Uzasadnienie
Skarżąca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się ustanowienia radcy prawnego lub adwokata.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z córką i dwiema wnuczkami.
Określając majątek swój i osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym uwidoczniła, że nie posiadają nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Miesięczne dochody gospodarstwa domowego tworzą otrzymywane przez członków rodziny zasiłki stałe i celowe z MOPS które można szacować łącznie na ok. 1500 zł oraz zasiłki pielęgnacyjne po 153 zł.
Uzasadniając swoje starania zaakcentowała, że pozostaje wraz z rodziną na utrzymaniu MOPS. Skarżąca i córka są osobami niepełnosprawnymi. Córka samotnie wychowuje dwoje dzieci. Nie otrzymuje na dzieci alimentów, gdyż jej mąż przebywa w zakładzie karnym. Z uwagi na stan zdrowia obie nie pracują. Nie posiadają własnego mieszkania, tylko je wynajmują. Na mieszkanie przeznaczają ok. 1400 zł, na jedzenie ok. 100 zł, na leki ok. 200 zł. Nie mają pieniędzy na odzież i inne wydatki.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 2 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym m.in. poprzez ustanowienie radcy prawnego lub adwokata (art. 245 §3 ppsa) o ile nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny.
W realiach niniejszej sprawy skarżąca złożyła oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa. Oświadczenie to jest wystarczające do oceny sytuacji bytowej rodziny a co za tym idzie i jej aktualnych możliwości płatniczych. Obrazuje, że rodzina skarżącej jest niezamożna. Tak bowiem należy postrzegać osoby bez jakiegokolwiek majątku, pozostające na utrzymaniu MOPS, otrzymujące w ramach przyznanej pomocy niewielkie zasiłki. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki jakimi dysponuje czteroosobowe gospodarstwo domowe skarżącej z trudem wystarczają na skromną egzystencję. Nie można też tracić z widzenia tej części wyjaśnień skarżącej, gdzie powiada że z uwagi na stan zdrowia i problemy zdrowotne ani skarżąca ani jej córka nie pracują.
Mając to wszystko na uwadze można więc stwierdzić, że skarżącej nie będzie stać na opłacenie radcy prawnego lub adwokata. Chociaż bowiem obiektywnie są to kwoty niewielkie to jednak relatywnie przekraczają obecne możliwości płatnicze strony. Skoro zaś skarżąca nie jest w stanie bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny opłacić pełnomocnika z wyboru, to należało udzielić jej zgodnie z wnioskiem takiej pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.