Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy oświadczył, że nie posiada osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, nie posiada żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Uzasadniając swoje starania podniósł, że ma 72 lata, pobiera emeryturę w kwocie 906 zł. Twierdzi, że jest bezdomny. Powiada, że przebywa i nocuje na dworcach, w altanach, czasami u życzliwych nieznajomych. Boryka się z wymienionymi przez siebie dolegliwościami zdrowotnymi a w związku z tym na leki wydaje ok. 500 zł miesięcznie.
Do wniosku dołączył kopię otrzymanego wypowiedzenia najmu mieszkania. kopię kart informacyjnych i wypisowych leczenia szpitalnego, kopie wyników badań specjalistycznych, kopie niezrealizowanych recept.
Z urzędu stwierdza się, że w piśmie datowanym na dzień 23 sierpnia 2010 r. które do tutejszego sądu wpłynęło w dniu 24 sierpnia 2010 r. skarżący wniósł o zwolnienie z wpisu od skargi.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 2osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym o ile wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania. Oświadczenie to zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne" (art. 252 ppsa) przy czym owa dokładność stopniowana jest przekonaniem sądu i referendarza, że strona podnoszone przez siebie okoliczności "wykazała" czyli przedstawiła je w sposób przekonywujący.
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa przedkładając dla wykazania części ze swych tez kopie odpowiednich dokumentów źródłowych. Te potwierdzają, że skarżącemu został wypowiedziany najem mieszkania. Ma problemy ze zdrowiem. Na przestrzeni ostatnich dwu lat był dwukrotnie hospitalizowany, przeszedł badania specjalistyczne. Powinien przyjmować leki zaordynowane przez lekarzy specjalistów. W konsekwencji oświadczenie skarżącego jest wystarczające do oceny jego sytuacji bytowej a co za tym idzie i aktualnych możliwości płatniczych. Obrazuje, że skarżący należy do osób ubogich. Tak bowiem należy postrzegać osobę bezdomną, samotnie gospodarującą, bez majątku, utrzymującą się z niewielkiego świadczenia emerytalnego. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że środki jakie pozostają skarżącemu do dyspozycji wystarczają na opędzenie najbardziej podstawowych potrzeb dnia codziennego. Uwzględniając podeszły wiek i problemy zdrowotne skarżącego trudno czynić mu zarzut, że nie stara się poprawiać swej sytuacji życiowej.
Biorąc to wszystko pod uwagę udzielono więc skarżącemu pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwalniając go zgodnie z żądaniem zawartym w piśmie z dnia 23 sierpnia 2010 r. z obowiązku uiszczenia wpisu od złożonej skargi.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.