Uzasadnienie
postanowienia WSA w Krakowie z dnia 21 listopada 2013r.
W dniu 20 sierpnia 2003r. Okręgowa Rada Pielęgniarek i Położnych podjęła uchwałę Nr [...], w której stwierdziła m.in., że E. K. ma prawo wykonywać zawód pielęgniarki.
Pismem z dnia 1 marca 2013r. Prokurator Rejonowy wniósł sprzeciw od powyższej uchwały Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w zakresie stwierdzenia, że E. K. ma prawo wykonywać zawód pielęgniarki. Przedmiotowej uchwale Prokurator zarzucił rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego w tej sprawie oraz stwierdzenie nieważności w/w uchwały.
W dniu 14 maja 2013r. Okręgowa Rada Pielęgniarek i Położnych podjęła, na podstawie art. 185 i art. 157 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z uchwałą ORPiP Nr [...] z dnia 9 kwietnia 2013r., uchwałę Nr [...] w sprawie rozpatrzenia sprzeciwu Prokuratora Rejonowego od uchwały z dnia 20.08.2003r. Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych nr [...] stwierdzającej, że E. K. ma prawo wykonywać zawód pielęgniarki. W § 1 tej uchwały Okręgowa Rada Pielęgniarek i Położnych nie uwzględniła sprzeciwu Prokuratora Rejonowego i odmówiła stwierdzenia nieważności uchwały z dnia 20 sierpnia 2003r. Nr [...].
Pismem z dnia 24 czerwca 2013r. Prokurator Rejonowy wniósł skargę na uchwałę Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych z dnia 14 maja 2013r. Nr [...] domagając się stwierdzenia jej nieważności. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie art. 7, art. 9, art. 11 i art. 15 ustawy z dnia 5 września 1996r. o zawodzie pielęgniarki i położnej, poprzez stwierdzenie prawa wykonywania zawodu pielęgniarki dla E. K. bez odbycia przez nią obligatoryjnego 12-miesięcznego stażu podyplomowego w zakładzie opieki zdrowotnej.
W odpowiedzi na skargę Okręgowa Rada Pielęgniarek i Położnych wniosła o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.
Pismem z dnia 20 listopada 2013r. Prokurator Rejonowy cofnął skargę z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga Prokuratora Rejonowego na decyzję Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych odmawiającą stwierdzenia nieważności swojej decyzji (uchwały Nr [...], stwierdzającej prawo wykonywania zawodu pielęgniarki). Przedmiotem skargi jest zatem decyzja wydana w I instancji przez organ administrujący.
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Z kolei zgodnie z § 2 tego przepisu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych o odmowie stwierdzenia nieważności uchwały przyznającej prawo wykonywania zawodu pielęgniarki, wydana została w I instancji i przysługiwało od niej prawo wniesienia odwołania do organu wyższego stopnia. Skoro bowiem, zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 15 lipca 2011r. o zawodzie pielęgniarki i położnej (Dz. U. 2011, Nr 174, poz. 1039) stosuje się do tej ustawy odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące decyzji administracyjnych, to strona kwestionująca decyzję wydaną w I instancji, może wnieść od niej odwołanie, o którym mowa w art. 127 kpa. Zgodnie z treścią art. 39 i art. 40 ustawy o zawodzie pielęgniarki organem tym jest Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych, co potwierdzają również przepisy art. 31 pkt. 2 i art. 22 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 1 lipca 2011r. o samorządzie pielęgniarek i położnych, Dz.U. 2001, nr 174, poz. 1038, (por. m.in. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 2 grudnia 2011r., III SA/Kr 1297/11; wyrok NSA z dnia 11 lipca 2006r., II OSK 434/06; postanowienie NSA z dnia 12 października 2006r., II OSK 1183/06; wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 grudnia 2009r., VII SA/Wa 880/09 oraz wyrok NSA z dnia 30 września 2009r., II OSK 915/09).
Skarżący w niniejszej sprawie Prokurator Rejonowy nie poprzedził skargi przysługującym mu środkiem zaskarżenia w administracyjnym toku instancji. Nie dopełnił zatem wymogu wynikającego z cytowanego powyżej art. 52 § 1 p.p.s.a, warunkującego dopuszczalność wniesienia skargi do sądu. W niniejszej sprawie prokuratora obowiązywał wynikający z tego przepisu wymóg wyczerpania środków zaskarżenia, albowiem brał on udział w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wniesienie skargi, postępowanie to zostało bowiem zainicjowane na skutek wniesionego przez niego sprzeciwu. Prokurator, którego udział w postępowaniu administracyjnym jest wyraźny i oczywisty, korzysta z uprawnień przysługujących stronie postępowania administracyjnego stosownie do art. 188 kpa, a zatem odnoszą się do niego także obowiązki i terminy procesowe wiążące stronę postępowania (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2005r., II GSK 11/05).
Sąd nie uwzględnił złożonego w dniu 20 listopada 2013r. wniosku prokuratora o cofnięcie skargi z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia, albowiem cofnąć można jedynie skargę, która jest dopuszczalna. W niniejszej sprawie natomiast, z powodu niepoprzedzenia jej wyczerpaniem służących skarżącemu środków zaskarżenia, skarga prokuratora była niedopuszczalna i z tego powodu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., została przez Sąd odrzucona.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.