Uzasadnienie
M. B. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie na decyzję Wojewody z dnia 31 grudnia 1992 r. znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Pracy z dnia [...] 1992r. Nr [...] o nieprzyznaniu M. B. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 01.12.1992 r. z powodu wyczerpania okresu pobierania zasiłku.
Pismem wniesionym do Sądu w dniu 21.05.2012 r. M. B. złożyła oświadczenie, że cofa w/w skargę, informując, że nie jest zainteresowana kontynuowaniem postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r, Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przepis art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) stanowi, że skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętą wadą nieważności.
Przyjmując, że w sprawie nie zachodzą przesłanki negatywne, Sąd uznał cofnięcie skargi przez M. B. za skuteczne.
Wobec powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd umorzył postępowanie sądowe.