Uzasadnienie
Skarżąca w złożonym dnia 31.03.2015 r. (data wpływu) na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Z oświadczeń zawartych w formularzu wynika, że skarżąca nie posiada osób z którymi pozostawałaby we wspólnym gospodarstwie domowym. Nie ma majątku. Na jej dochody składa się tylko 1250 zł renty rodzinnej. Zamieszkuje w domu syna gdzie ma dożywocie. Powiada, ze miesięcznie na lekarza wydaje ok. 100 zł, na lekarstwa ok. 300 zł, na wywóz śmieci 75 zł, na prąd, 99 zł, na wodę 30 zł, na gaz 30 zł, na ubezpieczenie 77 zł, na spłatę kredytów 250 zł a resztę przeznacza na jedzenie i produkty pierwszej potrzeby.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Skarżąca złożyła oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa i oświadczenie to jest wystarczające. Koresponduje bowiem z wcześniej składanym. W dalszym ciągu możliwości płatnicze strony nie rysują się specjalnie. Skarżąca w dalszym ciągu nie należy do osób zamożnych. Z zasad doświadczenia życiowego wynika też, że przy obecnym poziomie cen oraz usług, środki jakie skarżąca ma do dyspozycji wystarczają z trudem na opędzenie podstawowych potrzeb. W takiej zaś sytuacji konieczność wygospodarowania przez skarżącą środków na wynagrodzenia dla adwokata z wyboru jest problematyczne i uzasadnia twierdzenie, że skarżąca nie jest w stanie ponieść tych kosztów.
Biorąc to wszystko pod uwagę udzielono zatem skarżącej pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekając jak w sentencji. Podstawą rozstrzygnięcia jest jednak art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że postanowieniem z dnia 16 lipca 2014 r. zwolniono już skarżącą od kosztów sądowych (k.
- 18) w konsekwencji czego obecnie korzysta ona z prawa pomocy w zakresie całkowitym.