Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 września 2013 r. ustanowiono dla skarżącego adwokata (k. 31), którego Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła w osobie mecenasa J. K. (k. 40). Rzeczony udzielił zaś pełnomocnictwa substytucyjnego adwokat F. K. (k. 48).
Działająca na podstawie tej substytucji adwokat F. K.; reprezentowała skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 r. składając przed jej zamknięciem wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wraz z oświadczeniem, że nie zostały one pokryte w całości ani w części (vide: protokół k. 49). Sporządziła zażalenie (k. 65-67) na postanowienie o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (k. 50). Po ponownym zaś odrzuceniu przez WSA w Krakowie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (k. 106) i orzeczonym przez WSA w Krakowie odrzuceniu skargi 9k. 120) sporządziła i wniosła skargę kasacyjną (k. 130 mylnie nazwaną zażaleniem – przyp.RWSA vide: zarządzenie z 20.03.2015 r. k. 136). W skardze kasacyjnej wniosła m.in. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając jednocześnie, że nie zostały one pokryte w całości ani w części (k. 131)
Postanowieniem z dnia 15 maja 2015 r. sygn. akt. II OSK 1136/15 wydanym na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, bez orzekania o wynagrodzeniu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy
Zarządzeniem z dnia 29 czerwca 2015 r. wezwano adwokat F. K. o przedstawienie pełnomocnictwa do reprezentowania adwokata J. K. i przedłożenie jego pisemnego oświadczenia.
W dniu 16 lipca 2015 r. wpłynęło do tutejszego sądu stosowne pełnomocnictwo dla rzeczonej oraz oświadczenie wyznaczonego pełnomocnika, iż koszty pomocy prawnej udzielonej skarżącemu, nie zostały opłacone ani w całości ani w części.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.)
Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w §20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku adwokat złożył takie oświadczenie a w związku z tym zachodzą warunki aby przyznać mu należne wynagrodzenie.
Podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5 (§2 ust. 2). Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 5 rozporządzenia przepis §18 ust. 1 różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez adwokata aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia.
W sprawie takiej jak niniejsza, stawka minimalna w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji wynosi 240 zł co wynika wprost z §18 ust. 1 pkt. 1 lit. c) rozporządzenia. Z kolei za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej adwokatowi przysługuje dalszych 120 zł gdyż stosownie do §18 ust. 2 pkt. 2 lit. b) wymienionego rozporządzenia kwota ta odpowiada 50% należnej stawki za czynności radcy prawnego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi na brak stosownego wniosku nie było możliwości przyznania adwokatowi wynagrodzenia za postępowanie zażaleniowe (vide: treść zażalenia k. 65-67). Nakład pracy adwokata uzasadniał jednak w ocenie orzekającego przyznanie wyznaczonemu adwokatowi zwiększonego wynagrodzenia, przy czym zawarty w rozdziale 6 rozporządzenia ("Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa") przepis §19 pkt. 1 stanowi lex specialis w stosunku do §2 ust. 2 zd. 2 rozporządzenia limitując wysokość kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonych przez Skarb Państwa do wysokości maksymalnie 150% stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3-5.
Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji.