Uzasadnienie
Orzeczeniem z dnia 10 kwietnia 2012r., nr [...] Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska, po rozpatrzeniu odwołania kandydata M. O., uchyliła orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] 2012r., nr [...] w części rozpoznań lekarskich zastępując je nowym rozpoznaniem oraz utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie I instancji w części ustalonej kwalifikacji orzeczniczej do kategorii "N" – Niezdolny do zawodowej służby wojskowej.
W podstawie prawnej decyzji wskazano przepisy art. 127 § 1 138 k.p.a., art. 5 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010r. nr 40, poz. 593) w związku z § 29 oraz § 30 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2010r., nr 15, poz. 80).
Z wyrzeczenia orzeczenia organu II instancji wynika, także że M. O. – dalej skarżący - został zaliczony do kategorii N – Niezdolny do zawodowej służby wojskowej, według kwalifikacji przewidzianych załącznikiem Nr 1 do powyższego rozporządzenia dla I grupy badanych.
W części rozpoznania lekarskiego orzeczeniem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej stwierdzono:
- 1. czynnościowe zaburzenia układu sercowo-naczyniowego pod postacią przyśpieszonego rytmu serca (tachykardia) u osoby z objawowym nadciśnieniem tętniczym (RR 160/90 mm Hg) nieupośledzające sprawności ustroju - § 38 pkt 1,
- 2. wadę zastawkową serca pod postacią łagodnej niedomykalności zastawki mitralnej i aortalnej nieupośledzającej sprawności ustroju - § 38 pkt 9,
- 3. blizny po samookaleczeniach kończyny górnej prawej i lewej - § 3 pkt 5,
- 4. przebyte zaburzenia zachowania i emocji – bez §,
- 5. bliznę pooperacyjną prawego podbrzusza - § 3 pkt 1,
- 6. liczne znamiona barwnikowe tułowia - § 2 pkt 1.
Uzasadniając swoje orzeczenie Wojskowa Rejonowa Komisja Lekarska (dalej WRKL) wskazała okoliczności faktycznie i motywy prawne rozstrzygnięcia.
Wskazano, że skarżący jako kandydat do zawodowej służby wojskowej, orzeczeniem Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] 202r. zaliczony został do Kategorii N – niezdolny do zawodowej służby wojskowej według załącznika Nr 1, grupa I. Organ I instancji rozpoznał u skarżącego:
- 1. niedomykalność zastawki dwudzielnej I stopnia z wypadaniem obu płatków mitralnych i niedomykalność zastawki trójdzielnej I stopnia z powiększoną prawą komorą serca bez cech nadciśnienia płucnego - § 38 pkt 9 i § 38 pkt 14,
- 2. blizny po samookaleczeniach kończyny prawej i lewej - § 3 pkt 5,
- 3. przebyte zaburzenia zachowania i emocji – bez § bez pkt
- 4. bliznę pooperacyjną prawego podbrzusza - § 3 pkt 1
- 5. liczne znamiona barwnikowe tułowia - § 2 pkt 1.
Stwierdzono, że kandydat nie przedstawił organowi I instancji dokumentacji nowej – tzn. nieznanej a skierowany został do Szpitala Wojskowego do konsultacji i badań niezbędnych do oceny zdolności do zawodowej służby wojskowej.
W oparciu o przeprowadzone badania terenowa Wojskowa Komisja Lekarska dokonała wyżej opisanego rozpoznania chorób i ułomności. W oparciu o dokonane rozpoznanie TWKL przyjęła, że opisane w punkcie pierwszym rozpoznanie w postaci niedomykalności zastawki dwudzielnej I stopnia z wypadaniem obu płatków mitralnych i niedomykalność zastawki trójdzielnej I stopnia z powiększoną prawą komorą serca bez cech nadciśnienia tętniczego stanowią schorzenia opisane w § 38 pkt 9 i 38 pkt 14 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. 2010r, nr 15, poz. 80), które badanych należących do I grupy kwalifikują do osób niezdolnych do zawodowej służby wojskowej – kat. N. Z rozpoznaniem tym nie zgodził się skarżący składając odwołanie.
W celu uzupełnienia materiału dowodowego niezbędnego do wydania orzeczenia RWKL skierowała skarżącego w dniu 2 kwietnia 2012r. do konsultacji kardiologicznej (połączonej z badaniem EKG, oraz z badaniem echokardiograficznym) oraz psychiatrycznej (połączonej z badaniem psychologicznym).
Specjalistyczne badania kardiologiczne przeprowadzone w postępowaniu odwoławczym wykazały obecność czynnościowych zaburzeń układu sercowo naczyniowego pod postacią przyśpieszonego rytmu serca (tachykardia) z objawowym nadciśnieniem tętniczym (RR 160/90 mm HG), które nie upośledzają sprawności ustroju. Jednakże rozpoznane schorzenie w stosunku do kandydatów do zawodowej służby wojskowej, zgodnie z § 38 pkt 1 załącznika nr 1 do w/w rozporządzenia MON powoduje zaliczenie do kategorii N – niezdolny do zawodowej służby wojskowej.
Te same badania wykazały również wadę zastawkową serca pod postacią niedomykalności zastawki mitralnej i aortalnej, która aktualnie nie upośledza sprawności ustroju, ale które to schorzenie zgodnie z § 38 pkt 9 załącznika nr 1 również daje podstawę do zaliczenia badanego do kategorii N – niezdolny do zawodowej służby wojskowej. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska podkreśliła, że przewidziana w § 38 pkt 9 możliwość kwalifikacji do kategorii " N/Z" – wskazuje, że jako pierwszą należy przyjmować kategorię N. Organ odwoławczy podkreślił, ze uchylenie orzeczenia I instancji w części dotyczącej rozpoznań lekarskich miało na celu uściślenie brzmienia rozpoznań odzwierciadlających stwierdzone u badanego ułomności i ich następstw.
Natomiast dokonane w postępowaniu odwoławczym rozpoznanie potwierdza niezdolność do zawodowej służby wojskowej i uzasadniało utrzymanie w mocy orzeczenia organu I instancji co do przyjętej kwalifikacji orzeczniczej "N".
Na powyższe orzeczenie M. O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z wnioskiem o jego uchylenie wraz z orzeczeniem poprzedzającym. Zarzucił naruszenie:
- - art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z § 24 ust. 5 rozporządzenia, przez wadliwe uzasadnienie decyzji i wyrywkową ocenę materiału dowodowego przez organy obu instancji. Podniósł, że organ nie odniósł się do konkretnych wskazanych przez niego okoliczności oraz nie wskazał przyczyn, z powodu których odmówił wiarygodności dokumentom zgromadzonym w aktach sprawy,
- - art. 9 i art. 11 k.p.a. przez niewyjaśnienie stronie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych oraz brak odniesienia się do argumentów podniesionych w odwołaniu i nie uwzględnienia wszystkich wyników badań,
- - art. 9, art. 16, art. 77 § 1, art. 80 przez wydanie przez organ odwoławczy decyzji w oparciu o stan faktyczny ustalony i przyjęty w decyzji organu I instancji, który uległ zmianie,
- - art. 80 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. przez subiektywny wybór i analizę niektórych dowodów w sprawie,
- - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo naruszenia przepisów art. 6, 8, 11 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 24 ust. 5 rozporządzenia.
Skarżący zarzucił, że decyzja organu I instancji nie zawiera uzasadnienia. Organ I instancji nie wskazał, dlaczego chorobę wymienioną w § 38 pkt 9, którą można ocenić w skali N/Z, zakwalifikował do kategorii "N". Organ odwoławczy również nie dokonał oceny w powyższym zakresie.
Skarżący podniósł, że rodzaj i stopień nasilenia schorzeń ustalono w oparciu o badania specjalistyczne Wojskowego Szpitala Klinicznego oraz własne wyniki badań. Całość dokumentacji lekarskiej uznano za wystarczającą pomimo znajdujących się w aktach zaświadczeń lekarskich i próby wysiłkowej, podważających wyniki przeprowadzonych w trybie odwoławczym badań.
Wskazał, ze wbrew twierdzeniom organu, przedstawił nową dokumentację medyczna w postaci raportu z elektrokardiograficznego badania wysiłkowego z dnia 29 marca 2012r., z którego wynika brak nieprawidłowości pracy serca, co wyklucza istnienie objawów wskazanych w pkt 1 zaskarżonego orzeczenia. Nie mógł dostarczyć innej dokumentacji w postaci historii choroby, ponieważ dotychczas był zdrowy, co potwierdzają wcześniejsze badania.
Skarżący zarzucił, że organ odwoławczy nie wskazał gdzie i kiedy powstały zdiagnozowane u skarżącego choroby oraz jakie mogą być ich przyczyny, przywołał też wyrok WSA w Bydgoszczy z 26 stycznia 2010r., II SA/Bd 1091/09.
Podniósł, że organ pominął zaświadczenia lekarskie z 29 marca 2012r., 3 lutego 2012r. oraz raport z badania wysiłkowego, nie kwestionując ich treści.
Wskazał, że wszystkie przeprowadzone 2 kwietnia 2012r. w trybie odwoławczym badania zostały wykonane w ciągu zaledwie kilku godzin, co wpłynęło na podwyższone ciśnienie skarżącego w ostatnim badaniu. Skarżący musiał biegać między budynkami szpitala i wykonywać badania w stanie zmęczenia fizycznego (po przebiegnięciu 300-400 metrów), co zaskutkowało niemiarodajnymi wynikami. Nigdy wcześniej ani później nie stwierdzono u skarżącego zaburzeń rytmu serca ani nadciśnienia tętniczego.
Opisywany przed laty przeciek między przedsionkami nie potwierdził się w aktualnym badaniu (ECHO-kardiogram z dnia 3 lutego 2012r.) Również niedomykalność zastawki trójdzielnej i dwudzielnej opisano jako nieistotną hemodynamicznie, śladową nie mającą znaczenia.
Wskazał, że Wojskowa komisja Lekarska ma obowiązek dokładnie uzasadnić przyjęcie konkretnego punktu lub paragrafu. Przywołał również wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2000r. III SA 897/00 (Lex nr 47326).
W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska wniosła o jej oddalenie. Wskazała, że skarżący w trakcie procesu odwoławczego dołączył wyniki badań przeprowadzonych we własnym zakresie – ECHO serca i próby wysiłkowej. W celu uzupełnienia materiału dowodowego RWKL wezwała skarżącego do badań na dzień 2 kwietnia 2012r. Przeprowadzono badania dodatkowe w tym EKG, Echo serca i konsultację kardiologiczną oraz psychiatryczną.
Skarżący nie podnosił przed badaniem kardiologicznym, że badanie było wykonane po wysiłku fizycznym bez odpoczynku. Nie podnosił tego również w chwili zwrotu wyników badań do RWKL. RWKL oceniła jako nieprawdopodobny przebieg badania opisany w skardze. Wskazała również, że odległość pomiędzy gabinetami psychiatry i kardiologa nie jest większa niż 100m.
RWKL wskazała, że zarówno z badań ECHO serca przeprowadzonych w TWKL, w RWKL jak i w przedłożonych przez skarżącego badaniach z 3 lutego 2012r. i 29 marca 2012r., wynika istnienie niedomykalności zastawek serca. W badaniach TWKL i przedstawionych przez skarżącego opisano wadę jako niedomykalność zastawek dwudzielnej i trójdzielnej, w badaniu RWKL jako niedomykalność zastawek dwudzielnej i aortalnej. W badaniu TWKL opisano niedomykalność "I stopnia", w badaniach skarżącego jako "mała" w RWKL jako "łagodna". Zdaniem RWKL każdy z tych opisów kwalifikuje stopień nasilenia niedomykalności jako większy niż " śladowy", o którym mowa w § 38 pkt 9 rozporządzenia, który rozpoznaje się jako fizjologiczny w zakresie zastawki dwudzielnej i trójdzielnej, a patologiczny w zakresie zastawki aortalnej.
Rozpoznanie niedomykalności zastawki dwudzielnej i aortalnej ustalono w oparciu o aktualny wynik badania, stosując kryterium aktualności. U skarżącego w przeszłości rozpoznano ubytek przegrody międzyprzedsionkowej kwalifikujacy do kat. "E" – trwale niezdolny do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, niestwierdzony w aktualnych badaniach.
Wyjaśniono, że orzeczenie wydano po analizie całości dokumentacji, w tym przedłożonej przez skarżącego. Organ nie kwestionował wyników ujemnej próby wysiłkowej, która nie ma decydującego znaczenia. Wskazano, że próba wysiłkowa bada wydolność organizmu i tolerancję wysiłku fizycznego, może ujawnić zaburzenia rytmu po wysiłku ale o innym niż ustalone w zaskarżonym orzeczeniu charakterze. W sprawie decydujące były zaburzenia rytmu serca w spoczynku pod postacią przyspieszenia rytmu powyżej normy i niedomykalność zastawek w stopniu wyższym niż śladowa, stwierdzane we wszystkich badaniach przed organami jak i przedstawionych przez skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Skarga nie jest uzasadniona.
Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012, poz. 270 – dalej ustawa P.p.s.a) w związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kryterium sądowej kontroli stanowi zgodność z prawem jeśli ustawy nie stanowią inaczej. Sprawując kontrolę pod względem zgodności z prawem stosownie do przepisu art. 134 § 1 k.p.a Sąd rozstrzyga w graniach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przytoczenie tego ostatniego przepisu jest szczególnie uzasadnione. Skarga w całości opiera się na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, a nadto zarzuca brak odniesienia w zaskarżonym orzeczeniu do okoliczności podniesionych w odwołaniu.
Ostatni zarzut jest o tyle gołosłowny, że w odwołaniu – jednozdaniowym – skarżący stwierdził tylko, ze nie zgadza się z treścią orzeczenia. Po wniesieniu odwołania złożył natomiast wprost do Wojskowej Rejonowej Komisji Lekarskiej; raport z elektrokardiograficznego badania wysiłkowego z dnia 29 marca 2012r. oraz wynik badania echokardiograficznego z dnia 29 marca 2012r. przeprowadzone w Indywidualnej Specjalistycznej Praktyce Lekarskiej Lek. med. G. D. w L, specjalisty chorób wewnętrznych i toksykologii klinicznej.
Natomiast wynikiem badania echokardiograficznego przeprowadzonego na zlecenie skarżącego w dniu 3.02.2012r. w Okręgowym Szpitalu Kolejowym dysponowała już Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska.
Wszystkie te dokumenty (tj. przedłożone przez skarżącego jak i z badania przed TWKL) wskazywały na niedomykalność zastawki dwudzielnej (mitralnej) i trójdzielnej.
W istocie zatem kwestionował skarżący w odwołaniu nie rozpoznanie lecz powiązanie z nim niezdolności do zawodowej służby wojskowej.
Rozpoznając skargę wyjść należy od przypomnienia, że zgodnie z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tj. Dz. U. 2010, nr 90, poz. 593 z późn. zm.) ustawa ta m.in. określa zasady powoływania do zawodowej służby wojskowej.
W myśl art. 5 ust. 1 zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska która wydaje w tej sprawie orzeczenie mające charakter decyzji.
Zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 2 do wojskowej komisji lekarskiej z urzędu kieruje się żołnierza lub inną osobę, która zgłosiła chęć pełnienia zawodowej służby wojskowej.
Ustawa w przepisie art. 5 ust. 6 pkt 1, 1a i 2 określa kategorie zdolności psychicznej i fizycznej do zawodowej służby wojskowej. W myśl art. 5 ust. 6 pkt 2 kategoria N – oznacza trwałą lub czasową niezdolność do zawodowej służby wojskowej oraz niezdolność do służby w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego.
W oparciu o przepis art. 5 ust. 8 i 9 ustawy wydane zostało rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. 2010, nr 15, poz. 80 z późn. zm) – dalej rozporządzenie.
Zgodnie z § 1 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia załącznik nr 1 do tego rozporządzenia określa wykaz chorób i ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa. Stosownie do przepisu art. 5 ust. 9 in fine ustawy, celem rozporządzenia jest zapewnienie aby do zawodowej służby wojskowej były powoływane i pełniły ją osoby posiadające stan zdrowia odpowiadający warunkom zawodowej służby wojskowej.
Powołany w skardze przepis § 24 ust. 5 rozporządzenia, którego naruszenie w związku z art. 107 § 3 k.p.a. zarzucano stanowi w pkt 1, że wzór orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej określa załącznik nr 5 do rozporządzenia.
Paragrafami i punktami załącznika nr 1 oznaczone są choroby i ułomności im przypisane, oraz kategorie w zakresie zdolności lub niezdolności do zawodowej służby wojskowej, w odniesieniu do poszczególnych grup (I-IV), na które dzieli się osoby badane.
Załącznik zawiera objaśnienia szczegółowe, tak co do opisu zasad zaliczenia osób badanych do poszczególnych grup, jak i zasad kwalifikowania do kategorii zdrowia w ramach poszczególnych grup, przy tych samych chorobach lub ułomnościach.
Z objaśnienia szczegółowego wynika, że grupa I osób badanych obejmuje m.in. osoby ubiegające się o przyjęcie do zawodowej służby wojskowej, w tym pełniące służbę kandydacką na pierwszym lub drugim roku nauki (studiów).
Skarga nie podnosi zarzutów co do zaliczenia skarżącego do I grupy badanych.
Paragraf 38, pomieszczony jest w rozdziale X – układ krążenia.
Zgodnie z § 38 pkt 1 w stosunku do grupy I – kategorią N – niezdolny do zawodowej służby wojskowej – oznacza się choroby mięśnia sercowego lub zaburzenia rytmu nawracające albo trwałe nieupośledzające sprawności ustroju. Według objaśnień szczegółowych, do § 38 pkt 1, 2 i 3 według tych punktów należy kwalifikować również zaburzenia rytmu serca pochodzenia organicznego i zaburzenia przewodzenia, potwierdzone dokumentacją leczenia w poradni specjalistycznej.
Zgodnie natomiast z § 38 pkt 9 w grupie I badanych, kategorią N/Z określone są zastawkowe wady serca bez powikłań i istotnych zaburzeń hemodynamicznych nieupośledzające sprawności ustroju. (W odniesieniu do grupy III przewidziano kategorię Z/N). Objaśnienia szczegółowe do punktu 9 i 14 stanowią, że obecność śladowej fali zwrotnej przez zastawkę aortalną jest patologią, a w przypadku pozostałych zastawek zjawiskiem fizjologicznym.
Powyższe regulacje mają charakter materialno-prawny, gdyż określają jakiego rodzaju stwierdzone u określonej grupy badanych, choroby lub ułomności decydują o kategorii zdolności lub niezdolności do zawodowej służby wojskowej.
Przedmiotem kognicji Sądu jest kontrola zgodności z prawem wydanych orzeczeń, w tym zachowanie trybu ich podejmowania. Poza przedmiotem kontroli pozostaje natomiast ocena merytorycznej trafności dokonanych rozpoznań.
Postępowanie przed organami orzekającymi w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej ma charakter dwuinstancyjny, którego istota polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy, w przypadku wniesienia odwołania.
W świetle znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji, miała Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska, jako organ odwoławczy rozpatrujący sprawę, podstawę w zebranej dokumentacji do ustalenia, na podstawie badania i konsultacji ze specjalistą kardiologiem z dnia 2 kwietnia 2012r. do rozpoznania u skarżącego czynnościowego zaburzenia układu sercowo-naczyniowego pod postacią przyspieszonego rytmu serca (tachykardii) z objawowym nadciśnieniem tętniczym (160/90 mm Hg) nieupośledzającym sprawność ustroju (k. 20, 21).
Brak podstaw do stwierdzenia nieprawidłowości w przyjęciu kwalifikacji z § 38 pkt 1.
Wynik badania pracowni Echokardiografii Kliniki Kardiologii Wojskowego Szpitala Klinicznego z dnia 2 kwietnia 2012r. (k.
24) stwierdza tzw. falę zwrotną w odniesieniu do zastawki aortalnej i zastawki mitralnej. Miała zatem podstawę w tym dokumencie medycznym RWKL do ustalenia wady zastawkowej serca pod postacią łagodnej niedomykalności zastawki mitralnej i aortalnej, nieupośledzającej ustroju. Jednakże na gruncie przyjętych standardów kwalifikowania do zdolności do zawodowej służby wojskowej osób z grupy I, nawet obecność śladowej fali zwrotnej przez zastawkę aortalną jest patologią. Uzasadnione było zatem zakwalifikowanie tej wady do § 38 pkt 9 i przyjęcie kategorii N, która w ramach tej grupy badanych jest zasadą (odwrotnie niż dla III grupy badanych).
Na tle tych okoliczności, naruszone po części przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko taki stopień naruszenia może stanowić podstawę uwzględnienia skargi, w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.
Rację ma skarżący, że orzeczenie I instancji co do uzasadnienia narusza przepis art. 107 § 3 kpa. Wprawdzie prezentowane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowisko, że tam gdzie w wykazie ściśle powiązano wystąpienie określonej choroby ze ściśle określoną kategorią, to samo stwierdzenie występowania danej choroby wystarcza do rozstrzygnięcia w przedmiocie zdolności do służby i uzasadnienia orzeczenia (por. np. wyrok WSA w Bydgoszczy 2008.03.05, II SA/Bd 60/08, lex nr 489130). Taka sytuacja nie wystąpiła, gdyż organ I instancji jednym opisem zakwalifikował schorzenie pod dwie podstawy, z których jedna łączyła się z kat. N (§ 38 pkt 9) a druga z kategorią N/Z (§ 38 pkt 14).
Jednakże właśnie w postępowaniu odwoławczym w wyniku ponownego badania EKG i echokardiologicznego uściślono opis rozpoznania stwierdzonych ułomności. To prawda, że organ odwoławczy dysponując dokumentacją złożoną przez skarżącego po wniesieniu odwołania i i wykonaną na jego prywatne zlecenie w dniu 29 marca 2012r. nie odniósł się do tej dokumentacji. Wyjaśnienia dokonane w odpowiedzi na skargę nie mogą sanować tego braku uzasadnienia w świetle art. 107 § 3 kpa. Jednakże w konkretnej sprawie uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Organ orzekający miał bowiem podstawę do poczynienia ustaleń co do rozpoznania schorzeń na podstawie dokumentacji lekarskiej sporządzonej w ramach badań w Wojskowym Szpitalu Klinicznym, a przyjęte rozpoznanie nie jest z tymi dokumentami sprzeczne.
Należy też podzielić stanowisko organu, że w odniesieniu do wad serca określonych § 38 pkt 9 sposób oznaczenia kategorii N/Z dla grupy I i Z/N dla grupy III wskazuje, że zasadą w I grupie przy opisanym schorzeniu jest przyznanie kategorii N. Przy stwierdzonej fali zwrotnej zastawki aortalnej, która nawet w postaci śladowej – w świetle objaśnień szczegółowych – ma charakter patologiczny, przyjęcie kategorii N, nie narusza zasad orzekania.
Podniesione dopiero w skardze zarzuty co do warunków w jakich przeprowadzono badania nie są poparte jakimikolwiek okolicznościami dającymi się zweryfikować. Z opisu warunków wykonywania badania EKG (k. 23 akt) wynika, że wykonano je w stanie spoczynku (bez uprzedniego wysiłku).
Z tych przyczyn zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu, a skarga ulega oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. tj. 2012, poz. 270).