Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 września 2018 r. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie 1. umorzył postępowanie w części obejmującej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych;
- 2. Ustanowił dla skarżącej A. N. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Referendarz wskazał, że zgodnie z art. 239 §1 pkt 1 lit. a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązek uiszczenia kosztów sądowych nie ciąży na stronie skarżącej działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. W konsekwencji skarżąca korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych co oznacza, że rozpoznanie jej wniosku z zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jest zbędne.
Od ww. postanowienia, w zakresie pkt 1. A. N. złożyła sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Według skarżącej nie było podstaw do umorzenia postępowania, ponieważ wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych nie był zbędny. Z obawy, że będzie musiała ponosić koszty wpisu sądowego i opłaty kancelaryjnej w przypadku przegrania sprawy, a także kosztów wynagrodzenia pełnomocnika drugiej strony wniosła o ponowne rozpatrzenie wniosku o zwolnienie od kosztów sadowych oraz o nieobciążenie jej "kosztami pełnomocnika drugiej strony oraz kosztami postępowania zażaleniowego".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 poz. 1302 ze zm. - dalej p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.).
Na wstępie wskazać należy, że skarżąca jest zwolniona z mocy ustawy od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Sprawa, w której skarżąca wniosła skargę mieści się w kategorii spraw wymienionych w art. 239 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., w związku z czym skarżąca w sprawie niniejszej jest zwolniona z wszelkich kosztów sądowych w toku całego postępowania.
Z kolei zgodnie z art. 249 a jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Mając na uwadze treść tego przepisu oraz okoliczność, że skarżąca jest z mocy ustawy zwolniona z ponoszenia kosztów sadowych, Referendarz Sądowy orzekł o umorzeniu postępowania w zakresie zadania zwolnienia od kosztów sądowych.
W ocenie Sądu nie ma podstaw do wzruszenia postanowienia z dnia 24 września 2018 r., gdyż wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych był zbędny, a skarżąca jest ustawowo zwolniona od kosztów sądowych w toku całego postępowania. Bezzasadna jest więc argumentacja skarżącej wyrażona w sprzeciwie od ww. postanowienia.
W związku z powyższym kwestionowane postanowienie Referendarza Sądowego z dnia 24 września 2018 r. należało utrzymać w mocy.