Uzasadnienie
Decyzjami z dnia 24 maja 2010r. nr [...], [...], [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzje Prezydenta Miasta z dnia [...] 2010r. [...]: [...], [...], którymi organ pierwszej instancji odmówił M. G. przyznania świadczenia w formie zasiłku celowego na uregulowanie opłat za zużycie gazu, przyznania świadczenia w formie zasiłku okresowego i odmówił przyznania świadczenia w formie zasiłku celowego na uregulowanie opłat za zużycie energii elektrycznej. Negatywne rozstrzygnięcia co do przyznania w/w świadczeń organ umotywował faktem przeprowadzania przez skarżącego remontu mieszkaniowego, polegającego m. in. na wymianie drzwi i budowy nadbudówki nad klatka schodową, co czyni zdaniem organu wcześniejsze informacje skarżącego o braku środków finansowych niewiarygodnymi.
Jaki podstawę prawną tych decyzji organ pierwszej instancji powołał art. 12 ustawy z dnia 12 marca 2004 o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz. U. z 2009r. Nr 173 poz. 1362 z późn. zm.), który w przypadku dysproporcji w między udokumentowana wysokością dochodu a sytuacją rodziny przewiduje możliwość odmowy przyznania pomocy.
Składając skargę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołanie od ww. decyzji. M. G. podniósł, że korzysta z pomocy przyjaciół, którzy pokrywają jego rachunki a wysokie zużycie gazu, na które organ zwrócił uwagę spowodowane jest posiadaniem pieca gazowego starego typu. Nadto oświadczył, że nie budował żadnej nadbudówki, a jedynie zamontował w niej otwór, natomiast środki finansowe na remont mieszkania i bieżące opłaty zostały pożyczone od znajomych.
Organ odwoławczy wydając opisane na wstępie decyzje [...], [...], [...], uchylił zaskarżone decyzje organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, wskazując na uchybienia mające miejsce w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, w postaci ustalenia niedokładnego stanu faktycznego sprawy, przeprowadzenia niepełnego postępowania dowodowego i braków w uzasadnieniu decyzji.
M. G. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie powyższe decyzje organu odwoławczego. W skardze podniósł, że z upływem lat i postępem jego choroby otrzymuje coraz niższe środki finansowe z pomocy społecznej, co jego zdaniem jest wynikiem wnoszonych uprzednio przez niego odwołań od decyzji organów pierwszej instancji. Zarzucił jednocześnie niekompetencję urzędników organów prowadzący postępowanie w jego sprawie.
W odpowiedzi na skargi M. G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podtrzymało stanowisko, wyrażone uprzednio w swoich decyzjach, zaznaczając przy okazji, że pomoc społeczna nie zawsze może być przyznana zgodnie z żądaniem strony w pełnej wysokości i wniosło o oddalenie skarg.
Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która prowadzona jest pod względem zgodności z prawem. Badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Należy zatem podkreślić, że istota kontroli sprowadza się do ochrony wolności i praw jednostki w stosunkach z administracją publiczną oraz budowania i utrwalania zasady państwa prawa i wyprowadzanych z niej standardów.
Sąd poddał kontroli opisane na wstępie decyzje organu odwoławczego, który w oparciu o art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r Nr 98 poz 1071 z późn. zm.) uchylając w całości decyzje organu pierwszej instancji przekazał sprawy do ponownego rozpoznania przez ten organ.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Organ odwoławczy uwzględniając zarzuty odwołania, prawidłowo zastosował w/w przepis art.138 § 2 kpa, gdyż rozpatrzenie zainicjowanych przez skarżącego spraw o przyznanie mu świadczeń z pomocy społecznej wymaga daleko idącego uzupełnienia postępowania dowodowego co do ustalenia jego sytuacji życiowej mieszkaniowej i bytowej, oraz wnikliwej oceny zebranego materiału dowodowego w sposób pozwalający na kontrolę tych decyzji pod względem merytorycznym. Bez uzupełnienia materiału dowodowego jakiego domagał się organ odwoławczy nie jest możliwe uwzględnienie żądań skarżącego, gdyż pomoc społeczna wiąże się z dysponowaniem funduszami publicznymi, co obliguje organ do ścisłego przestrzegania prawa w tym względzie, i formułowania obiektywnych kryteriów tam, gdzie zastosowanie znajduje uznanie administracyjne.
Z tych względów skarga nie może być uwzględniona, gdyż zaskarżone decyzje organu odwoławczego są zgodne z prawem, a motywy podane w ich szczegółowym uzasadnieniu nie pozostawiają Sądowi wątpliwości co do konieczności przeprowadzenia obszernego i szczegółowego postępowania wyjaśniającego przez organ pierwszej instancji. Przejęcie tego postępowania w trybie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa przez organ odwoławczy godziłoby w zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 kpa.
Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270z późn. zm.).