Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 grudnia 2021 r. K. J., zwany dalej skarżącym, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na "czynność organu ds. osobowych Policji w przedmiocie zaświadczenia uznawanego za niemożliwe do zastąpienia nowym zaświadczeniem (...)". W dalszej części skargi wskazał, że zaskarża i wnosi "o unieważnienie czynności zaświadczenia zakreśloną w treści postanowienia Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2009 r. nr [...]".
W odpowiedzi na skargę organ Policji wskazał, że w dniu [...] 2009 r. Komendant Powiatowy Policji wydał postanowienie nr [...] do sprawy [...], w którym odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby przez byłego policjanta w warunkach uzasadniających podwyższenie świadczeń emerytalnych. Od powyższego postanowienia odwołał się skarżący do Komendanta Wojewódzkiego Policji, który postanowieniem z dnia [...] 2009 r. utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2009 r. Postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2009 r. jest prawomocne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 239, zwanej dalej P.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie przedmiotem skargi skarżącego jest postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Co prawda skarżący podał, że wnosi skargę "na czynność organu ds. osobowych Policji w przedmiocie zaświadczenia uznawanego za niemożliwe do zastąpienia nowym zaświadczeniem (...)". Jednakże z treści skargi można wywnioskować, że nie zgadza się on z rozstrzygnięciem organu w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.
Nadmienić również należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych nie jest kwestionowane, że nie tytuł pisma, lecz jego treść przesądza o intencji jego autora będącego stroną postępowania (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2901/12; LEX nr 1798590).
Zgodnie z treścią art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735) postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że osoba niezadowolona z rozstrzygnięcia organu I instancji może wnieść odwołanie lub zażalenie do organu wyższego rzędu. Dopiero, gdy organ drugiej instancji wyda decyzję (lub postanowienie) można wnieść skargę do sądu administracyjnego.
Tym samym skarga jest niedopuszczalna, jeżeli skarżący nie wniesie odwołania lub zażalenia do organu drugiej instancji i od razu zaskarży do sądu administracyjnego decyzję (lub postanowienie) organu pierwszej instancji albo gdy już po wyczerpaniu przysługujących mu w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia wniesie skargę na rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji do sądu administracyjnego. Sądy administracyjne nie są bowiem powołane do kontroli legalności rozstrzygnięć organów administracyjnych pierwszej instancji, gdyż ich działanie naruszałoby ww. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
Skoro przedmiotem skargi skarżący uczynił postanowienie wydane przez organ administracji w pierwszej instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 239), odrzucił skargę jako niedopuszczalną.