Uzasadnienie
Ustanowiony dla strony adwokat, którego Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła w osobie mecenasa W. W. reprezentował skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w związku z czym za czynności podjęte przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji otrzymał wynagrodzenie (k. 145). Następnie sporządził i wniósł skargę kasacyjną w której zawarł m.in. wniosek o zasądzenie na rzecz pełnomocnika z urzędu zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w postępowaniu kasacyjnym według norm prawem przepisanych. Oświadczył, że koszty te nie zostały jak dotychczas pokryte w całości ani w części (k. 163v.). Rzeczony brał również udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (protokół k. 185).
Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 2387/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, bez orzekania o wynagrodzeniu za pomoc prawną spełnioną na zasadzie prawa pomocy (k. 186).
W piśmie z 7.12.2017 r. (wpływ 11.12.2017 r.) wyznaczony adwokat ponowił wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu rozszerzając pierwotny zakres żądań o zwrot niezbędnych kosztów poniesionych w związku z jego osobistym udziałem w rozprawie przed NSA tj. o kwotę 289 zł tytułem zwrotu kosztów podroży na trasie Kraków-Warszawa-Kraków oraz o kwotę 46 zł tytułem zwrotu kosztów opłaty parkingowej. Oświadczył, że w/w koszty nie zostały opłacone w całości.
Do takiego wniosku dołączył kopie faktur wystawionych przez sprzedawcę: PKP Intercity SA na nabywcę: W. W. Kancelaria Adwokacka do biletów na trasie Kraków Gł.- Warszawa Centr. oraz Warszawa Centr. – Kraków Gł. opiewające na kwoty 150 zł oraz 139 zł. Nadto paragon z parkingu Galeria Krakowska opiewający na 46 zł.
Wobec wyrażonej przez sąd oceny o braku podstaw do obniżenia wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawach połączonych do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, zarządzeniem z 16 marca 2018 r. akta przedłożono referendarzowi sądowemu.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do treści art. 250 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Wobec tego, że skarga kasacyjna została wniesiona w lipcu 2017 r. więc zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016, poz. 1714)
Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w §3 obowiązującego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku wyznaczony adwokat złożył takie oświadczenie.
W konsekwencji w sprawie takiej jak niniejsza, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje wyznaczonemu adwokatowi który prowadził sprawę przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji opłata w wysokości 180 zł stosownie do §21 ust. 1 pkt. 2 lit. a). Kwota ta odpowiada bowiem 75% stawki określonej w §21 ust. 1 pkt. 1 lit. c). Uwzględniając jednocześnie fakt, że w realiach rozstrzyganego przypadku, sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ustaloną opłatę należało zwielokrotnić do kwoty 540 zł (z wyliczenia 180x3=540). Chociaż bowiem połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy wykazują znaczne podobieństwo, to jednak w takich przypadkach zdaniem NSA nie mogą być traktowane jak sprawa pojedyncza (por. wyrok NSA z 6.11.2009 r. I OSK 392/09 oraz postanowienie WSA w Krakowie z 30.03.2010 r. III SA/Kr 635/08).
Połączenie oddzielnych spraw w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia nie oznacza bowiem, że takie połączenie tworzy z tych spraw jedną nową sprawę a tylko jest podyktowane względami technicznymi oraz ekonomią procesową. To zaś nie pozbawia połączonych spraw ich odrębności oraz nie zmienia faktu, że łącznie rozpoznawane i rozstrzygane sprawy są nadal samodzielnymi sprawami (por. H. Knysiak-Molczyk komentarz do art. 111 Lex Polonica oraz wyrok NSA z 1.04.2010 r. II OSK 2060/09 a także postanowienie NSA z 10.06.2008 r. II FZ 231/08). Na mocy §4 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
Dodatkowo w myśl §2 pkt. 2 rozporządzenia wyznaczonemu adwokatowi przysługuje zwrot niezbędnych, udokumentowanych wydatków w łącznej kwocie 289 zł wynikającej z załączonych do wniosku faktur wystawionych przez sprzedawcę: PKP Intercity SA na nabywcę: W. W.Kancelaria Adwokacka do biletów na trasie Kraków Gł.- Warszawa Centr. oraz Warszawa Centr. – Kraków Gł. Pozostałych wydatków nie uwzględniono. Pomijając w tym miejscu celowość rozważań czy i na ile wydatek obejmujące opłatę parkingową za pozostawienie pojazdu na parkingu komercyjnym można uznawać za wydatek niezbędny, podnieść należy że nie został on przez adwokata W. W. należycie udokumentowany. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że przedstawiony paragon nie identyfikuje w sposób wystarczający nabywcy tych usług a co zatem idzie wydatek ten nie został należycie udokumentowany.
Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji.