Uzasadnienie
Skarżący w treści sporządzonej skargi zawarł wniosek o przyznanie "pełnomocnika z urzędu". Zakres tak sformułowanego wniosku o przyznanie prawa pomocy rozszerzył zaś w złożonym formularzu "PPF" żądając zwolnienia od kosztów sądowych "w całości" i ustanowienia doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żona i czworgiem dzieci.
Zadeklarował brak nieruchomości, zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych, stałych dochodów.
Uzasadniając swoje starania zaakcentował, iż znajduje się obecnie w dramatycznej sytuacji osobistej i chorobowej. Przyczyny braku pracy upatruje w "chorej i złej" polityce kolejnych rządów po 1989 r. polegającej na wprowadzeniu obcego kapitału. Wyjaśnia, że matka pomaga mu ze swojej emerytury.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. b) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązek uiszczenia kosztów sądowych nie ciąży na stronie skarżącej działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej. W postępowaniu sądowoadministracyjnym sprawę opatrzono symbolem "6334" opisywanym przez załącznik nr 1 do zarządzenia Prezesa NSA z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych jako sprawa z zakresu "zatrudnienia i spraw bezrobocia". Skoro zaś skarżący korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 lit. b) ppsa - co oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych jak i ponoszenia wydatków – to rozpoznanie jego wniosku w tym zakresie jest zbędne a w związku z tym postanowiono jak w punkcie pierwszym sentencji działając na zasadzie art. 249a ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.
Zbędność rozpoznania wniosku o zwolnienie od kosztów pozostaje bez wpływu na drugie z żądań wniosku a mianowicie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Z uwagi jednak na fakt, iż skarżący w swoim wniosku zaznaczył, że chce aby nim został doradca podatkowy lub rzecznik patentowy, to tak sprecyzowanemu żądaniu należało odmówić. W przepisie art. 244 ppsa mowa jest co prawda o możliwości ustanowienia w ramach prawa pomocy doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Nie można jednak tracić z pola widzenia, że w sprawie takiej jak niniejsza – tj. która nie dotyczy ani obowiązków podatkowych ani własności przemysłowej (por. art. 175 §3 ppsa) - pełnomocnikiem strony może być tylko adwokat lub radca prawny (art. 35 §1 ppsa). Powyższe wynika również z art. 2 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (t.j: Dz.U. 2016.794) oraz art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych (t.j.: Dz.U. 2016.221 ze zm.). Z tej przyczyny orzeczono więc jak w punkcie drugim sentencji.