenie liczby 24 punktów karnych miało miejsce w dniu 17 sierpnia 2019 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący ponownie zarzucił, że organ I instancji nie wyznaczył mu terminu do zapoznania się aktami sprawy, przez co nie maił możliwości zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się w sprawie. Nadto zarzucił, że decyzja organu I instancji nie została nadana do niego tylko do W. K., a zatem nie weszła do obrotu prawnego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium w całości podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaważył co następuje:
Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2021.137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
Rozpoznając przedmiotową sprawę w tak zakreślonych granicach Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa i brak jest podstaw o wyeliminowania ich z obrotu prawnego.
Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2019 r., o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kat. B do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji.
Materialnoprawną podstawą wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy stanowił art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 541, dalej, jako ustawa zmieniająca), zgodnie z którym starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ww. ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Zawarty w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy zwrot "wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy" wyraźnie wskazuje, że decyzja wydana na podstawie tego przepisu jest decyzją o charakterze związanym. Oznacza to, że w sytuacji, gdy kierowca przekroczy 24 punkty za naruszenie przepisów o ruchu drogowym, ustawodawca nie pozostawił organowi administracji publicznej żadnej dowolności i uznaniowości. W konsekwencji w przypadku złożenia stosownego wniosku przez komendanta Policji, organ nie ma wyboru, co do odstąpienia od wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Podkreślić należy, że organ w przedmiotowym postępowaniu nie może prowadzić żadnych własnych ustaleń co do naruszenia przez kierowcę przepisów o ruchu drogowym, a jedynie opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji, która ma charakter dokumentu urzędowego, stanowiącego dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Prowadzenie ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego należy do wyłącznej kompetencji właściwych organów Policji.
W konsekwencji, w postępowaniu o zatrzymanie prawa jazdy przedmiotem rozważań starosty nie mogą być zarzuty dotyczące ilości posiadanych punktów, czy okoliczności dotyczące naruszenia przepisów ruchu drogowego. Zarzuty te mogą być rozważane wyłącznie w postępowaniu przed organami Policji, a następnie przed sądem administracyjnym w skardze na czynność lub ewentualnie bezczynność w przedmiocie wpisu do ewidencji.
Słusznie więc organ odwoławczy wskazał, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy skarżącemu została wydana w związku z otrzymaniem przez skarżącego 30 punktów za naruszenie przepisów drogowych w okresie od dnia 21 sierpnia 2018 r. do dnia 17 sierpnia 2019 r., czego zresztą skarżący nigdy nie kwestionował.
Wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżącego w zakresie prawa jazdy kategorii B, z uwagi na fakt, że skarżący otrzymał łącznie 30 punkty karne obligowały Starostę do wszczęcia postępowania o zatrzymanie prawa jazdy, a w konsekwencji do wydania decyzji o zatrzymaniu skarżącemu przedmiotowego dokumentu. Organy w wystarczającym do rozstrzygnięcia stopniu ustaliły stan faktyczny sprawy, prawidłowo zastosowały oraz zinterpretowały obowiązujące przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania. W konsekwencji, zdaniem Sądu decyzja o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy jest zgodna z prawem.
Odnosząc się do zarzutu, że organ I instancji nie wyznaczył skarżącemu odpowiedniego terminu, przez co skarżący nie miał możliwości zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się w sprawie, wskazać należy, że uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy to skarżący musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Tymczasem w przedmiotowej sprawie skarżący w swoim odwołaniu nie wnosił o uzupełnienie postępowania dowodowego i przeprowadzenie dowodu, którego na skutek naruszenia przez organ I instancji art. 10 k.p.a., nie był w stanie wcześniej przeprowadzić.
Nie można zatem stwierdzić, że naruszenie art. 10 k.p.a., w tym przypadku mogłoby stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji. Tym bardziej, że jak wcześniej wskazano, w przedmiotowym postepowaniu, organ I instancji nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania dowodowego, np. do ustalania czy faktycznie skarżący przekroczył liczbę 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego.
Niezasadnym również okazał się zarzut, że decyzja Starosty z dnia [...] 2019 r., nr [...] orzekającego o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kat. B nie weszła do obrotu prawnego, na skutek błędnego skierowania jej do W. K. Niewątpliwie organ wydając przedmiotową decyzje popełnił oczywistą omyłkę psiarską w nazwisku skarżącego, jednak postanowieniem z dnia 5 listopada 2020 r. sprostował tą omyłkę. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy – postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 marca 2020 r. nr [...].
W doktrynie i orzecznictwie tego rodzaju błędy decyzji w nazwiskach stron postępowania, polegające na pominięciu jednej litery, wpisaniu zamiast właściwej litery innej lub zamianie ich miejsc, uważane są za oczywiste omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a., jako nie powodujące istotnej wadliwości orzeczenia organu, mogącego skutkować koniecznością eliminacji rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. W orzecznictwie niekwestionowany jest pogląd, że błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Wszystkie te wady muszą mieć charakter techniczny i nieistotny, tj. nie mogą prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia lub znacząco modyfikować stan faktyczny ustalony w sprawie.
Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości (wyrok NSA z 11 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2530/16 oraz wyrok NSA z 13 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2899/18). W wyroku z dnia 21 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1818/17, NSA stwierdził, że nieprawidłowe podanie w treści decyzji nazwiska jednych z jej adresatów w zniekształconym brzmieniu, wynikłej z zamiany liter, również uznać należy za oczywistą omyłkę, którą należało sprostować (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 października 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 523/20).
Z przedstawionych względów, Sąd stwierdził, że przedmiotowy błąd w nazwisku skarżącego, stanowił oczywistą omyłkę, która w żadnym razie nie miała wpływu na prawidłowość merytorycznego rozstrzygnięcia organu I instancji.
Nie znajdując zatem podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.