Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 23 września 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 877/15

Uzasadnienie

Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności decyzją z dnia 5 maja 2015 r. znak [...] uchylił zaskarżone przez T. S. orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] 2015 r. nr [...] w pkt 9 stwierdzającym nie spełniania przez osobę niepełnosprawną tj. skarżącego przesłanek określonych w art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2012.1137), dalej "P.r.d.", - nie spełnia, i orzekł, że skarżący spełniania przesłanki określone w art. 8 ust. 3a pkt 1 ww. ustawy.

Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał m.in. art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U.2011.721), dalej zwaną "ustawą o rehabilitacji".

W dniu 21 maja 2015 r. skarżący złożył do organu odwoławczego wniosek o nadanie klauzuli natychmiastowego wykonania opisanej na wstępie decyzji.

Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności postanowieniem z dnia 5 czerwca 2015 r. znak [...] odmówił nadania rygoru natychmiastowej wykonalności ww. decyzji, dotyczącego karty parkingowej, z uwagi na to, iż powyższa sprawa – w ocenie organu - nie kwalifikuje się do przedsięwzięć określonych w art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267), dalej "K.p.a.", art. 6b ust. 3 pkt 9 ustawy o rehabilitacji oraz stoi w sprzeczności z § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2014 r. w sprawie wzoru oraz trybu wydania i zwrotu kart parkingowych (Dz.U.2014. 870). Organ stwierdził brak wystąpienia wyjątkowej sytuacji określonej w art. 108 K.p.a.

W ww. postanowieniu organ zawarł również pouczenie o możliwości jego zaskarżenia zażaleniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Zgodnie z otrzymanym pouczeniem skarżący wniósł na powyższe postanowienie pismo zatytułowane "zażalenie" do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U.2012.270), dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;

1. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
2. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
3. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
4. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
5. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
6. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
7. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Sąd potraktował pismo T. S. jako skargę, bowiem ani P.p.s.a., ani też przepisy ustaw szczególnych nie przewidują możliwości zaskarżenia postanowienia do sądu w formie zażalenia.

Stosownie do art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.

Należy wobec tego zauważyć, że zaskarżone postanowienie zostało wydane przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności orzekające jako organ pierwszej instancji. To zaś oznacza, że skarżącemu przysługiwało prawo do zaskarżenia tego postanowienia w administracyjnym toku instancji zażaleniem do organu wyższego stopnia w rozumieniu art. 17 K.p.a.

Sąd administracyjny z całą pewnością nie jest wobec Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności organem administracyjnym wyższego stopnia w rozumieniu przepisów K.p.a.. Należy przy tym zauważyć, że błędne pouczenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu nie może kreować prawa do skutecznego zaskarżenia postanowienia do sądu.

Sąd stwierdza zatem, że niewyczerpanie w sprawie dostępnych środków zaskarżenia powoduje, iż złożona do sądu administracyjnego skarga jest niedopuszczalna.

Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że art. 108 K.p.a. ma zastosowanie do decyzji nieostatecznych (wydanych przez organ w I instancji). Jak słusznie organ wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, decyzja Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 5 maja 2015 r. znak [...] jest w chwili wydania decyzją ostateczną, choć z uwagi na przysługujące w terminie 30 dni prawo odwołania do sądu powszechnego, nieprawomocną.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd odrzucił skargę w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.