Uzasadnienie
Na wstępie należy zwrócić uwagę, że zgodnie z treścią art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1269): "Sądami administracyjnymi są Naczelny Sąd Administracyjny oraz wojewódzkie sądy administracyjne".
W oparciu o art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.): "Sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej". Należy jednak zauważyć, że w Dziale I ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w Rozdziale 2 określona jest właściwość wojewódzkich sądów administracyjnych, a w Rozdziale 3 tego Działu – właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. W szczególności art. 13 § 1 tej ustawy stanowi: "Wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego", a art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. – "Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory, o których mowa w art. 4".
Treść powyższych przepisów oznacza, że rozstrzyganie sporów, o których mowa w art. 4 p.p.s.a. zastrzeżona jest do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zgodnie z art.
59. § 1 p.p.s.a: "Jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym".
Mając na względzie treść przytoczonych wyżej przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowił – jak w sentencji.