Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 marca 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu zażalenia W. K. (dalej, jako skarżący) utrzymało w mocy postanowienie Starosty z dnia [...] 2019 r., nr [...] orzekające o sprostowaniu z urzędu błędu pisarskiego w decyzji Starosty nr [...] z dnia [...] 2019 r. orzekającej o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy w ten sposób, że na pierwszej stronie w linijce 10 w miejsce "W. K." winno być W. K., w linijce 14 w miejsce "W. K." winno być W. K. Powyższe orzeczenia zostały wydane w następującym stanie prawnym i faktycznym:
Postanowieniem z dnia 5 listopada 2019 r. organ I instancji orzekł o sprostowaniu z urzędu błędu pisarskiego – nazwiska skarżącego - w decyzji Starosty nr [...] z dnia [...] 2019 r. orzekającej o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy w sposób wyżej opisany. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że na skutek omyłki pisarskiej, błędnie wpisano nazwisko skarżącego w decyzji, co należało usunąć.
Postanowieniem z dnia 17 marca 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienie powołało art. 113 § 1 k.p.a. oraz wskazało, że sprostowaniu podlegają jedynie oczywiste błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki, czyli tzw. wady nieistotne decyzji, a więc takie uchybienia, które nie stanowią podstawy do wzruszenia decyzji w trybach nadzwyczajnych.
Ponieważ ze wszystkich dokumentów znajdujących się w aktach sprawy jednoznacznie wynika, ze stroną postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy jest W. K., zatem nie ulegało wątpliwości, iż w decyzji z dnia [...] 2019 r. nastąpiła oczywista omyłka polegająca na błędnym wpisaniu nazwiska skarżącego jako K., zamiast K. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił, że w postanowieniu z dnia 5 listopada 2019 r., nie został wskazany adresat, ponieważ nie powołano się na numer PESEL, tylko numer P. Dodatkowo w decyzji nie ma linijek, tylko są wiersze. W związku z powyższym we wskazanych "linijkach" decyzji znajduje się odpowiednio sformułowanie "W. K." ani "W. K.". Nadto postanowienie nie zawiera uzasadnienia i powołano błędną w nim podstawę prawną, ponieważ art. 113 § 2 k.p.a. nie może stanowić podstawy sprostowania decyzji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium w całości podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaważył co następuje:
Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2021.137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
Rozpoznając przedmiotową sprawę w tak zakreślonych granicach Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzające je postanowienie Starosty z dnia [...] 2019 r., orzekające o sprostowaniu z urzędu błędu pisarskiego w decyzji Starosty z dnia [...] 2019 r. orzekającej o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy - nie naruszają prawa i brak jest podstaw o wyeliminowania ich z obrotu prawnego.
Zgodnie z art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej, jako k.p.a.) organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
W przedmiotowej sprawie organ I instancji orzekł o sprostowaniu z urzędu błędu pisarskiego w decyzji Starosty z dnia [...] 2019 r. orzekającej o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy w ten sposób, że wskazał, że dwukrotnie (w 10 i 14 linijce 10 decyzji) w miejsce błędnie wpisanego nazwiska "W. K." winno być wpisane prawidłowe nazwisko skarżącego "W. K.".
W doktrynie i orzecznictwie tego rodzaju błędy decyzji w nazwiskach stron postępowania, polegające na pominięciu jednej litery, wpisaniu zamiast właściwej litery innej lub zamianie ich miejsc, uważane są za oczywiste omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a., jako nie powodujące istotnej wadliwości orzeczenia organu, mogącego skutkować koniecznością eliminacji rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. W orzecznictwie niekwestionowany jest pogląd, że błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Wszystkie te wady muszą mieć charakter techniczny i nieistotny, tj. nie mogą prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia lub znacząco modyfikować stan faktyczny ustalony w sprawie.
Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości (wyrok NSA z 11 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2530/16 oraz wyrok NSA z 13 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2899/18). W wyroku z dnia 21 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1818/17, NSA stwierdził, że nieprawidłowe podanie w treści decyzji nazwiska jednych z jej adresatów w zniekształconym brzmieniu, wynikłej z zamiany liter, również uznać należy za oczywistą omyłkę, którą należało sprostować (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 października 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 523/20).
Z przedstawionych względów Sąd stwierdził, że przedmiotowy błąd w nazwisku skarżącego, stanowił oczywistą omyłkę, która w żadnym razie nie miała wpływu na prawidłowość merytorycznego rozstrzygnięcia organu I instancji.
Chybione są zarzuty skarżącego, co do podania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnej podstawy sprostowania decyzji, ponieważ jak podnosi skarżący "art. 113 § 2 k.p.a. nie może stanowić podstawy sprostowania decyzji".
Podkreślić należy, że w przedmiotowym postępowaniu Starosta postanowieniem z dnia 5 listopada 2019 r., orzekł o sprostowaniu z urzędu błędu pisarskiego w decyzji Starosty z dnia [...] 2019 r. Zatem jako podstawę sprostowania organ I instancji prawidłowo powołał art. 113 § 1 k.p.a. Błędnie natomiast powołał w postanowieniu art. 113 § 2 k.p.a., jednak z pewnością nie jest to błąd stanowiący podstawę do wyeliminowania tego postanowienia z obrotu prawnego.
Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze, kontrolując zaskarżone postanowienie Starosty prawidłowo wskazało jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji art. art. 113 § 1 k.p.a., w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w zw. z art. 144 k.p.a.
Nie znajdując zatem podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa materialnego lub postępowania administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.